Open top menu
Friday, March 17, 2017
වීරයෝ සහ ද්‍රෝහියෝ

මේ දවස්වල දේශපාලන ලෝකයේ අහන්න ලැබෙන දේවල් දිහා බැලුවාම, සමහරුන් කියන්නේ ඔළුව මඤ්ඤං වෙනවා කියාය.

වීරයාද දුෂ්ටයාද එක තිරපිටපතකට අනුව සිටිය හැක්කේ චිත්‍රපටයකය. ආණ්ඩුවේ තිර පිටපතට අනුව වීරයා සිටින්නෙත් ද්‍රෝහියා හෙවත් දුෂ්ටයා සිටින්නෙත් ආණ්ඩුව ඇතුළේමය. ද්‍රෝහියා ද්‍රෝහියාගේ වැඩේ කරගෙන යන අතරේ ඊට එරෙහිව වීරයාද වීරයාගේ වැඩේ කරගෙන යන්නේ අරුම පුදුම ආකාරයකටය.

මීට කලින් ලංකාවේ ආණ්ඩු ඇතුළේ වීරයන් සහ ද්‍රෝහීන් එකම තිරපිටපතකට අනුව එකට සිටියේ නැත. මේ හින්දා මෙරට දේශපාලන ප්‍රේක්‍ෂකයන්ට, එකම ආණ්ඩුවක සිටින වීරයන් හා ද්‍රෝහීන් ගැන බල බලා සිටින්නට සිදුවීම ඔළුව මඤ්ඤං වීමට හේතු වන වැඩක්ය. කොහොම වුණත් වීරයෝ සහ ද්‍රෝහියෝ වෙන් වෙන පාටක් පේන්නේද නැත.

විදේශ අමාත්‍ය මංගල සමරවීර මහතා ජිනීවා නුවරට ගොඩ බැස්සේ සෙයිද් අල් හුසේන්ගේ සභාපතිත්වයෙන් යුත් මානව හිමිකම් කවුන්සිලය කොහොමෙන් හරි 'ෂේප්' කරගන්නටය. 'ෂේප්' කර ගැනීම සඳහා විදේශ ඇමැති කළේ ලංකාව තුට්ටු දෙකට ඇද වැට්ටවීමය. ඒ බව තේරෙන්නේ ඔහුගේ කතාවේ එන පහත දැක්වෙන කොටස උපුටා කියවීමෙන්ය.

'සිංහල, දමිළ, මුස්ලිම්, බර්ගර් වශයෙන් විවිධ විශ්වාසයන් සහ ඇදහීම් දරන අපි ස්ත්‍රී පුරුෂභාවය, කුලය හෝ වංසය නොතකා 1948දී අප ජාතියේ නිදහස වෙනුවෙන් සියලු දෙනා එකට ඒකරාශී වීමු. එය එසේ දිනාගත් නමුදු සියලු දෙනා සමාන අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳින පිරිපුන් මිනිසුන්ගෙන් යුත් ජාතියක් ලෙස අප රට ගොඩනඟමින් අපට ලබාගත හැකි උපරිමය කරා ළඟාවීමට අපි අපොහොසත් වීමු. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස වසර 69 මුළුල්ලේ අපි වේදනාව, හිංසනය අත්විඳිමින් අගනා ජීවිත අහිමි කර ගනිමින් හා සමාජ, ආර්ථික ප්‍රගතිය සඳහා වූ ඉඩ ප්‍රස්ථා අහිමි කර ගනිමින් දුෂ්කර ගමනක යෙදුනෙමු.

මෙය සත්‍ය වශයෙන්ම තවත් ඉදිරියට සිදු නොවිය යුතු ජාතිය ගොඩනැඟීම පිළිබඳ වැරැදී ගිය අත්හදා බැලීමකි. එම සත්‍යය පිළිගැනීමට අප සතුව ධෛර්යය තිබිය යුතු වනවා සේම එම යුගය නිමා කිරීමේ ශක්තියද අප සතු විය යුතුය.'

මංගල මේ කියන්නේ අවුරුදු 69ක් තිස්සේම අපට වැරැදුණු බවය. හරිගස්සා ගන්නට හදන්නේ දැන් බවය. මෙදා පාර නම් වැඩේ හරියටම කෙරෙන බවය.

මංගල කියන මේ අවුරුදු 69දී රට පාලනය කළේ එ.ජා.පය හා ශ්‍රී ල.නි.ප.ය මිස වෙනත් කවුරුවත් නොවේ. ඒ අවුරුදු 69ටම කරන්න බැරි වුණු වැඩේ මෙදා පාර නම් කොහොමෙන් හරි කරනවා යැයි කියා මංගල සපථ වන්නේ, එජාපයෙත්, ශ්‍රී ලනිපයෙත් හවුලින් ගොඩනැඟුණු ආණ්ඩුවක විදේශ ඇමැති හැටියට වැඩ කරන ගමන්ය.
ජිනීවාවලදී මංගල පොරොන්දු වූයේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කර, ඒ යටතේ දඬුවම් ලබන කොටින්ට නිදහස් වීමට ඉඩ හිමි කර දෙන බවටය. එමෙන්ම අතුරුදන්වූ පුද්ගලයන් හා ඊට වගකිව යුතු අය (හමුදා සාමාජිකයන්) ගැන තොරතුරු හොයන සුපිරි බලතල සහිත කාර්යාලය ළඟදීම වැඩ අරඹන බවය. ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුව විසින් සහජීවනය දෝරේ ගලන නව ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමටද කටයුතු කරමින් සිටින බවය. මේවා මංගල කියන්නේ මුළු ලෝකයටමය. ඒ අස්සේ ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල මෙහෙට කියන්නේ වෙන කතාවක්ය.

'ද්‍රෝහියෝ' හා 'වීරයෝ' එකම ආණ්ඩුවකදී එකම වෙලාවක එකට දකින්නට ලැබෙන්නේ ඒ අනුවය.

2017 මාර්තු 6 වැනි සඳුදා නිකුත් වූ දිනපතා පත්තරේක 'එන්.ජී.ඕ. පදයට මා නටන්නේ නෑ' යන හිසින් ප්‍රවෘත්තියක් තිබුණේ 'ජනාධිපති කියයි' යනුවෙන් යටින් සඳහන් කරමිනි. ඒ ප්‍රවෘත්තියේ තවදුරටත් කරුණු දක්වා තිබුණේ මෙසේය.

'රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට අවශ්‍ය අයුරින් ආණ්ඩු කිරීමට තමන් සූදානම් නැතැයි ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා (04දා) පැවැසීය.
එම සංවිධාන කියන අයුරින් හමුදාවට චෝදනා පත්‍ර ලබාදීමට තමන් සූදානම් නැතැයි කී ජනාධිපතිවරයා හමුදාවට, පොලිසියට මොන චෝදනා ආවත් ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කර ඔවුන් ආරක්‍ෂා කිරීමට කටයුතු කරන බවද සඳහන් කෙළේය.'

එදිනම තවත් දිනපතා පුවත්පතක මේ පුවත වාර්තා කර තිබුණේ මෙසේය.

'ජාත්‍යන්තරයට ඕනෑ විදියට මම ආණ්ඩු කරන්නේ නෑ! - ජනාධිපති කියයි'

විදේශ සම්බන්ධතා ඇතිව මෙරට ක්‍රියාත්මක රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට අවශ්‍ය විදියට ආණ්ඩු කිරීමට තමන් සූදානම් නැතැයි ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා පැවැසීය.

එම සංවිධානවලට අවශ්‍ය ලෙස ත්‍රිවිධ හමුදාවලට විරුද්ධව නඩු ඇසීමට තමන් සූදානම් නැති බවද ජනාධිපතිවරයා කීවේය.'

මීට අමතරව, ජිනීවා මානව හිමිකම් කොමසාරිස් සෙයිද් අල් හුසේන් යුද අපරාධ ගැන සෙවීමට දෙමුහුන් අධිකරණයක් අවශ්‍ය බව කියා සති 2ක් යෑමට පෙර එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට තමන්ට කොන්දක් තිබුණු බව ජනාධිපතිවරයා කීවේ ශ්‍රී ලනිපයේ විධායක සභා රැස්වීමේදීය. කොන්දක් නැති අය සමඟ තවදුරටත් ඉදිරියට යන්න තමන් සූදානම් නැති බවද ඔහු කීවේ රැස්ව සිටි පිරිසගේ අත්පොලසන් හඬ මැදය.

ජනාධිපති මෛත්‍රි එන්.ජී.ඕ. කියන විදියට නටන්න සූදානම් නැතැයි කීවද ඔහුගේ විදේශ ඇමැති ජිනීවා ගියේ මෙරට එන්.ජී.ඕ.වල 'ගෝඩ් ෆාදර්' ලා සමඟය.
විදේශ ඇමැති ලෝකයට එකක් කියද්දී ජනාධිපති මෛත්‍රි මෙහාට තව එකක් කියන්නේ කවුරුන් හෝ ලියූ තිරපිටපතකට අනුවද? නොමැති නම් විදේශ ඇමැතිගේ ආණ්ඩුවට, ජනාධිපති මෛත්‍රි අයිති නැති නිසාවද්ද?

රණවිරුවන් එන්.ජී.ඕ.වලට ඕනෑ පරිදි හිර කරන්න තමන් ඉඩ දෙන්නේ නැතැයි ජනාධිපති මෛත්‍රි කියන වෙලාව වෙන කොටද යුද හමුදා හා නාවික හමුදා බුද්ධි අංශ සාමාජිකයන් ගණනාවක් ඉන්නේ හිරේය. යුද හමුදා බුද්ධි බළකා මේජර්වරයකු ඇතුළු රට බේරාගන්නට කැපවූ සාමාජිකයන් 5 දෙනකු හිරේ දාගෙන ඉන්නේ මාධ්‍යවේදී කීත් නොයාර්ට පහරදුන්නා යැයි කියන සිද්ධියකට අදාළවය. නාවික හමුදා බුද්ධි අංශයේ ලුතිනන් කමාන්ඩර් සුමිත් රණසිංහ සහ නායක සෙබළ ටී.ඇල්. උදයකුමාර හිරේ දාගෙන ඉන්නේ එල්.ටී.ටී.ඊ. මූල්‍ය ජාලයේ 11 දෙනකු අතුරුදන් කළ බවට චෝදනා නඟාය. මේ බුද්ධි බළකා සාමාජිකයන් යුද්ධ පවතින කාලයේ තම දිවි පරදුවට තබා රට බේරාගන්නට කැපවූවෝ වෙති. සී.අයි.ඩී. එකේ ශානි අබේසේකර යටතේ කටයුතු කරන අයි.පී. නිශාන්ත ද සිල්වා හෙවත් කන්දප්පා කොටි ගෝලීය ජාලයේ විනයාගම්ලාට වුවමනා පරිදි මේ වැඩේ කරගෙන යන්නේ කාගේවත් බාධාවකින් තොරවය.

සිද්ධ වෙන දේ එකකි. ජනපතිගේ කතාව තව එකකි. මංගලගේ කතාව තවත් එකකි. වෙන දේ, කියන දේ, හා කරන දේ අතර ඇත්තේ අහසට පොළොව වැනි වෙනසකි.
මේවා බලන් ඉන්න අයට හිතෙන්නේ ජනපතිගේ දේශප්‍රේමය, 'වඳ ගෑනිගේ දරු සෙනෙහේ වගෙයි' කියාය. එහෙම නැත්නම් හිතෙන්නේ 'මෛත්‍රි නමැති වළංකාරයාගේ හය මාසෙක වැඩ මංගල නමැති පොලුකාරයාගේ එක පාරින් ඉවරයි' කියාය. නිවැරැදි වන්නේ මේ දෙකෙන් කෝකදැයි කියා සිතන්නට තාමත් කාලය මදිය.
කොහොම වුණත් පරණ ජනකවි සිහියට නැඟෙන්නේ මේ වගේ වෙලාවල්වලදීය.

'උෟරා මඩ කළත් උෟ වපුල බිජු නැතී
බළලා කපු කටී උෟ වියන රෙදි නැතී
මීයා ලී කපයි උෟ හදන බඩු නැතී
නරියා සිංහ වෙස්ගත් පසුව රැවටෙතී

ආදිපාද
Read more
Thursday, March 16, 2017
රනිල් - මලික් ආර්ථික (?) න්‍යාය!  - කුමාර චාපා බණ්ඩාර

රට, ඊනියා ජාත්‍යන්තර ණය උගුලේ තව තවත් හිරකරමින්, වංචා, දුෂණ සහ අක්‍රමිකතා සඳහා තව තවත් ඉඩ හදමින්, ආණ්ඩුව මේ යන ගමන ඉතාමත්ම භයානක ය. එයින් කියවෙන්නෙ, රාජපක්ෂ පාලනය තුළ, රටට හොඳ ආර්ථික ගමනක් තිබුණු බව නොව, ඔවුන් නවත්තපු තැනින්, රට තවදුරටත් විනාශය කරා තල්ලු කරගෙන යන බවය.
1977 න් පටන් ගන්න මේ විනාශකාරී ගමන් දිශාව, මේ වනවිට, එනම්, දශක හතරක් ගෙවෙන තැන, රටට අත්කර දී ඇති පරාජයන් අතිශය බරපතළය. විශේෂයෙන්ම, තවදුරටත් සංවර්ධනය කරමින් ඉදිරියට ගෙන ආ යුතුව තිබූ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් පියවරෙන් පියවර ඔවුන් එකතුව, විකුණා දමමින් ඉන්නවා. 1948 න් පස්සෙ අනිවාර්ය හේතු මත නිර්මාණය වන සුභ සාධන රාජ්‍ය ක්‍රමය තුළ ලංකාව රටක් ලෙස දිනාගත් ජයග්‍රහණ සියල්ලම මේ වනවිට පරාජයන් බවට පත් කෙරෙමින් තියෙනවා.
රාජ්‍ය, අර්ධ රාජ්‍ය, පුද්ගලික සහ බහු ජාතික කියන ආර්ථික ක්‍රම වේදයන් කරට කර තබා තරඟකාරී ලෙස පවත්වාගෙන යමින් ශක්තිමත් සහ ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස ලෝකය තුළ හිටගන්න අපිට බැරි වුණේ, අපේ ඔලමොට්ටලකම නිසාමයි. රටේ කොඳු නාරටිය වන කෘෂිකර්මාන්තය විනාශකරමින්, ඒ වෙනුවට තොරතුරු තාක්ෂණයෙන් ලෝකය දික්විජය කරන්න පුළුවං කියලා හිතන අපේ ආර්ථික විශේෂඥයෝ, මොන විශේෂඥයෝ ද? සේවා ආර්ථිකයක් ගැනත් නිකං විකාරෙන් වගෙ කියවනවා! මොනවද මේ සේවා? 1977 අනුහසෙන් අන්න අපේ කාන්තාවො, මද පෙරදිග අපා දුක් විඳිනවා, කවුද දැන් ඒකට වග කියන්නෙ? JR ද? මේකට නං සංවර්ධනය කියන්නෙ, අනේ! ඒ සංවර්ධනය අපට එපා!
හැබැයි එහෙම කිව්වට බැහැ!
එදා, බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයක් විදිහට රට පීඩාවට පත් වෙද්දි, එය සාධාරණීකරණය කරන්න කළු සුද්දො සෙට් එකක් හැදුණා වගේ, මේ ජාවාරම්කාර - ගොන් ආර්ථික වැඩත් එක්ක, පවුල් පිටින් ගොඩයන්න හදන සහ ඒ වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී ඉන්න ඊනියා බුද්ධිමතුන් සෙට් එකක් දැන් ඉන්නවා. මහාචාර්ය, ආචාර්ය, අර චාර්ය, මේ චාර්ය...කියලා.
දරන්න බැරි! ඒ අති බහුතරය, මේ රටේ වැඩකරන ජනයාගෙ බදු මුදලින් හැදිච්ච එවුන්, සමහරු මැරෙන්න ඔන්න මෙන්න!
රටේ ඉදිරි ආර්ථික ගමන ගැන සියළු තීරණ ගන්නෙ ලෝක බැංකුව සහ ජාත්‍යන්තර මූලය අරමුදල. රවී කරුණානායක ලා නිකං ( ඒත් ලාභ ලබන!) රූකඩ! රනිල් - මලික් කල්ලිය තමයි දැන් වැඩේ අතට අරගෙන ඉන්නෙ, එදා බැසිල් - නාමල්!
ඒ අස්සෙ, විදේශගත සමහර සහෘදයො, මට කතා කරලා මෙහෙම කියනවා.
''ඔබතුමාගෙ අදහස් හොඳයි...ඒ වුණත් ඔය සෞඛ්‍ය - අධ්‍යාපනය විකුණන කතා පිළිගන්න බැහැ! තරහා වෙන්න එපා! බලන්න මේ රටවල් දිහා...මම නං මෙහෙ දැන් අවුරුදු 30 ක් විතර...ආයෙ ලංකාවට එන්න බලාපොරොත්තුවක් නැහැ...ළමයිත් ඉතිං ලංකාවට වඩා මෙහාට කැමතියි...මම නං කියන්නෙ ඔය නිදහස් අධ්‍යාපනය කියලා එකක් වැඩක් නැහැ...ඇයි ඉතිං සල්ලි දීලා ඉගෙන ගන්න බැරි?''
ඉතිං ඒ වගෙ අයට දෙන්න උත්තරයක් දැනට නං නැහැ!
කොහොම වුණත්, ලංකාවෙ ආර්ථික දැක්ම ඉතාම අපූරුවට නිරුපණය කරන කාටුන් චිත්‍රයක් තමයි මේ!
මෙතැන මලික් නැතිවුණාට රනිල් ඉන්නවනෙ.
මතකනෙ 'රනිල් - මලික්' ආර්ථික (?) න්‍යාය!
CHAPA
Feb19, 2017
Read more
Wednesday, March 15, 2017
උදයංග වීරතුංග ලංකාවේ විදේශ සබඳතා අවුල් කරන මෙහෙයුමක

යහපාලන රජය පසුගිය කාලයේ ඉන්දියාව චීනය හා රුසියාව අතර ඇති කර ගත් සම්බන්ධතා තර කර ගැනීමට කටයුතු කළ අතර කෙසේ නමුත් රුසියානු සම්බන්ධතා තර කර ගැනීම වළක්වාලීමට සදහා අදිසි හස්තයක් ක්‍රියාත්මක වන බවට තොරතුරු අනාවරණය වී තිබේ.

මේ වන විට හෙළිදරව් වන පරිදි යුක්රේන් මාශ් (ukraine mash) නැමැති සමාගම උදයංග වීරතුංග සමග එක්ව රහසිගත සැලසුම්කට අනුව මෙකී සම්බන්ධතා කඩාකප්පල් කිරීමට ලංකා ලොජිස්ටික් නැමැති සමාගමට මුදල් ලබා දී ඇති බවට අනාවරණය වී ඇත.

අදාළ සමාගමේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී ලලිත් ලියනගේ මේ සදහා හවුල් කොට ගෙන ඇති අතර ඔහු විදේශ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් මෙකී බලපෑම සිදුකරන බවට වාර්තා පළවේ.

කෙසේ නමුත් මෙහි මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වී ඇත්තේ අනෙකුත් රටවල් සමග පවත්වන සම්බන්ධතා කඩාකප්පල් කොට යුක්රේනය සමග වන විදෙස් සම්බන්ධතාවය පවත්වාගෙන යාම බවට මේ වනවිට තොරතුරු හෙලිවී තිබේ.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින්ද යුක්රේනය සම්බන්ධයෙන් වන විදෙස් ප්‍රතිපත්තිය තරයේ විවේචනයට ලක් කොට සිටින අතර මෙවැනි සම්බන්ධතාවයක් ගොඩ නැගීම තුළින් අනෙකුත් රාජ්‍යයන් සමග නිර්මාණය වී ඇති සම්බන්ධතාවන් පළුදු කිරීම මෙකී සැලසුමේ අනෙක් පරමාර්ථය බවද තොරතුරු වාර්තා වේ.

පසුගිය යුද්දය පැවැති කාල වකවානුවේදීද මෙය දැඩි සේ ක්‍රියාත්මක වූ අතර එහිදී ලංකාව සමඟ සම්බන්ධතා තර කර ගත් ඉන්දියාව රුසියාව හා චීනය සම්බන්ධතා බිද දැමීමට කටයුතු කළ අතර එක් අවස්ථාවක ඉන්දියාවෙන් ලැබුණු ගැණුම් 800ක් පමණ අවලංගු කිරීමට තරම් මෙකී යුක්රේන් මාෂ් සමාගමේ බලපෑමක්ද විය.

මේ වන විටද ලලිත් ලියනගේ හරහා සිදුකරමින් පවතිනුයේ එකී ක්‍රියාදාමයම වන අතර උදයංගට අමතරව මේ සදහා මුල් වී ඇති පිරිස් ඉදිරියේදී හෙළිකිරීමට ද අප බලාපොරොත්තු වෙමු.

යහපාලන ආණ්ඩුව මගින් ගෙන යනු ලබන විදෙස් ප්‍රතිපත්තියේදී ජනාධිපතිවරයා අගමැතිවරයා හා මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා ඉහත කී චීනය රුසියාව හා ඉන්දියාව සමග වන සමීපතම විදෙස් ප්‍රතිපත්තියට මෙම සැලසුම්කරුවන්ගේ ක්‍රියාදාමයන් මගින් දැඩි බලපෑම් එල්ල වීමේ අවධානමක් පවතින බවටද තතු දත් ආරංචි මාර්ග පවසයි.
Read more
Saturday, March 11, 2017
පනිට්ටුවට වැසිකිළි යන වැලිකඩ බෝඩිම

සතියටම පොල්තෙල් හැන්දයි! වැලිකඩ සබන් වලින් හම ගැලවෙනවා. වැසිකිලි යන්නේ බාල්දියකට! සිරකරැවන් මනුෂ්‍යයෝ ද?
ලංකාවේ බන්දනාගාර වල ඇති ගැටලු සම්බන්දයෙන් වැලිකඩ බන්ධනාගාරය ආශ්ර්යෙන් කරනු ලබන කරුනු පැහැදිලි කිරිම
වැලිකඩ බන්දනාගාරයේ පිහිටිම හා වපසරිය
කොලබ 09 බේස්ලයින් පාරට මුහුනලා අක්කර හැටක පමන භූමිබාගයක් පුරා මෙම බන්දනාගාර පරිසය පිහිටා ඇත. එහි ප්රනධාන බන්දනාගාරය හා බන්දනාගාර මුලස්ථානය පිහිටි බන්දනාගාරයේ වර්ෂ 2007 ජුනි මස 25 වන දින සිට 2014 එක්තෝබර් මස 30 දින දක්වා දේශපාලන රැදවියෙකු ලෙස රක්ෂිත බන්දනාගාරයේ දිර්ග කාලිනව හදිසි නිතිය හා ත්ර ත්තවාදය වැලැක්විමේ පනත යටතේ රදවා සිටි හේවා දලුගොඩගේ සහන් කිර්ති යන රැදවියා විසින් සිය අත් දැකිමි හා බන්දනාගාරයේ ඉහල නිලදාරින් සමග සාකච්චා කර රැස්කර ගත් තොරතුරු අනුව මෙම බන්දනාගාරය හා ලංකාවේ සියලුම බන්දනාගාර වල ඇති ගැටලු හා පුනරුත්තාපන මුලදර්මයන් ක්රිියාත්මක නොවිම සම්බන්දයෙන් ඉදිරිපත් කරනු ලබන කරුනු වල සම්පුර්න සම්පිඩිත වාර්තාව මේ ආකාරයෙන් ඉදිරිපත් කර සිටියි.
වැලිකඩ බන්දනාගාරය තුල ඇති රැදවියන් මුහුන දෙන ගැටලු
ආහාර හා සනිපාරක්සක පහසුකම්
මුලික රදවා තැබිය හැකි ජාතන්තරව පිලිගත් කුමවේදයන්නට අනුකුල නොවන ආකාරයෙන් විශාල රැදවියන් ප්රනමානයක් රදවා සිටින අතර මෙහි ඉඩකඩ ප්රවමානය රදවා සිටින රැදවියන් ගනනට වඩා අතිශයින්ම සිමිතය.
කාමර පහසුකම්
මෙම කාමරයක රදවා තිබිය හැක්කේ එක් සිරකරුවෙකු පමනක් වුවවත් දැනට මෙම වර්ග ප්රකමානය 6-10 කාමරයක රැදවියන් 3-8 ත් අතර ප්රාමානයක් රදවා තබා තිබෙන අතර එය බන්දනාගාර ආඥාපනත අනුව සිරකරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් කඩ කිරිමකි. තවද මෙම කාමරයක රදවනු ලබන රැදවියෙකු සදහා අනිවාර්යෙන්ම පැදුරක් හා කොට්ටයක් ලබා දිය යුතු වුවත් එවැනි දැ ලබාදෙනු නොලැබේ. මේ නිසා රැදවියන් මුහුනපාන ගැටලුව ලෝක නිතයට අනුව පවා මනුෂත්වයට කරනු ලබන අවමානයකි. යම් රැදවියෙකු බන්දානාගාර ගතකල විට නිතියට අනුව එම සිරකරුට ජම්පර් ඇදුමක් පිගානක් හා කෝපයක් ලබා දිය යුතු වුවත් එවැනි දැ ලබා දෙනු නොලබයි. නිදසුනක් ලෙස ඇතැම් රැදවියන් සිලි සිලි මලු වලට ආහාර ගෙන කැම කන අවස්තා අනත්තවත් ඇත.
ආහාර පහසුකම්
සියලු රැදවියන්ට තුන්වේල කැම ලබාදෙනු ලබන නමුත් ලබා දෙන ආහාර නියමිත ප්ර මිතියෙන් හා ප්රසමානවලින් මෙන්ම පෝෂණ ගුනයෙන්ද තොරය. නිසි පෝෂණයෙන් තොර ආහාර ලබා දෙන නිසා රැදවියන් කායික හා මානසික රෝගින් බවට පත්විම වැලැක්විය නොහැක.
සනිපාරක්ෂක පහසුකම්
මේ අනුව මුලිකවම වැසිකිලි පහසුකම් රදවා සිටින රැදවියන් ගනනට සමානව කිසිසේත්ම ප්රරමානවත් නැත. නිදසුනක් ලෙස පැයක් වැනි කාලයක් තුල තම ශරීරකෘතිය කර ගැනීමට රැදවියන් 2500 කට ආසන්න ප්රරමානයට ඇත්තේ වැසිකිලි 50 කට ආසන්න ප්රනමානයකි. වැලිකිසි තුල ජල පහසුකම් නොමැති අතර වෙනත් ස්තානයකින් වතුර පනිට්ටුවක් රැගෙන ගොස් වැසිකිලි යාමට හා මුහුන සේදිමට සිදුව ඇත. වැලිකඩ බන්දනාගාරයේ චැපල් අංශයේ රදවා සිටින රැදවියන් හවස 5 ට පමන සිරමැදිරි තුලට ගාල්කල පසු නැවත එම කාමර අරිනු ලබන්නේ පාන්දර 6ට පමනය. රැදවියන් සිරමැදිතුල සිටින මුලු රාත්රි ය පුරා වැකිකිලි හා කැසිලිකි පහුසකම් ලබාගත නොහැකි අතර මුත්රා කිරිමට සිදු වන්නේ ප්ලාස්ටික් බෝතල් හා වැලිකඩ බන්දානාගාරයෙන් ලබාදෙන පනිට්ටුවකටය. මිට අමතරව වැසිකිලි යාමට සිදුවන විට එයද එවැනිම ආකාරයෙන් කාමරය තුල පනිට්ටුවකට සිදුකල යුතුය. එක් රැදවියෙකු රදවා තැබිමට සාදා ඇති කාමරයක 5ක් දෙනෙකු හෝ ඉට වැඩි ගනනක් රදවා සිටින විට මේ පිරිස මුලු රාත්රිකය පහන් කල යුතු ආකාරයේ කටුක බව වචනයෙන් විස්තර කල නොහැක.
ජල පහසුකම්
දිනකට එක් සිරකරුවෙකුට ස්නානය කිරිම සදහා ලබා දෙන වතුර ප්රකමානය කිසිසේත් ප්රදමානවත් නැත. මේ අයට ලබාදෙන වැලිකඩ බන්දනාගාරයේ නිෂ්පාදිත සබන් කිසිදු ප්රදමිතියක් නොමැති අතර රෙදිසේදිමට පවා ඒවා සුදුසු නොමැත. අධික කෝස්ටික් සෝඩා ප්රපමානයක් ඇති එම සබන් ඇගේ ගැ විට හම ගැලවි යයි. එම සබන් පවා එක් සිරකරුවෙකුට ලබා දෙන්නේ සති දෙකකට එක් කුඩා සබන් කැටයකි. හිසේ ගාන්නට සති දෙකකට පොල්තෙල් මේස හැන්දක් පමනක් ලබාදෙනු ලබයි.
වෛද්ය පහසුකම්
සිරකරුවන් අතර බෝවන රෝග හා චර්ම රෝග බහුලව දක්නට ඇත ඊට හේතුව වන්නේ ආහාර වල පෝෂණ ගුනය අඩුකම ඇදුම් පිරිසිදු කිරිමට ඇති අඩු පහසුකම් හා රැදවියන්ට පිරිසිදුව ඉන්ට තරම් ජල පහසුකම් නොමැති නිසා රැදවියන් දෛනිකව රෝගි වෙයි. බන්දනාගාරය තුලට දෛනිකව පැමිනෙන වෛද්යලවරුන් එහි රැදි සිටින්නේ සිමිත වේලාවකි. තවද මෙම වෛද්යනවරුන් නියමිත සුදුසුකම් සහිත අය නොවන අතර බන්දනාගාර රෝහල පිහිටා ඇත්තේ වැලිකඩ බන්දනාගාරයෙන් පිටත වන අතර හදිසි රෝගි තත්ත්වයකදි සියලු නෛතික විදි විදාන අනුගමනය කර රෝහලට රැගෙන යන විට පැයකට ආසන්න කාලයක් ගත වන අතර ඒ නිසා බෝහෝ රෝගින් මිය යයි. බන්දනාගාරය තුල අත්යනවශ්ය් බෙහෙත් නොමැතිකමද බරපතල ගැටලුවකි.
අනිත් අතට බන්දනාගාර රෝහල තුල සැත්කම් සදහා පහසුකම් මෙන්ම සමහර රෝහලක තිබිය යුතු මුලික පහසුකම් පවා නොමැති නිසා ජාතික රෝහලෙන් එය ලබා ගැනිමට සිදුවෙයි. එහිදි ජාතික රෝලහට රැදවියන් ඉදිරිපත් කිරිමේ දි බන්දනාගාර දෙපාර්තමේන්තුවේ ඇති පරිපාලන අඩුපහඩු හා නොසැලකල්ල නිසා ද රැදවියන් මිය යන අවස්තා ඇත. බන්දනාගාරය තුල ලිංගාශ්රියත රෝග ව්යඅප්තිය ඉතා වැඩි අතර ලිංගාශ්රියත රෝග බෝවිමට බහුල ඉඩක් ඇත. රෝගින් වෙන්කර රදවා තැබිමේ ක්රලමවේදයක් නැත..
නඩුකටයුතු නිසා සිදුවන අසාධාරනකම්
අධිකරනවලින් ලැබෙන අසාධාරන තින්දු වලට ලක්වුවන්ට නිති ආධාර ලබා ගැනිමට හැකි නිසි ක්රවමවේදයක් ක්රිනයාත්මක නොවිම නිසා රැදවියන් දිර්ග කාලිනව බන්දනාගාර ගතවිම. නිදසුනක් ලෙස මහේස්ත්රා්ත් අදිකරනයේ කමිස 12ක් සොරකම් කල අයෙකුට එක් කමිසයකට වසර 2ක බැගින් වසර 24 ක සිර දඩුවමක් ලබා දිම. මෙවැනි රැදවියන්ට මුදල් වියදම් කර අභියාචනා කිරිමේ හැකියාවක් ද නැත.
බන්දනාගාර අඥාපනතේ සිකරකරු ප්තිපාදන ක්රිියාත්මක නොවිම
වසර 1994 ට පෙර ක්රිියාත්මක වු රැදවියන් පුනරුත්තාපනය කර නැවත සමජගත කිරිමේ ක්රිමවේදය ඇතුලත් බන්ධනාගාර ආඥා පනතේ 40 වගන්තිය දැනට අක්රි්යව තිබිම. බන්දනාගාරයෙන් පිටත වැඩ සහන සදහා යොදවා ඇති රැදවියන්ට නියමිත යම් යාවත්කාලින වැටුපක් ලබා දෙනු ලැබුවද ඒහා සමාන සේවාවක් බන්දනාගාරය තුල සේවය කරන රැදවියන්ට ලබා නොදිම. එමෙන්ම පුනරුත්තාපනය කරනු ලබන රැදවියන්ටද තම දඩුවම් කාලය ගෙවා යලි සමාජගත වන්නට ඇති අවස්තාව ඉතා සිමිත විම නිසාම මේ රැදවියන්ගේ පවුල් වල අය විශාල අගතියකට මුහුන දිම.
රැදවියන් සියලු දෙනාම අධිකරනයෙන් වරදකරුවෙකු කල පසු ඒ අයගේ තරාතිරම කල අපරාදය සලකා ඒ අයට අසාමන ලෙස සැලකිමට බන්දනාගාර නිලධාරින්ට හැකියාවක් නැත. කල වරද මත පදනම් වන්නේ නම් අඩුම තරමේ මේ අය වෙන වෙනම රදවා තැබිය යුතුය. මේ නිසා අධිකරනයෙන් වරදකරු වු රැදවියන් බන්දනාගාරය තුලදි නැවත අනියමින් දඩුවමකට යටත් කිරිම සිදුවිම අසාධාරනය. අනෙක් අතට මරණීය දන්ඩනයෙන් සිර දඩුවම් ලැබුවන් කිසිදු පුනරුත්තාපන ක්රිනයාදාමයකට යටත් නොවන අතර මේ රැදවියන් දිර්ග කාලයක් නිකරුනේ ගාල්කර තැබිම. ජනාධිපති විසින් ව්යිවස්ථාවට අනුව ලබාදෙන පොදු සමාව නිතිපති දෙපාර්තමේන්තුව විසින් කල වරද අනුව වර්ග කර ඇතැම් වරදවල් අනුව ජනාදිපති පොදු සමාව අහිමි කිරිම කටයුතු සම්පාදනය කිරීම
තවද මේ වන විටත් මෙම ජනාධිපති පොදු සමාව යටතේ මහින්ද රාජපක්ෂට හිතවත් බොහෝ අපරාධකාරයන් නිදහස් කර තිබෙන අතර අහිංසක කිසිවක් කර කියාගත නොහැකි රැදවියන් නිකරැනේ අපාදුක් විදීම. දුම්න්ද සිල්වා වැනි වරප්රිසාදිත සිරකරැවන් සම්බන්ධයෙන් නැවත සමාලෝචන සිදු කරන නමුදු වෙනත් රැදවියන් තිරිසන් සතුන් ලෙස ගාල්කර සිටියි. මේ සම්බන්ධයෙන් බන්ධනාගාර රැදවියන්ගේ අයිතිවාසිකම් සදහා වන කමිටුව වශයෙන් අප දිගින් දිගටම යහ පාලන රජය දැනුවත් කලද යහ පාලන ආණ්ඩුව ඒ ගැන තඹ දොයිතුවකට මායිම් නොකරයි.
ලංකාවේ බහුතරයක් සිතන්නේ බන්ධනාගාර ගත කරන්නේ වරදකරැවන් නිසා ඔවුන් වෙඩ් තබා මැරැවත් ඔවුනට කන්න නොදුන්නත් නාන්න නොදුන්නත් කිසිදු ගැටලුවක් නොවන බවය. නමුත් අප සැවොම කල්පනා කළ යුත්තේ මේ හිරගෙවල් වල හෙට දින අපට ඉන්නට සිදුවීම සිදුවිය හැකි බව නොවෙද? අප විසින් හෙට දින උදෑසන 10 ට වැලිකඩ බන්ධනාගාරය අසලට රැස්ව යහ පාලන ආණ්ඩුවට බල කරනු ලබන්නේ සිරකරැවන් මනුෂ්යණයන් බව පිළිගන්නවා නම් බන්ධනාගාර රැදවියන්ට මනුෂ්යණයන්ට හිමි මූලික පහසුකම් හෝ ලබා දෙන ලෙසය. නැතිනම් බන්ධනාගාර තාප්පයේ ඇති දැන්වීම් පුවරැව සිරකරැවන් අමුනුෂ්යනයෝය ලෙස වෙනස් කරන ලෙසය. මානව හිතවාදී සියලු පුරවැසියන්ට හෙට දින වැලිකඩ බන්ධනාගාරය අසලට පැමිණ අප සමග එක්වන ලෙස අප ඉල්ලා සිටිමු. අරගලය ජයග්රෙහණය කරන තුරැ නතර නොකරන්නට අප සපථ කරන්නෙමු.

තුෂාර එන් දස්කොන්
සේනක පෙරේරා
සුදේශ් නන්දිමාල්
බන්ධනාගාර රැදවියන්ගේ අයිතිවාසිකම් සුරැකීමේ කමිටුව
Read more
Sunday, February 19, 2017
එෆ්.සී.අයි.ඩී. ගෙන යා යුතු දුටුගැමුණු මහ රජතුමා

ගිය ආණ්‌ඩුව යුද්ධය දිනුවේ ය. ඊළඟට එකී ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් වූ ආධ්‍යාත්මික හිලව්ව වශයෙන් සඳහිරු සෑය නමින් දාගැබක්‌ සෑදීමට ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ප්‍රමුඛ යුද හමුදාව තීන්දු කළේය.

සඳහිරු සෑය අඩක්‌ ඉදිකිරීමෙන් පසු එහි නිදන් වස්‌තු තැන්පත් කරන ලදී. ඒ සඳහා ඇඹිලිපිටිය පොළේ කිරි විකුණන මහලු අම්මාගේ පටන් පිටකොටුවේ ලොකුම මුදලාලි දක්‌වා වූ සියලු දෙනා සියලු භේද පසෙකට ලා දායකත්වය දුන්හ. සමහරු රත්තරන් දුන්හ. සමහරු මැණික්‌ දුන්හ. තවත් සමහරු පොත්පත්, පිත්තල පහන්, විසිතුරු තඹ භාජන පූජා කළහ.

සාමාන්‍ය මිනිසා මෙසේ කරන විට ආණ්‌ඩුව කට ඇරගෙන බලා සිටිය යුතුද? කෙසේවත් නැත. රටේ මහනාහිමිවරුන් එවිට නිර්දේශ කළේ ආණ්‌ඩුව ගණනේ රන් බුදු පිළිමයක්‌ දාගැබ තුළ නිදන් කළ යුතු බව ය. ඉතින් ආණ්‌ඩුවට රත්තරන් කොහෙන්ද? ආණ්‌ඩුව කළේ රේගුව භාරයේ ඇති රාජසන්තක කෙරුණු හොර රතAරන් තොගයකින් ටිකක්‌ නිත්‍යානුකූලව ගෙන එයින් රන් බුදුපිළිමයක්‌ තැනීම ය. ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ එය ගෙනගොස්‌ සඳහිරු සෑයේ තැන්පත් කළේ ය.

එසේ පූජා කිරීම නිසා කටඋත්තරයක්‌ ලබාගැනීම සඳහා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ එµa. සී. අයි. ඩී. යට කැඳවා තිබේ. ඒ බව බ්‍රහස්‌පතින්දා (16 දා) ජනමාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය විය.

බලයට ආ දවසේ පටන් හරක්‌ පට්‌ටි දෙක තුනකට සෑහෙන තරම් ගොන්කම් මේ ආණ්‌ඩුව විසින් කරනු ලැබ තිබේ. මේ ඒ වර්ගයේ අලුත් ම ගොන්කම ය. බහුතරය සිංහලයන් වන, ඒ බහුතරයෙනුත් බහුතරය බෞද්ධයන් වන රටක, දාගැබක්‌ සඳහා රන් බුදුපිළිමයක්‌ පූජා කිරීම ගැන එµa. සී. අයි. ඩී. ය කට උත්තර ගන්නේ නම් මේ ආණ්‌ඩුව වඩාත් සුදුසු වන්නේ රාජ්‍ය පාලනය පිණිසද එසේ නැත්නම් අඹේවෙල කිරිපට්‌ටිවල වැස්‌සියන්ගේ ආරක්‍ෂක කටයුතු පිණිස ද යන්න සොයා බැලීම වැදගත් ය. එක්‌ අතකට බලන විට මෙය ආණ්‌ඩුවේ වරද නො වේ. ආණ්‌ඩුවට ලණු දෙන බූරුවන්ගේ වරද ය. සම්පූර්ණ කිරි බැරල් එකක්‌ නරක්‌ කිරීමට ඇසට නො පෙනෙන කුඩා බැක්‌ටීරියාවකට පුළුවන. හොඳට තිබෙන බඩට කොළරාව ගෙන එන්නේ ඇසට නො පෙනෙන කුඩා වෛරසයකි. වසූරිය විෂබීජය අල්පෙනෙත්ති තුඩකටත් කුඩා නමුත් ඉතා සුළු කාලයක්‌ තුළ සකල ශරීරය ම වණයක්‌ බවට පත්කිරීමට තරම් සාහසික ය. ඒ අනුව ආණ්‌ඩුව කළ යුත්තේ ඒ තුළ සිටින වසූරිය උපදේශකයන් කවරෙක්‌ද යන්න සොයා උන් තුරන් කිරීම ය. නැතහොත් යහපාලන ආණ්‌ඩුව කිසිදු යහපතකුත් නැති කිසිදු පාලනයකුත් නැති විකාරයක්‌ වනු ඇත.

චෛත්‍යයක්‌ යනු සංස්‌කෘතික සහ ආධ්‍යාත්මික වස්‌තුවකි. කෝවිලක්‌, පල්ලියක්‌ දේවාලයක්‌ ද ඒ හා සමාන ය. ධර්මචක්‍රයටත්, කුරුසයටත්, අඩසඳ සහ තරුවටත් එවැනි වටිනාකමක්‌ තිබේ. එළාර සමඟ යුද්ධයට යැමට පළමු දුටුගැමුණු රජතුමා කතරගම දෙවියන්ට බාරහාර විය. යුද්ධය දිනා ආපසු පැමිණි ඔහු සිය රාජාභරණ සහ රන් කඩුව කතරගම දේවාලයට පූජා කළේ ය. රුවන්වැලි මහා සෑය තනන විටත් දුටුගැමුණු රජතුමා රනින් කළ පූජා භාණ්‌ඩ එහි තැන්පත් කරවී ය. දුටුගැමුණු රජතුමාට රත්තරන් ලැබුණේ රාජ්‍ය භාණ්‌ඩාගාරයෙනි. ඒ ඇරෙන්නට ඇමරිකාව හෝ ඔස්‌ටේ්‍රලියාව වැනි රටවල එතුමාට අයත් රත්තරන් පතල් තිබුණේ නැත. එසේ නම් එසේ රත්තරන් පූජා කිරීම සම්බන්ධයෙනුත් මේ තිබෙන එµa.සී.අයි.ඩි.ය පරීක්‍ෂණ පවත්වනවාද? වසීම් තාජුඩීන්ගේ මළ සිරුර ගොඩ ගත්තාක්‌ මෙන් සැකකාර දුටුගැමුණු රජතුමාගේ දේහය සෙවීමටත් පරීක්‍ෂණ පවත්වනවාද? මේ කෙරෙන ගොන් වැඩවල හැටියට එවැනි දෙයක්‌ සිදු විය නො හැකිද?

සඳහිරු සෑයේ වැඩ දැන් නවත්වා දමා තිබේ. එය රටේ බහුජනතාව අදහන ආගමෙන් කළ පළි ගැනීමකි. මේ කාරණයට මෛත්‍රී ජනාධිපතිතුමා මැදිහත් විය යුතුම ය.
divaina -
Read more
Saturday, February 18, 2017
අගමැති, ආචාර්ය රනිල් වික්‍රමසිංහ!? - කුමාර චාපා බණ්ඩාර

ශ්‍රී ලංකාවෙ අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ ට, පහු ගිය දවසක, ඕස්ට්‍රේලියාවෙ DEAKIN විශ්ව විද්‍යාලයෙන්, සම්මාන ආචාර්ය උපාධියක් පිරි නැමුණා.
එතැන් සිට, ආචාර්ය රනිල් වික්‍රමසිංහ කියලා ඔහු ආමන්ත්‍රණය කරන්නනෙ තියෙන්නෙ.
ප්‍රශ්නය ඒක නෙවෙයි.
ඔහුට, මේ සම්මාන ආචාර්ය උපාධිය පිරිනමන හේතුව විදිහට DEAKIN හරහා ප්‍රකාශයට පත් වෙන්නෙ, ප්‍රධාන වශයෙන්; ආර්ථික, අධ්‍යාපන හා මානව හිමිකම් තුළින්ශ්‍රී ලංකාව ඉහළට ඔසවා තැබීම සඳහා ඔහු කළ බව කියන මෙහෙවර වෙනුවෙන් ලු!
ඒ මොන මෙහෙවරක් ද?
ලංකාවෙ අපි නොදන්න, ඕස්ට්‍රේලියාවෙ කට්ටිය පමණක් දන්න, ඒ ''මාර මෙහෙවර'' ගැන නං අපි අනිවාර්යයෙන්ම දැන ගන්න ඕනෙ, මොකද, ලංකාවෙ අපට හොරෙන්, අගමැතිවරයා එහෙම මොනවා හරි කරලා ද දන්නෙ නැති නිසා!
ඒ හැරෙන්න අපි දන්නෙ එක දෙයයි.
රටේ ආර්ථිකය තව දුරටත්, විදේශ ආර්ථික ඝාතකයන් ට භාර දීලා, ලංකාවෙ ඉන්න සීමිත කල්ලියකට උපරිම වාසි ලැබෙන විදිහෙ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතියක් ක්‍රියාත්මකයි, රටේ නිදහස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ත් - තව දුරටත් දියකෙරෙමින් තියෙනවා, ඒ නිසාම පොදු ජනයාගෙ මානව හිමිකම් බරපතළ විදිහට උල්ලංඝනය වෙමින් තියෙනවා!
එක්කෝ කවුරු හරි DEAKIN විශ්ව විද්‍යාලයට දිරච්ච ලණුවක් දීලා. එහෙම නැත්තං, මේ ක්‍රමයට අගමැතිවරයා සතුටු කරවලා, ලංකාවෙ අධ්‍යාපන වෙළෙඳ පොළට රිංගන්න හදනවා. බොහෝ විට වෙන්න පුළුවං ඔන්න ඔය දෙවැනි එක.
දැන් කෙනෙක් අහන්න පුළුවං, එතකොට ලංකාවට විදේශ විශ්ව විද්‍යාල එන එක නරක ද? අපේ ළමයි ඉගෙන ගන්න එපා ද? කියලා. මෙච්චර කල් පිට රටට ඇදිලා ගිය අපේ සල්ලි රට ඇතුළෙ ඉතුරු වෙනවා නේද කියලත්, කියයි.
වෙන්න යන්නෙ ඒක නෙවෙයි!
1940 දශකයෙන් පස්සෙ ක්‍රමානුකුලව සංවර්ධනය වෙමින් ආපු සහ 1970 දශකයේ දි, මළගම ට සුදානම් කරපු, මේ රටේ පොදු ජනයා බලගන්වන්නට, තවදුරටත් සංවර්ධනය කිරීමට නියමිතව තිබූ, නිදහස් අධ්‍යාපන අවස්ථා නැත්තටම නැති කරලා, වරප්‍රසාද ලත් එක පන්තියකට පමණක්, 'උගත්කම' සීමා කරන්න හදන එක.
වල පයයි ගොඩ පයයි තියාගෙන ඉන්න මහාචාර්යවරු ඇතුළු, වැඩකරන ජනයාගෙ බදු මුදලින් ඉහළට ආපු බොහෝ උගත්තු(?) දැන් මේ අධ්‍යාපන පාදඩකරණයට සුදානම්! උන් දන්නෙ නැහැ, උන් පොට්ටනි ගහපු සල්ලි ඉවර වුණාම, දවසක, උන්ගෙ ළමයින්ට මොකද්ද වෙන්න යන්නෙ කියලවත්.
වැඩේ කියන්නෙ, දැනටමත් එදා වේල කන්න නැති එවුණුත් මේ නිදහස් අධ්‍යාපන ඝාතනයට ඔල්වරසන් නගනවනෙ.
ඒක තමයි දරන්නම බැරි!
හරි! අගමැති, ආචාර්ය රනිල් වික්‍රමසිංහ ගෙ කතාව නෙවෙයි, මෙන්න මේ ''අපේ කතාව'' හරියට හදා ගන්න, අරගල කරමු!
Chapa Chapabandara
Feb 18, 2017
Read more
Thursday, February 16, 2017
මේ තරුණයාගේ ආශාවට ඉඩ දෙන්න

කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය පවත්වා ගෙන යැම සඳහා රාජගිරියෙන් ගොඩනැඟිල්ලක්‌ මිල දී ගැනීමේ කතාව ටිකක්‌ නොව වසරක්‌ පමණ පරණ කතාවකි. එහෙත් මේ ගනුදෙනුව යට තිබෙන කතාව පරණ නොවන අසමඡ්ජාති කතාවකි. ඒ කතාව කොතරම් නරක දැයි කීවොත් සමස්‌ත ලංකා ගොවිජන සම්මේලනය ඊට එරෙහිව ඊයේ විරෝධතාවක්‌ පවා දියත් කළේය. විරෝධතා පවත්වා එරෙහි වන්නට තරම් මේ ගනුදෙනුවේ තිබෙන නරක කුමක්‌ ද යන්න කෙටියෙන් පැහැදිලි කර දිය යුතුය. කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශයට අලුත් ගොඩනැඟිල්ලක්‌ වුවමනා වී තිබිණි. ඒ දැනට කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය පවත්වා ගෙන යන ගොඩනැඟිල්ල පාර්ලිමේන්තු කාරක සභා පවත්වා ගෙනයැම සඳහා අවශ්‍ය වූ නිසා ය. එවිට කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශයට වග කියන, තරුණ ඇමැතිතුමා ඉක්‌මනින් ම අලුත් ගොඩනැඟිල්ලක්‌ රාජගිරිය ප්‍රදේශයෙන් සොයා ගත්තේය. ඇමැතිවරයා එසේ කළේ ගන්නටම වුවමනා නම් රජයේ ගොඩනැඟිල්ලක්‌ සොයා ගැනීමේ හැකියාව තිබියදීය. ලැබුණු තොරතුරුවලට අනුව ගොඩනැඟිල්ල මිලදී ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය ප්‍රසම්පාදන පටිපාටියේ නීති රීතිවලට පටහැනිය. ඒත් ගනුදෙනුව සිදුවිය. ගනුදෙනුව ප්‍රකාරව මේ වන විට රුපියල් ලක්‍ෂ අටදහස්‌ නවසිය හැට අටක (රුපියල් අසූනවකෝටි හැටඅටලක්‍ෂයක) මුදලක්‌ ඒ වෙනුවෙන් වැය කර ඇත. එහෙත් තවමත් එම ගොඩනැඟිල්ලට කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය රැගෙන ගොස්‌ නැත. තත්ත්වය එසේ වීත් තවමත් මාසයකට රුපියල් දෙකෝටි තිස්‌හත්ලක්‍ෂයක මුදලක්‌ කුලී වශයෙන් එම ගොඩනැඟිල්ල සඳහා ගෙවීමට කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය කටයුතු කරමින් තිබේ. දැන් මෙසේ වන්නේ එම ගොඩනැඟිල්ලේ පදිංචියට ඒමට කෘෂිකර්ම අමාත්‍යවරයාට විවේකයක්‌ නැති කමවත්, නැකතක්‌ උදා වී නොමැති වීමවත් නොවේ. තවත් ලක්‍ෂ හාරසියයක්‌ වැයකර ගොඩනැඟිල්ල අලුත්වැඩියා කිරීමට නියමිත නිසා ය. අපට මේ කිසිදු කාරණයක්‌ වැදගත් නැත. රටට මේ මොහොතේ වැදගත් වන්නේ රටේ ජනතාවගේ බදුÊමුදල් මේ තරම් නොසැලකිලිමත් ලෙස නිර්ලඡ්ජිතව නාස්‌ති කිරීමය. අපට කියන්නට තිබෙන්නේ මේ ගොඩනැඟිල්ල මිලදී ගැනීමේ ගනුදෙනුව 'යහපාලන ආණ්‌ඩුව' කියන නාස්‌තිය දූෂණය අවම කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියට කොහෙත්ම ගැළපෙන්නේ නැති බව ය. එම ගොඩනැඟිල්ල වෙනුවෙන් රජයේ මුදල් මේ ආකාරයෙන් වියදම් කිරීම කොතරම් යුක්‌ති යුක්‌ත දැයි විගණකාධිපතිවරයාද, කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාගෙන් පසුගිය මැයි මාසයේදී විමසා තිබිණි.

මෙවැනි නාස්‌තිකාර වියදමක්‌ දරා ගොඩනැඟිල්ලක්‌ මිලදී ගන්නා අමාත්‍යාංශයක්‌ රටේ ජනතාව වෙනුවෙන් කරන්නේ මොනවාදැයි අහන්නට අප කලබල වන්නේ නැත. හේතුව ආණ්‌ඩුව අපට 'පටි තද කරගෙන' සිටින්නට යෑයි කියා ඇති බැවිනි.

තරුණ කෘෂිකර්ම ඇමැතිවරයා ශ්‍රීලනිපයේ මහ ලේකම්වරයා ය. යහපාලන ආණ්‌ඩුව ගෙන එන්නට බෙල්ල කැඩෙන තීන්දුවක්‌ ගෙන ආණ්‌ඩුවකින් එළියට බැස්‌ස මිනිහෙකි. නාස්‌තිය දූෂණය වළක්‌වන්නට කැප වෙනවා යෑයි කී කණ්‌ඩායමේ මහත්මයෙකි. අමාත්‍යාංශය වුව ටිකක්‌ හැඩේට තිබිය යුතු යෑයි එවැනි තරුණ ගැටයෙක්‌ විශ්වාස කිරීම සාධාරණය. (අප ගොඩනැඟිල්ලේ හැඩය යෑයි කීවේ එම ගොඩනැඟිල්ලේ අටපට්‌ටම් හැඩය නිසා නොවේ. කල එළියට තිබිය යුතු බව ඒත්තු ගන්වන්නටය.) ඉතිං ඒ ආශාව එසේ නම් ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයාත් මේ ගැන යමක්‌ නොකීම ගැන අපට තේරුම් ගන්නට පුළුවන.

divaina -
Read more
Sunday, February 12, 2017
මිනිය තනි කරන්න ඕන වෙලාව. දැන් යන්න. -  උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල

ප‍්‍රසන්න ජයකොඩිගේ 28 චිත‍්‍රපටය 27 වෙනිදා තරංගනී සිනමා ශාලාවේ දී නැරඹූවෙමි. මෙම අදහස් පත‍්‍රිකාව නිල විචාරකයන්ගේ විචාරය සහා නො ව, රටවැසියා වෙනුවෙනි.
පළමු අර්ධය ෆැන්ටසිමය අවකාශයකි.
එය මෙසේ ය;
ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ, හිටපු ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක, අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, රවී කරුණානායක, මංගල සමරවීර, විජේදාස රාජපක්ෂ, එස්. එම්. මරික්කාර් පමණක් නො ව බොදු බල සේනාවේ ගලගොඩඅත්තේ හිමි ද, අයිසිස් ආසියානු නියෝජිතයෙක් ද, මම ද 28 චිත‍්‍රපටය බලා එළිමහනට පිවිසුණෙමු. චන්ද්‍රිකා ද, රනිල් ද, මංගල ද සංවාද කතිකාවතට අදහස් ප‍්‍රකාශ නො කර බැහැර වූහ. රනිල් තමා ඉගෙනගත් රාජකීය විද්‍යාලය දෙස බලමින් අරලියගහ මන්දිරයට යනු බලා සිටි මහින්ද රාජපක්ෂ තමා ඉගෙන ගත් තර්ස්ටන් විද්‍යාලයේ පොඩි එකෙකු හොස්ටල් එකේ නැවැත්වූ විට ‘හෝම්සික්’ හැදුණාක් මෙන් අතීත වේදනාවත්, ස්මරණීය සතුටත් මිශ‍්‍රිත, නොස්ටැල්ජියානු විභවයක දෑස රතු වී සිටිනු මම නිරීක්ෂණය කළෙමි. තරංගනී සිනමා ශාලාවේ පුළුල් තිරය දෙබෑ කරමින් සේමිණි ඉද්දමල්ගොඩ (සුද්දි අප අතරට පිවිසියා ය. සිනමා ශාලාවේ පිටුපස ගංජා සුරුට්ටුවක් උරමින් සිටි මහේන්ද්‍ර පෙරේරා (අබසිරි පඳුරක් අස්සේ මූත‍්‍ර බරින් නිදහස් ව සැහැල්ලූවෙන් අප අසලට ආවේ ය. මුලින් ම සංවාදයට පිවිසුණේ ඥානසාර හිමි ය.
‘උපදින්නෙත් හඳට. මැරෙන්නෙත් හඳට. පිස්සු හැදෙන්නෙත් හඳට. බුදු වෙන්නෙත් හඳට. චන්ද්‍ර මාස කියන්නෙ අපේ පැරණි මාස ක‍්‍රමයට. ඒක ආසියාතික අපේ විශ්වාසය. හඳේ චක‍්‍රය තියෙන්නෙ දවස් 28 යි. ගැහැනියකගේ ඔසප් චක‍්‍රයටත් යන්නෙ දවස් 28 යි. මේක ස්වභාවධර්මයේ දේශපාලනය. ඒක වෙනස් කරන්න චිත‍්‍රපටකාරයෝ හිතුව මදි.’
උන්වහන්සේ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනගේ මුහුණට ම කී සේක. එය අසා සිටි මහින්ද රාජපක්ෂ අහක බලාගෙන මෙසේ කීවේ ය.
‘මේක යහපාලනය නේ හාමුදුරුවනේ, ළඟදි ගේන්න ගියා නේ සමලිංගික පනතක්.’
යැයි කියා කොක් හඬලා සිනාසුණේ ය. ඒ සිනහවට ඉහළින් තවත් හයියෙන් සිනාසුණු මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන;
‘මම තමයි ඒක වීසි කළේ’
යැයි උද්දාමයෙන් කීය. මම කතා කිරීම ඇරඹීමි.
‘සමලිංගිකත්වය රෝම ශිෂ්ටාචාරයෙත් තිබුණා. අප‍්‍රිකාවෙත්, ඇමරිකාවෙත්, ස්වදේශීය ජන සමාජවලත් ඒකට තහංචි තිබුණෙ නෑ. රතු ඉන්දියානුවෝ කිව්වේ ද්විත්ව ආත්ම ඇති, නැත්නම් ‘ටූ ස්පිරිටඞ්’ කියලා. පීතෘ මූලික වුණත් රෝම සමාජය සමලිංගිකත්වය පිළි අරගෙන තිබුණා. ටර්ටුලියන් කියන ක‍්‍රිස්තියානි දේශකයා සමරිසි බව අස්වාභාවික සහ දුරාචාර ක‍්‍රියාවක් කියලා කිව්වා. බයිබලය කියන විදිහට දෙවියන් වහන්සේ සොඩාම් සහ ගොමෝරා නගර දෙක ම විනාශ කරන්නේ සමලිංගිකත්වය පරිචාරය කළ හින්දා. ඉස්ලාම් ආගම කිව්වේ සමලිංගිකත්වය පාපයක් කියලා. දඬුවම් කරන්න ඕන කියලා. ශරියා නීතියට අනුව සමලිංගික සේවනය හිස ගසා දැමීමෙන් හෝ ගල් ගැසීමෙන් මරා දැමිය යුතු තරම් වරදක්. යුදෙව්වන් ටෝරා ග‍්‍රන්ථයේ සමලිංගිකත්වය ප‍්‍රතික්ෂේප කරා. හැබැයි අපේ ගමේ නම් ඕකට කිව්වේ ‘පන්සලේ සෙල්ලම’ කියලා. සමලිංගිකත්වය වැඩියෙන් ම වර්ධනය වුණේ ආගමික ගුබ්බෑයම් අස්සේ.’
මම කියාගෙන ගියෙමි. මා දෙස රවා බැලූ ඥානසාර හිමි රාත‍්‍රී බණකට යා යුතු යැයි කියා නික්මෙන්නට පෙර අබසිරිට ‘අබ සරණයි’ යැයි කීයේ ය.
බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය ගැනත්, ලංකාවේ නීති ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගැනත් දීර්ඝ ව කතා කළ විජයදාස රාජපක්ෂ අවසානයේ බුද්ධාලම්භන ප‍්‍රීතියෙන් මෙසේ කීවේ ය.
‘මම පිළියන්දල ශාක්‍ය ජනපදය කොහොමහරි පිහිටුවනවා. ඒක ලංකාවේ සංස්කෘතිය ගොඩනැඟීමේ ආශ්චර්ය විදිහට ඉතිහාසගත වෙයි. අක්කර හැත්තෑ පහක් වෙන්කරනවා. දඹදිව සම්පූර්ණයෙන් ප‍්‍රතිනිර්මාණය කරනවා. සුද්දොත් එයි බලන්න. එතන දහ දාහකට බණ අහන්න පුළුවන්. වෙජිටේරියන් ආපන ශාලා දානවා. එතකොට දඹදිව යන්න ඕන නෑ. බුදුන් උපන් දේශයට යන්න ඕන අය පිළියන්දල ගියාම හරි.’
යැයි එසේ කියත් ම 28 සුද්දී කතා කළා ය.
‘පන්සිල් සද්දෙ ඇහෙනකොට මට මතක් වෙන්නෙ පවුල් ජීවිතය අත්හැරලා දාලා, ටවුමේ රස්සාවට ඇවිල්ලා නවාතැන් ගත්ත චමරිය. බාගෙට හදපු ගෙදරක කාමර වල විතරයි දොරවල් තිබුණෙ. ඒ හැම කාමරයක ම එක එක රස්සාවල් කරන කෙල්ලො හිටියා. මේ වගේ ම පන්සිල් සද්දෙ ඒ හැම කාමරයකට ම හොඳට ඇහුණා. හැබැයි ඒ කාමරවල හිටපු අපි හැමෝම තුන්වන සිල් පදය තේරුම් අරන් තිබුණෙ වැරදි විදිහට. අපි තේරුම් අරන් තිබුණෙ කාමයේ හැසිරෙන්න පුළුවන් පන්සිල් නො ගන්න කසාද බැඳපු අයට විතරයි කියලා. ඒ කියන්නෙ අනෙත් අයට කොහොමටවත් බෑ. හොඳ වෙලාවට අල්ලපු කාමරයේ නංගිව හම්බවෙන්න ආපු චන්දන අයියා තමයි අපිට කියලා දුන්නෙ තමන්ගෙන් කාටවත් කරදරයක් නො වී දෙන්නගෙම කැමැත්තෙන් කළොත් ඒකෙ වැරැද්දක් නෑ කියලා. ඊට පස්සෙ තමයි අපේ කාමරවලටත් එළියෙන් මිනිස්සු එන්න පටන් ගත්තෙ. ආන්න එතකොට තමයි තුන්වන සිල්පදය කැඩෙන්න පටන්ගත්තෙ.’
විජේදාස රාජපක්ෂට සුද්දි කී කිසිවක් නෑසුණේ 2020 ඡුන්දය පිළිබඳව හෙතෙම කල්පනා කරමින් සිටි නිසා ය. රවී කරුණානායක තරංගනී සිනමාහලට ඉහළින් හිස ඔසවා මහ බැංකුව දෙස බැලූවේ ය. ඉන් ඔබ්බේ ඇති පෝට් සිටිය ද ඔහුගේ ඇස ගැසුණා නිසැක ය. මම නැවත කතා කළෙමි.
‘ලංකාවේ විවිධ සිවිල් සංවිධාන සහ තනි පුද්ගලයන් ඉල්ලා සිටින්නේ සමලිංගිකත්වය නීතිගත කරන්න කියලා නෙමෙයි. යටත් විජිත කොලනියක් වශයෙන් අපි ඉද්දී බි‍්‍රතාන්‍යයන් දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ 365 සහ 365 (අ යන උප වගන්ති සංශෝධනය කරලා වැඩිහිටි පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකුගේ පුද්ගල ක‍්‍රියාකාරකමක් අපරාධයක් ලෙස සලකන වික්ටෝරියා නීතිය වෙනස් කරන්න කියලයි. 1883 මැකලේ කියන දැඩි මූලධර්මවාදී ක‍්‍රිස්තියානි සාමිවරයා විසින් එවකට ‘සිලෝන්’ ලෙස පැවති ශ‍්‍රී ලංකාවේ දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහය සකස් කරලා සමලිංගික චර්යාවන් අපරාධයක් ලෙස සැලකීමට අවශ්‍ය වගන්ති සකස් කළා. මේ වගන්ති පරීක්ෂාකාරී ව කියෙව්වොත්, මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් පවා ඉක්මවා යනු දකින්න පුළුවන්. දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ 365 වගන්තියේ කියන්නේ පුරුෂයෙකු විසින් කාන්තාවක හෝ සතෙකු සමග ස්ව කැමැත්තෙන් ස්වභාවධර්මයට එරෙහි ව කාමුක සංසර්ගයේ යෙදුණහොත් දස වසරක් දක්වා දීර්ඝ විය හැකි සාමාන්‍ය හෝ බරපතළ දඬුවමක් ලබා දෙන්න කියලා’
මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ගූගල් සිතියමක් නිරීක්ෂණය කරන්නාක් මෙන් තරංගනී සිනමා ශාලාවේ සිට පොළොන්නරුව තෙක් දීර්ඝ පාරභෞතික සංචාරයක නියැළෙමින් සිටියේ ය.
‘මං ඊළඟට කරන්නෙ ලංකාවෙ හරක් මරන එක නවත්වන්න නීති ගේන එක. වෙජිටේරියන් ආපන ශාලා හැදුවම හරක් මස් ඕන නෑ. කන අයට පිටරටින් හරක් මස් ගේන්න පුළුවන්.’ යැයි දෙපයේ ඇඟිලිවලින් ඉස්සී කෝචොක් හිනාවක් දමමින් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන කීය. මහේන්ද්‍ර පෙරේරා ඇබ්ස්ට‍්‍රෑක්ට් ඇක්ට් එකකින් මෙසේ කීය.
‘ඈ බං. මොන නීති පොතේ ද තියෙන්නෙ අයිස් ක‍්‍රීම් වෑන් එකක මිනියක් දාපු මිනී පෙට්ටියක් ගෙනියන්න බෑ කියලා. මට කියහං මොන නීති පොතේ ද තියෙන්නෙ ?’
මහේන්ද්‍රත් සේමිණිත් මමත් ත‍්‍රිකෝණගත ව සිටියෙමු. එනිසා සෙස්සන්ට අප තිදෙනා එකවර දෘශ්‍ය පථයට නාභිගත වන්නේ නැත. කැබිනෙට්ටුවේ ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කිරීමේ උත්සාහයත් සමරිසි නීතිය ඉවත් කිරීමේ උත්සාහයත් හාස්‍යයෙන් යුතුව ඔවුහු තලූ මරති. මෛත‍්‍රී ජයග‍්‍රාහී උඩගුවකින් කීය.
‘මං ඒක වීසි කළා. දැන් කතා කරන එකේ තේරුමක් නෑ. ඒක වීසි කළාට පස්සේ රටේ මිනිස්සු මට රෙස්පෙක්ට් කරන්න ගත්තා.’
මා කියන දේ කිසිවෙකුට නෑසෙන්නාක් මෙන් ය. කන් දෙකේ කොන්ක‍්‍රීට් අගුලූ වැටුණාක් මෙන් ඔවුහු දෑසින් පමණක් මා දෙස බලා සිටියහ.
‘හිට්ලර්, රේසිසම් අනුමත කළා. මහින්දත් අනුමත කළා. ලෝකෙ කිසිම රටක ‘මං ඕක වීසි කළා’ කියන එක රෙස්පෙක්ට් එකක් නෙමෙයි. එහෙම කියපු ගමන් ශිෂ්ට මිනිසුන්ගේ තිබ්බ රෙස්පෙක්ට් එකත් නැතුව යනවා.’
මම කීවෙමි. දෙහිගෙඩි සහ මිරිස් කරල් එල්ලා ගත් නවීන පන්නයේ වාහන කිහිපයක් ‘සිංහලේ’ ස්ටිකරය ද අලවාගෙන රාත‍්‍රී සාද සඳහා හා හිල්ටන්, ගලදාරි, ටාජ් සමුද්‍රා, කිංග්ස්බරි ආදී හෝටල් වෙත එහෙ මෙහෙ යනු මම නිරීක්ෂණය කළෙමි.
‘ලංකාවේ අවුරුදු දාහතරට අඩු කුඩා ගැහැනු ළමයි තුන් දෙනෙක්වත් දවසකට දූෂණය වෙනවා. හැම විනාඩියකට ම ගැහැනියක් දූෂණය වෙනවා. එක දවසකට ගබ්සාවන් අටසියයක් වෙනවා. වැඩියෙන් ම සිය දිවි නසාගන්නේ අපේ රටේ. දික්කසාද නඩු පෝලිමේ. කුණු කූඩවලයි, වැසිකිළිවලයි දරුවෝ දාලා යනවා. අන්තර්ජාලයෙන් සෙක්ස් හොයලා රන් පදක්කම් ගන්නවා. සමලිංගික නෙමෙයි විෂම ලිංගික ක‍්‍රියාකාරකම්වලටවත් ලංකාවේ ඉඩක් නෑ. ඒඞ්ස් බෝවෙන්නෙ සුළඟින් කියලා විශ්වාස කරන රටක් අපි.’
මම කියාගෙන ගියෙමි. කිසිවෙකු මට ඇහුම්කන් දෙන්නේ නැත. එස්. එම්. මරික්කාර් මගේ කරට අත දමා ගත්තේ ය.
‘මොහිදින් බෙග් වගෙ මිනිහෙක් වෙන්න ඕන මට. මම මල්වතු අස්ගිරි මහානායක හාමුදුරුවෝ හම්බවුණා. ඉරිදා දහම්පාසල් නීති ගත කරන්න ඕන.’
හෙතෙම ආඩම්බරයෙන් කීය. මගේ කරේ තිබුණු ඔහුගේ දකුණු අත අල්ලා බිමට හෙළුෑ මම ‘පන්සලේ සෙල්ලමට’ දැයි රහසින් ඇසීමි. මරික්කාර් කොක් හඬලා සිනාසී අයිසිස් නියෝජිතයාගේ කරට අනෙක් අත දමා ගත්තේ ය.
‘නුගේගොඩ රැුස්වීම. අපි ආණ්ඩුව අල්ලනවා.’ යැයි කියාගෙන ම මහින්ද රාජපක්ෂ නුගේගොඩ දෙසට දෑස් යැවී ය.
‘සිංහයා කියන්නෙ සතෙක්. ඌත් එක්ක සුප්පා දේවි සංසර්ගයේ යෙදෙනවා. ඒක මෘග සංවාසය. දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ වැරැුද්දක්. සිංහ සීවලී, සිංහබාහු සහෝදර සහෝදරියෝ. සංවාසයේ යෙදෙනවා. ඒක ව්‍යභිචාරය. ඒකත් දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයෙ වැරැද්දක්. අපි තාම ඒ ප‍්‍රබන්ධය විශ්වාස කරනවා. ඒක ප‍්‍රබන්ධයක් විදියට තිබුණට කමක් නෑ. යථාර්ථයක් විදියට ගන්න එකයි වැරැද්ද.’
මම කීවෙමි.
‘තමුසෙ ඡන්දෙ පැරදුණේ ඇයි කියලා දැන්වත් තේරෙනව ද?’
කියූ රවී කරුණානායක සියල්ලන් කැටුව ඩිනර් එක සඳහා ඔහුගේ නවතම එපාට්මන්ට් එකට යෑමට පිටත් විය. ආරක්ෂකයෝ සියල්ලන්ට ම ආරක්ෂාව සපයමින් මා පසෙකට තල්ලූ කළහ. රවී ‘උස’ නිසා ‘කොට’ මම ඉබේම ඔහුගේ සද්දන්ත ශරීරයට වැසී ගිය හෙයින් මා සිටිනු කිසිදු මීඩියා කැමරාවකට හසු නො වීය. මමත් සුද්දීත් හුදෙකලා වූමු. අප පසුකර යන සියල්ලන්ට ඇසෙන්නට සුද්දි කෑ ගසා මෙසේ කීවා ය.
‘අපේ රටේ තමන් ගැන ඇත්ත කියන්න පණ තියෙන මනුස්සයෙකුට නං බෑ. මං ඇත්තමයි කියන්නේ. අබසිරියි මායි කසාද බැඳල අවුරුදු 15ක් වෙනවා. හැබැයි ඊයේ ? තමයි අබසිරි පළවෙනි වතාවට මගේ හෙළුව දැක්කේ. ඒ මල්ශාලාවේ එම්බාම් ලෑල්ල උඩදි. ඒ වෙලාවේ අබසිරි හැසිරිච්ච හැටි දැක්ක මට මිනියක් නිසා ඇස්වලට කඳුළු තිබුණේ නෑ අඬන්න. උගුරේ සද්දෙ පිටවුණේ නෑ ඉකිගහන්න.’
අප දෙදෙනාට පසුපසින් සිටියේ අබසිරි ය. ඔහුගේ කටහඬ දෝංකාර දෙමින් අවකාශයට නැඟිණි.
‘මිනිය තනි කරන්න ඕන වෙලාව. දැන් යන්න.’
එසේ කියූ අබසිරි ගංජා සුරුට්ටුවක් බොන්නට ත‍්‍රීවිලරයක් පසුපසට ගියේ ය. මම සුද්දී සමග අතීතයටත් අනාගතයටත් ගමන් කරමින් සිටිමි. නුගේගොඩ හරහා මා පැමිණෙන විට මහින්දගේ ජන රැලිය අවසන් වී බීමත් වූ හෙම්බත් වූ උද්දාම වූ මිනිස්සු ගව ගාල ලිස්සාක් මෙන් විසිරී සිටියහ. ඉතිං ට‍්‍රැෆික් ය. ට‍්‍රැෆික් මැද්දේ හිරවුණු මට ඔවුහු හූ කියති. සුද්දි මගේ වාහනේ සිටින නිසා හූව වඩාත් තීව‍්‍ර විය. සුද්දි කතා කරයි.
‘හූ සද්දෙ ඇහෙනකොට මට හිතෙන්නෙ මං ජීවත් වෙනව කියල. හූව මට ඒ තරමට විශේෂයි. මං කසාද බැඳලා ගියාට පස්සෙ අපි නෑවේ ගමේ ළිඳෙන්. දිය රෙද්ද ඇදල නානකොට ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටෝ නාකි මනමාලයෝ ඔය වෙලාවට නාන්න එන්න පටන් ගත්තා. ඒකට අපේ මනුස්සයා ඉරිසියාවෙ පැලෙන්න හැදුව. ඊට පස්සෙ තමයි මං යෝජනා කළේ අපි බාත්රූම් එකක් හදමු කියලා. ඒක ගමට හදපු පළවෙනි බාත්රූම් එක. ගෙදර අය හැමෝම මට උපදෙස් දුන්නා ගොම්මං වෙලාවේ නාන්න එපා කියලා. ඊට පස්සේ දවසක් මහ දවල් නාද්දිත් කවුදෝ ඔළුව දැම්මා. හොල්මනක් නම් නෙමේ. අපේ මාමණ්ඩි. ඕක ගෙදර අයට කිව්වට පස්සෙ වැරැද්ද වුණේ මාමණ්ඩි කවුළුවෙන් බලපු එක නෙමේ. මං හෙළුවෙන් බාත් රූම් එකේ නාපු එක. මට ගමේ ඉන්න බැරි වුණා. අන්තිමට මං ඇඳුම් බෑග් එකත් අරගෙන ගෙයින් දොට්ට බැස්සා. ගමේ ගුරු පාර දිගේ මං යනකොට ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටන්ට මතක් වුණේ මං බාත්රූම් එකේ හෙළුවෙන් නාපු එක. උන් මට හූ තියන්න පටන් ගත්තා. හරියට අද වගේ.’
එසේ කියූ සුද්දී වාහනයෙන් බැස ගියා ය. ඒ මගේ අම්මා ය. දුව ය. නංගී ය. නැන්දා ය. බිරිඳ ය. පෙම්වතිය ය. ජීවිතය ශෙයා කරගත් මිතුරිය ය. නමින් සුද්දී ය. මම සුද්දී ගැන සිතමින් සුද්දී මෙතරම් සුදු වූයේ කෙසේ දැයි සිතමින් සිටිමි. ෆ‍්‍රැන්ජිපානි (සයපෙති කුසුම චිත‍්‍රපටය කළ විසාකේස චන්ද්‍රසේකරම් ලියූ ගීතයක් ඔළුවට පොල්ලෙන් ගැසුවාක් මෙන් මට සිහිවෙයි.
නුඹෙ සීයා ටිකක් සුදුයි
නුඹෙ මුත්තා තවත් සුදුයි
කිරි අත්තා ගොඩක් සුදුයි
සුදු සීයා සුදුම සුදුයි
ඔය රාජ රාජ කාලෙ ඉඳලා
මෙහෙ ආ පිට රැටියො අපේ
ගෑනු දැකලා වහ වැටුණේ නැද්ද කියාපන්
ඔය චීන ඉන්දියන් යෝනක
කාපිරි සහ හම්බ පැටව්
දාල යන්න බැරි හින්දා
බින්න බහින් ඇති නොවැ
අර හීනි වළලූ කර වැද්දගෙ
තඹ පැහැ කෙස් ගස් සුද්දගෙ
බොකුටු කොණ්ඩෙ කාපිරියගෙ
කැරපොතු ඇස් පරංගියගෙ
චීනාගෙ මොක්කන් නාසය
හම්බයන්ගෙ හමේ පැහැය
සේරම කලවන් වී හැදි
සාම්බාරෙ අපූරූය
සිංහබාහුගේ කේශර
කොහෙද කියාපන් මල්ලී
කොටියගේ වලිගේ
දෙකකුල් අස්සෙ බලාපන්
පළමු අර්ධයේ ෆැන්ටසිය අවසන් ය. දැන් යථාර්ථයක් ලෙස ප‍්‍රසන්න ජයකොඩිගේ 28 චිත‍්‍රපටය කියවමි.
ලංකාවේ මෘත දේහය දකින්න එන්න...
හැම ගමක් ම කහවත්තේ කොටකෙතනකි. දෛනික පුවත්පත්වල ක‍්‍රීඩා පිටුවට අමතර ව ප‍්‍රකාශ වන රති පිටුව, ජ්‍යෝතීෂ පිටුව, අපරාධ පිටුව සහ ‘දෙයියෝ සාක්කි’ වර්ගයේ මාධ්‍ය අලංකරණයේ කුණු රස මිශ‍්‍ර සන්නිවේදනය රාත‍්‍රී ප‍්‍රවෘත්ති ප‍්‍රචාරයෙන් වඩාත් සජීවීකරණය කෙරේ. එය භාවාතිශය දිගහැරුමකි. දිගු කාලයක් තිස්සේ කළ එකී මාධ්‍ය වාර්තාකරණයෙන් ලංකාවේ මනුස්ස ජීවිත එක් අඟලක් වත් ඉදිරියට ගොස් නැත. ‘කොළඹ එහෙම නෑ’ යනුවෙන් යමෙකු තර්ක කරන්නේ නම් ජීවිත මනින මිනුම් දණ්ඩ ගොඩනැඟිලි, තට්ටු නිවාස, හයි වේ හෝ නවීන යානවාහන යනාදී භෞතික සාධක විය යුතු ය. එසේ නො වේ නම් කොළඹ බහුතරය ද පුරවැසි නාගරිකයන් නො ව යටත්වාසී හද්ද ගැමියන් බව පැහැදිලි ය. මනසින් තවමත් ‘කහවත්තේ’ නම් ‘කුරුඳුවත්තේ’ සිටියත් ‘ජීවිතය’ යනුවෙන් යමක් ඉතිරි වන්නේ නැත. ලංකාව සංචාරය කරන්නට මිස ජීවත් වන්නට සුදුසු රටක් නො වේ; වෙළෙඳාමට මිස ජීවිතයට සුදුසු තැනක් නො වේ. විදේශිකයන් යාම්ඊම්, විඳීම් සහ විවිධ ගනුදෙනු සඳහා සංචාරය කරනවා මිස දැන් ලංකාවේ නවතින්නේ නැත. හරියට ලාංකිකයාට ‘මීමුරේ’ වාගේ ය; ගිහිං එන්නට හොඳ ය. නවතින්නට, ජීවත් වන්නට හොඳ නැත. බටහිරට බැණ බැණ උන්ගේ රටවල ලගින්නට අගුපිල් සොයන්නේ අප ය. ගම පිළිබඳ ව අවකාශගත නිශ්චල රූප දකින්නන්ට හෝ අයිසින් කළ සොබාදහමේ මීදුම් තිර පටල යටින් හැගීම්බර නොස්ටැල්ජියානු ඇස් පිනවන්නෙකුට කිසිදා ‘ගම’ සම්මුඛ වන්නේ නැත. නලින් ද සිල්වා හෝ ගුණදාස අමරසේකර වර්ගයේ ‘සිංහලේ’ කිසිවෙකුට කිසිදා සැබෑ ‘ගම’ හමු නො වන්නේ ඒ නිසා ය. 28 චිත‍්‍රපටය ගම පිළිබ`ද ව චංචල රූප ජාලාවකි; විෂුවල් නෙට්වර්ක් එකකි; වියමනකි. එහි පැටලී, ඇමිණී, හැමිණීමෙන් තොර ව උක්ත අභියෝගය සම්මුඛ කරගත නො හැකි ය. ප‍්‍රසන්න ජයකොඩි 28 දී ‘ගම’ සමග පැටලෙයි; පැටලී ඇවිළෙයි. එකී ඇවිළීම 28 නම් චිත‍්‍රපටයයි. මේ ලියන්නේ එකී ඇවිළීමෙන් ලත් වෙව්ලා ගිය පුරවැසි සටහනයි.
චිත‍්‍රපටය ආරම්භ වන්නේ ‘අබසිරි’ පතල පතුලේ අඩ අඳුරේ උඩුකය නිරුවත් ව ඉල්ලංකූරකින් පස් කුට්ටි කඩමින් ‘මැණික්’ සොයද්දී; ‘මනී’ පතල මත්තේ සිට පොතක ඇති ස්ත‍්‍රීන්ගේ හැටහතර මායම්; පිළිබ`ද ව කෙරෙන සංවාදයකිනි. ස්ත‍්‍රියගේ ගුප්ත ශරීරය සහ හැගීම් පිළිබඳ කුතුහලය අබසිරි මනී සමඟ ෂෙයාර් කරගනී. එය වල්කම, ශෘංගාරය, කුතුහලය, හාස්‍යය අවුස්සන සිදුවීමකි. වැඩවසම් භාෂා සංස්කෘතිය විසින් සමාජගත කරන ලද ‘හැටහතර මායම්’, ‘ගුප්ත විනෝදයේ රහස් ශෘංගාරය’ ලෙස ඔවුහු උසුරුවති. එය තව මත් බොහෝ ලාංකීය පිරිමින් ස්ත‍්‍රිය කියවන වැඩවසම් සමාජ විද්‍යාවට සමාන්තරය.
තිරය පුරා හඬනැගෙන හැටහතර මායම් අතළොස්සක් පේ‍්‍රක්ෂකාගාරය පුරා දෝංකාර දෙන්නේ ය. අසන්න! අඳ ගොළු බිහිරි කාන්තාවකටවත් මේ ඉරියව් නො පා මොහොතක් හෝ ජීවත් විය හැකි ද ?
‘සුද්දී’ මියගිය බවට ආරංචිය ලැබෙන්නේ එවිට ය. පහළොස් වසරක් තිස්සේ අබසිරිට ‘මැණික්’ හමු වී නැත. ‘සුද්දී’ ද මඟහැරී ගොසිනි. දැන් ඈ මියගොස් ය. මෘත දේහය ගමට ගෙන ආ යුතු ය. පිරිමි මායම් ස්ත‍්‍රීන්ගේ හැටහතර මායම් ඉක්මවා ගොස් ඇද්දැයි මම සිතන්නට වීමි. මම සිතින් පිරිමි මායම් පෙළගස්වමි; එකිනෙක ලකුණු කරමි.
පිරිමි මායම් සිහි කරද්දී එය ගණනින් සාම්ප‍්‍රදායික ගැහැනු මායම් හැටහතරට වඩා අතිශයින් වැඩි බව පසක් කොට ගතිමි. ඉතිං; අබසිරි සරමට යටින් කලිසමක් ඇඳ කොළඹ එන්නේ සුද්දීගේ මළ මිනිය ගමට රැගෙන යන්නට ය.
‘සුද්දි නැන්දා කැමැති නෑ බං මං සරම අඳිනවට.’
සුද්දීට සිහින තිබුණු බව පැහැදිලි ය. තමා පමණක් නො ව තම සැමියා ද සංස්කෘතික පිරිමියෙකු කිරීමේ සිහිනයක් ඇයට තිබුණු බව ප‍්‍රත්‍යක්ෂ ය.
‘මං කසාද බැ`දලා ගියාට පස්සේ අපි නෑවේ ගමේ ළිඳෙන්. දිය රෙද්ද ඇදල නානකොට ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටෝ, නාකි මනමාලයෝ ඔය වෙලාවට නාන්න එන්න පටන් ගත්තා. ඒකට අපේ මනුස්සයා ඉරිසියාවෙ පැලෙන්න හැදුව. ඊට පස්සෙ තමයි මං යෝජනා කළේ අපි බාත්රූම් එකක් හදමු කියල. ඒක ගමට හදපු පළමුවෙනි බාත්රූම් එක.’
සුද්දීට තිබුණේ යථාර්ථයේ දී පසක් කරගත් සිහිනයකි. අනාගත ජීවිතය සම්බන්ධ ව පරිකල්පනීය බලාපොරොත්තු සහිත සිහිනයකි. එය එක්තරා ආකාරයක සිතියමකි; ප්ලෑන් එකකි. ‘මේක සිහිනයක් නෙමෙයි සැලැස්මක්’. ඈ සිතන්නට ඇත. ඒත් සුද්දීගේ මෘත දේහය තැන්පත් කොට ඇති මෝචරියේ ම්ලේච්ඡු ලෙස මරා දැමුණු සිහින මිය ගිය ස්ත‍්‍රීහු රොත්තකි. සුද්දී මළ මිනී ගණන් කරන විට මම පිරිමි මායම්හි ගොදුරු ගණන් කළෙමි. ඉනික්බිති ව සුද්දී කතා කළා ය.
‘මේ නංගිට වයස අවුරුදු 25 යි. දෙනෝදාහක් යන පාරේ අයිනේ ඇළක මෙයා මරලා දාලා තිබුණා.’
‘මෙයා කාගේ කවුද කියන්න කවුරුත් දන්නෑ.’
‘මේ ළමයට අවුරුදු 20 යි. මෙයාව දූෂණය කරලා. අම්මත් එක්ක ම ගේ ඇතුළට දාලා ගිනි තියලා.’
‘මේ ඉන්නේ එයාගේ අම්මා, මූණ පෙන්නන්න විදියක් නැහැ එයාගේ.’
කොළඹ මහ රෝහලේ මෝචරියේ පමණක් නො ව රටේ බොහෝ මෝචරි ද සිරියහන් යැයි සිතූ කටුයහන් ද මුහුදු වෙරළ ද ලතා මඬුලු සහ බොහෝ උද්‍යානයන්හි ලතා ගෙපැලවල් ද පිරී ඇත්තේ ස්ත‍්‍රී මෘත දේහවලිනි. ආස්වාස ප‍්‍රශ්වාස පමණක් කරන ස්ත‍්‍රී ශරීර වලිනි. ‘ඇයට ඇය වීමට ඉඩක් නැති කල’ ස්ත‍්‍රිය මෘතදේහයක් බවට පත් වේ. මෘතදේහ කතා කරන්නට පටන් ගන්නේ එතැන් පටන් ය. චිත‍්‍රපටය පුරා ම සිදුවීම් එකිනෙක වේගයෙන් සංස්කරණය වේ. ඒවායේ පිරිමි මායම් තැන තැන කොක් හඬලනු මට ඇසේ.
‘අපේ යාළුවා ගාව තියෙනවා මරු බඩු ටිකක්.’’
‘හලෝ මරදානට එන්න පුළුවන් ද ආ! ගාන කීය ද? හරි. මං ෆිල්ම් හෝල් එක ඉස්සරහ ඉන්නව මරදානේ. පොලූ එහෙම තියන්න එපා හොඳේ. ඇවිල්ල මට කෝල් එකක් දෙන්න.’
රෑ බෝ වෙත් ම ඔවුහු ගොදුරු සොයති.
ලංකාවේ වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ වත් ඇත්ත ලිංගික ජීවිතය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ ව අවධානය යොමු නො කළේ මන්දැයි සිතත් ම, සුද්දී රැගෙන යන අයිස්ක‍්‍රීම් වෑන් රථයේ මිනී පෙට්ටියේ රතු කොඩි වැලක් පැටලිණ. වාහනය පදවන්නේ ලෙනින් ය. චිත‍්‍රපටයේ ලෙනින්ගේ හැසිරීමෙන් නැඟෙන සමාජ උත්ප‍්‍රාසයේ නිමක් නැත. එහෙත් ඒ උත්කර්ෂය යට රිදුම් දෙන වේදනාවකි.
‘ලෙනින්! ෂෝක් නම නේ.’
‘අපේ තාත්තා වාමාංශිකය. මං ඉපදිලා තියෙන්නෙ ලෙනින්ගේ උපන් දිනේට දවස් හතරකට පස්සේ.’
‘අපි මෙහෙ හිටියට දකුණේ’
‘මං හිතුවේ වමේ කියල’
‘දකුණේ’
බටහිර හිටියත් ‘ලෙනින්’ දකුණේ ය. අප සිතා සිටින්නේ ඔහු තව මත් ‘වමේ’ කියා ය. ලෝකයේ මිනිසුන් භූගෝලීය සීමා ඉක්මවා මිශ‍්‍රණය වී ඇති බව ලංකාවේ ‘වමට’ තව ම තේරෙන්නේ නැත. යටත් විජිතවාදයෙන් නිදහස් වුව ද අපි තව මත් මානසික වහල්ලූ ය. අපට යටත් විජිතවාදය විසින් උරුම කරන ලද ‘වික්ටෝරියානු සදාචාරයෙන්’ බටහිර ගොඩ ඇවිත් බොහෝ කල් ය. අපි තව මත් එහි ගිලී සිටින්නෙමු. සදාචාරය ඉදිරියේ; එනම් දෙවියන් වහන්සේ හෝ ආගම ඉදිරියේ; අප ‘ශිෂ්ට’ කරන බව යටත් විජිතවාදියා කීවේ ම්ලේච්ඡුත්වය යුක්තිසහගත කිරීමට ය. ඔවුනට ‘දෙවියන් වහන්සේ’ සන්සුන් කිරීමට හේතුවක් වුවමනා විය. ගෞරවණීය යමක් පිළිබඳ අදහස ඉහළට එන්නේ එසේ ය. පිරිමියා ස්ත‍්‍රිය ගොදුරු කරගන්නාක් මෙන් ම ඇත්ත හේතුව වසා දැමීම රැුවටීමකි. ආර්ථික යුද්ධය හා ‘දැනුම’ පිළිබඳ නො දැනුවත්කම සියල්ලේ ම මූල හේතුව ය. දැන් ‘සුද්දී’ ඇතුළු ලංකාවේ සියලූ කාන්තාවෝ ‘ෆෙයාර් ඇන්ඞ් ලව්ලි’ ගා සුදු වන්නෝ ය. ‘ලක්ස්’ ගා නිළි රැජිනක් වන්නෝ ය. වෙළෙඳපළ සූක්ෂ්ම ය. ලංකාවේ වර්තමාන වමේ නායකයෝ පවා වික්ටෝරියානු මතයටත් වඩා යල් පැනගිය වැඩවසම් මතයක ගිලී සිටිති. ඔවුහු තව ම ‘පන්තියට පක්ෂයක්’ හොයති. ‘වම්මු’ ලාංකේය ජීවිතය හොයන්නේ කවදා ද? ඔවුහු තව මත් ‘ජීවිතය’ වෙනුවෙන්, මානව අයිතිය වෙනුවෙන්, සමලිංගික නීති සංශෝධනය වෙනුවෙන් සටන් නො කරති. ලංකාවේ වාමාංශික යැයි කියා ගන්නා පක්ෂ සමරිසිභාවය අසාමාන්‍ය රෝගී තත්ත්වයක් ලෙස ඔවුනගේ වෛද්‍යවරුන් ලවා ප‍්‍රකාශ කරවයි. එය ඔවුනට ‘ඉෂූ’ එකක් බවට එදත් අදත් පත් වී නැත. ලාංකේය සමාජයේ වකුගඩු, පිළිකා, ආදි කායික රෝග සැදුණු විට ‘මිනිසා’ කෙරෙහි දක්වන උනන්දුව මනුස්ස ජීවිතේ මානසික තෙරපියක් සඳහා කිසිදා දක්වන්නේ නැත්තේ අධ්‍යාපනික ව අප ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් නො දැනුවත් නිසා ය. මිථ්‍යා විශ්වාස, වැඩවසම් ඇදහීම් හා ගෝත‍්‍රිකත්වයට එරෙහි ව ලංකාවේ වම ‘සදාචාර’ හේතු ඉදිරිපත් කරයි. එයින් බොහෝමයක් ව්‍යාජ ය. ඍජු නැත. සදාචාරය සෙවණැල්ලක් මෙන් ය. සෙවණැල්ල ජීවත් කොට මිනිසා මරා දැමීම ඛේදවාචකයකි. ජීවිතය යනු එය නො වන්නේ ය. 28 චිත‍්‍රපටයේ සුද්දී වමේ ඇත්තන් කරන ස්ට‍්‍රයික් ‘ඇජෙන්ඩා’ බව ප‍්‍රකාශ කිරීම ලංකාවේ වමේ දේශපාලනය උත්ප‍්‍රාසයට නැංවීමකි.
‘හොඳ වෙලාවට ස්ට‍්‍රයික් එකක් තිබුණේ. නැත්තං මේ මිනීමැරුම් පත්තරවල ගියාට අපිට ඇස් දෙකෙන් දැක ගන්න ලැබෙන්නේ නෑනේ.’
‘රතු කොඩි’ සුද්දීගේ මළ මිනිය සහිත අයිස් ක‍්‍රීම් වෑන් රථයේ පැටලෙද්දී චිත‍්‍රපටයේ පූර්ව ජවනිකා සියල්ල පේ‍්‍රක්ෂක යටි සිතේ කැරලි ගසමින් මතු වීම නො වැළැක්විය හැකි ය. කියුබාවේත්, චිලී රාජ්‍යයේත්, රුසියාවේත්, චීනයේත් මනුෂ්‍ය ජීවිතවල අර්බුදය හොයන්නට පෙර ලංකාවේ වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ ඇළහැර මනුෂ්‍ය ජීවිතය පිළිබඳ ව සොයා නො බැලූ බව සුද්දීගේ පරම්පරාවේ මෘත දේහ කෑ ගසා කියන්නේ ය. ලාංකේය වමට අබසිරි සමච්චල් කරන්නේ ද එහෙයිනි.
‘අම්මට හුඩු මාමේ මේං සුද්දි නැන්දා රතු කොඩි දාල’
‘අනේ පුතේ! ඔය ටික ඔක්කොම ඇදල දාපන් පුතේ. සුද්දිට අගෞරව කරන්න බෑ.’
28 චිත‍්‍රපටයේ ලෙනින් යනු පැය කිහිපයක ‘තාවකාලික රියදුරු චරිතයකි’. ඒත් ඔහුට ‘සුද්දී’ සදාකාලික මතකයකි. වමට හිනා වෙන 28 මිනිස්සු, ජීවිතය වෙනුවෙන් හඬති. ලංකාවේ වම පැරණි ‘පන්තිය’ නැවත කියවද්දී ලංකාවේ ‘මිනිස්සු’ කීයවීමට තරම් ඔවුන් මොඩර්න් නො වීම ඛේදවාචකයකි. අලූත් ලෝක සිනමාව හෝ 21 වෙනි සියවසේ නූතන ‘ප‍්‍රජාව’ බොහෝ වමේ පක්ෂවලට තව මත් කියවීමට අසීරු පාඩමකි. ලෙනින්, කාල් මාක්ස්, එංගල්ස් දක්වා කට පාඩම් කළත්, තව මත් ඔවුනට ‘ලාංකේය මනුෂ්‍ය ජීවිතය’ විෂයක් ලෙස ස්පර්ශ වී නැත. ‘ගම’ පිළිබ`ද අලූත් ජෙනරේෂන් එක විඳින සහ කියවන ක‍්‍රමය නො දන්නා පැරණි දැනුමට සුද්දීගේ මරණය කතා කොට ඉල්ලා කෑ ගසන මනුස්ස අරගලය වැටහෙන්නේ නැත. මූලික මිනිස් අයිතීන් පිළිබඳ වමේ කතිකාවත අදත් දුර්වල එහෙයිනි.
ඉන්දියාවේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් සංස්කෘතික කි‍්‍රයාකාරකමක්, එනම් චිත‍්‍රපටයක් නරඹා එන අතරමඟ සමූහ දූෂණයකට ලක්විණ. ඉන්දියානු මාධ්‍ය ඇයගේ පෞද්ගලිකත්වය හෙළි කළේ නැත. ඈ ‘නිර්භයා’ ලෙස නාමකරණය කෙරිණි. ‘නිර්භයා’ වෙනුවෙන් මානව අයිතිය ඉල්ලීමට ‘ඉන්දියාස් ඩෝටර්’ වාර්තා චිත‍්‍රපටය නිර්මාණය විය. මැදිහත් වූයේ ඉන්දියානු මාධ්‍ය සංවිධාන ය. ලංකාවේ මාධ්‍ය පකීර්ලා උතුරේ විද්‍යාගේ ද දකුණේ සේයාගේ ද මාතර දුම්රියට ගෙල තැබූ තරුණයාගේ ද පෞද්ගලික ජීවිත ලූණු ඇඹුල් සහිත ව වාර්තා කළෝ ය. අනුර දිසානායක කියන පරිදි අපට අනුරගේ පක්ෂය ගැන ද ලංකාවේ මාධ්‍ය පකීර්ලා ගැන ද කිව යුතුව ඇත්තේ එක වචනයකි.
ලැජ්ජයි!
ඉන්දියාවේ සියලූ නිර්භයාලා වෙනුවෙන් ‘පින්ක්’ ව්‍යාපාරය බිහි විය. බොලිවුඩය ‘පින්ක්’ නමින් චිත‍්‍රපටයක් නිර්මාණය කළේ ය. ඊට සමාන්තර ව හියුමන් අදහසකින් ‘ඩියර් සින්දගී’ නිර්මාණය විය. ලංකාවේ මාධ්‍ය වත් කලාව වත් එහෙම නැත. අපට 28 චිත‍්‍රපටය වටින්නේ ඒ නිසා ය.
‘ගෙදර අය හැමෝම මට උපදෙස් දුන්නා ගොංමන් වෙලාවේ නාන්න එපා කියලා. ඊට පස්සේ දවසක් මහ දහවල් නාද්දිත් කවුදෝ ඔළුව දැම්ම. හොල්මනක් නම් නෙමේ, අපේ මාමණ්ඩි. ඕක ගෙදර අයට කිව්වට පස්සේ වැරැුද්ද වුණේ මාමණ්ඩි කවුළුවෙන් බලපු එක නෙමේ. මං හෙලූවෙන් බාත් රූම් එකේ නාපු එක. මට ගමේ ඉන්න බැරි වුණා. අන්තිමට මං ඇඳුම් බෑග් එකත් අරගෙන ගෙයින් දොට්ට බැස්සා. ගමේ ගුරු පාර දිගේ මං යනකොට ගමේ කොල්ලො කුරුට්ටන්ට මතක් වුණේ මං බාත්රූම් එකේ හෙලූවෙන් නාපු එක.’
‘වැරැද්ද වුණේ මාමණ්ඩි කවුළුවෙන් බලපු එක නෙමෙයි. මං හෙලූවෙන් බාත් රූම් එකේ නාපු එක’ යන ප‍්‍රකාශය ලංකාවේ පමණක් නො ව බොහෝ දකුණු ආසියාතික රටවල ‘යන්නේ කොහෙද මල්ලේ පොල්’ වර්ගයේ පොල්කුඩු උත්තර සිහිගන්වන්නකි. උතුර සම්බන්ධ ව ලාංකීය බහුතර කියවීමද ‘වැරැද්ද වුණේ උතුරේ ජනතාව මරපු එක නෙමෙයි. උන් අරගල කරපු එක.’ යන්නයි. ස්ත‍්‍රිය සම්බන්ධ ව මෙම ලාංකීය ගෝත‍්‍රවාදී කියවීම පුද්ගල ප‍්‍රශ්න කිරීමක් නො ව ලාංකික ජීවිත ප‍්‍රශ්න කිරීමකි. ‘පින්ක්’ චිත‍්‍රපටයේ එකී ආසියාතික අදහස් ප‍්‍රකාශ වන්නේ ද එසේ ම ය. එහි වරද ලෙස අර්ථ ගැන්වෙන්නේ රාජ්වීර් සිං නමැති ලූම්පන් රස්තියාදුකාර පිරිමියා මිනල් අරෝරා දූෂණය කිරීමට තැත් කිරීම නො ව ඇය කොටට සාය ඇඳීම, මත්පැන් පානය කිරීම සහ පිරිමි ළමුන් සමග රිසෝට් එකකට යෑම ය. මා තර්ක කරන්නේ ලංකාවේ වාමාංශික යැයි කියා ගන්නා බොහෝ තරුණ නායකයින් මේ සියල්ලට ම තව මත් බය ය යනුවෙනි. ඔවුන් බොහෝමයක් මත්පැන් සිගරට් බොනවා යැයි කීමට, වටිනා ඇඳුම් ඇඳීමට, බාර් එකකින් අරක්කු බෝතලයක් ගෙනියෑමට, කාන්තාවන් සමග ජීවිතය ශෙයා කරගන්නා බව කීමට තබා හොඳ ස්මාට් ෆෝන් එකක් පාවිච්චි කරනවා කියන්නට මෙන් ම අනාදිමත් කාලයක සිට සමරිසි බව සුළුතරයක් තුළ තිබුණු බව පිළිගැනීමට ද බය ය. විෂමලිංගික බහුතරයේ ඇසින් සහ හැගීමෙන් සමලිංගික සුළුතරය දෙස බලන්නේ නම් සුළුතර ජාතීන් හා ආගම් දෙස ඔවුන් දෘෂ්ටිවාදී ශික්ෂණයකින් බලන්නේ යැයි සිතිය නො හැකි ය. පළමු ව ලංකාවේ වම - දකුණ දෙක ම තම හිස් මත ඇති යදම් ඔළුවෙන් ගැලවිය යුතු ය. තමන් තුළ ගෝත‍්‍රික ම්ලේච්ඡුත්වය තිබෙන කිසිවෙකුට එකී ජාතිය ශිෂ්ට කිරීමේ න්‍යාය පත‍්‍රයක් තිබිය නො හැකි ය. පෝට්සිටි ය ගැන සංඛ්‍යා ලේඛන කතා කළාට පරිසරය පිළිබඳ සාකච්ඡුාවක් දකුණට මෙන් ම වමට ද නැත. විද්‍යාව ගැන කතා කළාට මිථ්‍යා දෘෂ්ටික හැඟීම් මිනිසා විනාශ කරන බව කීමට විධිමත් සංවාද නැත. ජාතීන්ගේ හා ආගමික අයිතිය කතා කළාට ජාතිවාදී සහ ආගම්වාදී වූ රේසිසම් පිළිබඳ කතිකාවත් නැත. ස්ත‍්‍රී පුරුෂ භාවය නිසා එක් පාර්ශ්වයකට අඩුවෙන් සලකන සෙක්සිසම් විෂයක් බව ඔවුන් කියා දෙන්නේ නැත. කියා දෙන්නට ඔවුන් දන්නේ ද නැත. සයිටම් ගැන කතා කළාට ලංකාවේ එඩියුකේෂන් ගැප් ඔවුනට ඉෂූ එකක් නො වන්නේ ය. ඒ නිසා ම 2020 ද ජෙනරේෂන් ගැප් පිරවීමට හෝ ජාතිය ශිෂ්ට කිරීමට ලංකාවේ වමට නො හැකි ය. ඔවුනට නො හැකි ය. ඔවුන් සුද්දීගේ මෘත දේහයට ඇහුම්කන් දිය යුත්තේ එහෙයිනි.
‘මං මැරිච්චි හේතුවට වැඩිය මට ලැජ්ජා හිතුණේ සාරියේ පලූවක් නැති එකට. හැමෝටම දැන ගන්න ඕනේ වෙලා ඇත්තේ මං මැරුණේ කොහොම ද කියල වෙන්න ඇති. ඒකට පළවෙනි වැරදිකාරය මං හිතන්නේ අපේ ඉස්කෝලේ නමේ පන්තියේ විද්‍යා ටීචර් කියලා. නමේ පන්තියට යන්න කලින් මං ලොකු ළමයෙක් වුණා. අලූත් අච්චු පොත් හම්බවෙච්චි ගමන් ම අපි පෙරළුවේ විද්‍යාව පොතේ අගට ම තිබුණු ප‍්‍රජනන පාඩම. මට දැන් අවුරුදු 38ක්. තාමත් ඒ පාඩම මට උගන්නල නෑ.’
විද්‍යා ගුරුවරියට නමේ පන්තියේ ශිෂ්‍යාවගේ අදහස හෝ යෝජනාව වලංගු නැත. පාලකයාට පාලිතයාගේ අදහස හෝ යෝජනා වලංගු නැත. හාමුදුරුවන්ට ගැමියාගේ අදහස් හෝ යෝජනා වලංගු නැත. අපට උගන්වා ඇත්තේ ‘අසේවනාච බාලානං’ කියා ය. එහෙත් ‘බාලයා’ අප වෙන් කරන්නේ සංස්කෘතික අශිෂ්ටකමින් නො ව උප්පැන්නේ වයසින් ය. ලංකාවේ වැඩිහිටියන්ට පොඩිහිටියන්ගේ ඔපීනියන් වැදගත් නැත. ජෙනරේෂන් ගැප් හැදෙන්නේ එහෙම ය. ‘ඩියර් සින්දගී’ චිත‍්‍රපටයේ කයිරාගේ ළමා කාලයේ දී ඇගේ අදහස, ඇය ඉල්ලන ආදරය, කිසිවෙකු තමා ගණන් නො ගැනීම නිසා ඈ තරුණියක වූ පසු වෛද්‍ය උපදේශන සහිත ‘මෙන්ටල් තෙරපියක්’ ලබා ගැනීමෙන් අර්ථ ගන්වන්නේ, ප‍්‍රකාශනය කරන්නේ එකී ඛේදවාචකය ය.
28 චිත‍්‍රපටය ජීවිතය හොඳින් කිරා මැන බලා මටසිලිටි කරනු ලැබූ චිත‍්‍රපටයකි. සිනමා භාෂාවෙන් බැ?රුම් විෂයක් සාකච්ඡ කොට පේ‍්‍රක්ෂකයා හැඟීම්බර කරවීමෙන් බුද්ධිය ක‍්‍රියාකරවන චිත‍්‍රපටයකි. අතීත කාලයේ විවෘත ව ලිංගිකත්වයේ නියැළුණු එහෙත් වික්ටෝරියානු පාලනය විසින් විකෘති කරනු ලැබූ ලාංකේය සංස්කෘතියේ වර්තමාන ලිංගික අසහනය සහ ඒ ආශ‍්‍රිත අසංස්කෘතික හැසිරීම් පෙන්වා දෙන චිත‍්‍රපටයකි. ගම්බැදි පරිසරයක, රමණීය පරිසරයක, කාව්‍යමය කතාවක් ලෙස දිග හැරුණත් එකී කාව්‍යමය භාවනාව මනුෂ්‍ය චින්තනය අවුස්සන සුලූ ය. ප‍්‍රසන්න ජයකොඩි ‘මෙටෆිසිකල්’ කන්සෙප්ට් එකක චිත‍්‍රපටය රඳවා ගනී. එම නිසා ම ඔහු ලෝක දෙකක සම්මුඛ වීමක් ගවේෂණය කරයි. එක් ලෝකයක් හැඟීමක් උපදින සම්බන්ධතා හා පවිත‍්‍රත්වය පිළිබඳ සංකේතයන් ගෙනෙන අතර, අනෙක භෞතිකමය වටිනාකම් හා අවිනිශ්චිත සමාජ චර්යා නිරූපණය කරයි. මියගිය සුද්දී විසින් ම ගම්වැසියන්ට ඔවුන්ගේ කුහක බව හා අසංස්කෘතික බව අද්දැකීමෙන් ම විඳීමට සලස්වයි. එය ඇබ්ස්ට‍්‍රෑක්ට් අර්ථයෙන් යථාර්ථය ගවේෂණය කිරීමකි.
ලෝක යුද්ධ පටන් ගැනීමට පූර්වයෙන් ‘ආරක්ෂාව’ යන්න අර්ථකථනය වී තිබුණේ ගොඩබිම හෙවත් භූමිය යන න්‍යෂ්ටිය කේන්ද්‍ර කොටගෙන ය. එකී ‘ට‍්‍රැඩිෂනල් සිකියුරිටි’ යන්න ගෝත‍්‍රිකත්වයට වැඩි බරක් සහිත යුදමය අර්ථය ධ්වනිත කරන අර්ථකථනයකි. වර්තමානයේ ‘නන් ට‍්‍රැඩිෂනල් සිකියුරිටි’ හෙවත් ‘මානව ආරක්ෂාව’, ආරක්ෂාව යන ක‍්‍රියාවලියේ පදනම ලෙස සැලකේ. ‘හියුමන් සිකියුරිටි’ යන්න, ලංකාවේ අපට කිසිදා විෂයක් ලෙස උගන්වා නැත. අපේ රටේ පාලකකාරකාදින් හෝ අනාගත පාලනය අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ කරන්නෝ හියුමන් සිකියුරිටිය වෙනුවෙන් අරගල කරන්නෝ
නො වෙති. එය හදාරන්නෝ ද නො වෙති. එකී ගෝත‍්‍රික සංස්කෘතියේ ස්ත‍්‍රී පුරුෂ අභිරමණීය අවස්ථාව චිත‍්‍රපටයේ දී මඟහැරෙන්නේ එසේ ය. සුද්දීගේ හනිමුන් එක සිනමා විෂයේ දී ‘කුප්පි ලාම්පුව නිවා හැමිනීමේ සිනමාවට’ බෝම්බ ගැසීමකි. එයින් පේ‍්‍රක්ෂකයාගේ සිතීමේ දොරටු වඩා පුළුල් වූවා යැයි හඟිමි.
‘අපි දෙන්නගේ හනිමුන් එක ගත්තේ මහ ගෙදර ඉස්සරහ කාමරේ ඇඳේ. අපි දෙන්නා හරියට වීදි නාට්‍යයක නළුවයි නිළියයි වගේ. පොලූ ඇද හරිම සද්දෙයි. ජනේලයෙන් එහා පැත්තේ ගමේ ම උන් බොනව. කාමරේ දොරෙන් එහා පැත්තේ නැන්දම්මල මදුරුවෝ තළනව. ලාම්පුව නිවල මෙට්ටෙ බිමට අරගෙන අපි දෙන්නා රගපාන්න පටන් ගන්නකොට එළිවෙලා.’
ස්ත‍්‍රී පුරුෂ සම්බන්ධයකට සුදුසු ගෘහීය පරිසරයක් අපට නැතැයි යන උපකල්පනය ම වික්ටෝරියානු එකකි. ස්ත‍්‍රී පුරුෂ සම්බන්ධතාවක නිදහස් හැසිරීම අතීත ලාංකිකයාට නුහුරු නැත. පේ‍්‍රමණීය ආහ්ලාදයක නිදහස සහ ලිංගික ආස්වාදය පිළිබඳ ෙලෙංගික අවස්ථා නිරූපණයන් චිරන්තන සාහිත්‍යයේ බහුල ය. ඒත් වික්ටෝරියානු සදාචාරය කරපින්නා ගත් සැණින් සෙක්ස් සඳහා කුප්පි ලාම්පුව නිවා අඳුරේ ගුලි වීමේ ගුප්ත ක‍්‍රියාවලියකට පේ‍්‍රමය සහ ලිංගිකත්වය පල්ලම් බැස්සේ ය. සුද්දීත් අබසිරිත් රාත‍්‍රීයේ සීමා වන්නේත්, ගුලි ගැහෙන්නේත්, පල්ලම් බසින්නේත් එකී ‘වීදි නාට්‍ය’ අවස්ථාවට ය. ආවෘත ලෝකයක එතැන් පටන් ජීවිතය කොටු විය. විවෘත ලෝකයේ දිය ස්නානය ගැමියාගේ සමච්චල් සෝපහාසයට හේතු වීම නිසා සුද්දී ගමට ‘බාත් රූම්’ එකක් යෝජනා කොට පළමු ව තම ගෘහය ශිෂ්ට කිරීමට පියවර ගත්තා ය.
කුප්පි ලාම්පුව නිවා අඳුරේ රමණය කළ අබසිරිගේ තාත්තා කිසිදාක අබසිරිගේ මවගේ හෙළුවැල්ල හිරු සඳු ප‍්‍රභාවක දකින්නට නැත. එකී මිනිස් ඛේදවාචකය පුපුරා යන්නේ සුද්දී හෙවත් ලේලිය ඉර එළියේ බිත්ති හතරක් මැද නිරුවත් ව දිය ස්නානය කරනු බාත් රූම් එකේ පෑන් ලයිට් එකෙන් ඔහු එබී බලන විට ය. අබසිරිගේ තාත්තාත් ඉරත් එක් වර ම සුද්දී දකින්නේ එකී පෑන් ලයිට් සිදුරෙනි. තවදුරටත් ගමේ ශිෂ්ට සම්පන්න වීමට පවුරු ප‍්‍රාකාර ඇති හෙයින් සිදුරු මගකින් රිංගා සුද්දී වඩා ශිෂ්ට යැයි කියන නගරයට එන්නී ය. ලංකාවේ ගම තරම් ම නගරය ද අශිෂ්ට බව ඇය දැන සිටියේ නැත. අශිෂ්ට අසංස්කෘතික මිනිසුන් වෙසේ නම් කුරුඳුවත්ත ද කහවත්තක් බව පූර්වයෙන් කීවේ එහෙයිනි. නගරයේ පිරිමි මායම් ගොදුරු සක‍්‍රීය වන්නේ නගරයේ අරාජික වන සුද්දිලාට ය. ඔවුහු සිත් සේ සුද්දීගේ නිරුවත ජනතාකරණය කළහ. නිරුවත් සිරුර පෙරළ පෙරළා රස වින්දාහ. රමණ ඉරියව් මාරු කළහ.
‘එක මිනිහෙක් කියන විදිහට ඉන්න බෑ කියපු කුසුමේ දැන් ටවුමේ හැම එකා ම කියන විදිහට ඉන්නව. ඒක වුණේ කොහොම ද කියලා මම කුසුමෙගෙන් ඇහුවහම කුසුමේ කිව්වේ අපේ මිනිහට රටේ ඉන්න හොඳම ගෑනි වෙන්නත් ඕනේ. ඒ මිනිහ කියන කියන විදිහට හැරෙන්නත් ඕන. ඔය දෙක ම කරන්න බෑනේ අක්කේ. හැබැයි ටවුමේ උන්ට නම් ඕනෙ කියන කියන අතට හැරෙන ගෑනියෙක් විතරයි.’
අබසිරිගේ පියාට උරුම වන්නේ සීයාගේ ඉරණම ය. අබසිරිට උරුම වන්නේ ද ඔහුගේ පියාගේ ඉරණම ය. ඛේදවාචකය ඇත්තේ ස්ත‍්‍රිය මත පමණක් නො වේ. පිරිමිහු ද ලිංගිකත්වය හා පේ‍්‍රමය යන විෂයේ දී අනන්ත පීඩා විඳිති. විඳවති. ස්ත‍්‍රීවාදී අදහස් විසින් පිරිමියා පීඩකයා ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබුණත් පීඩක පිරිමියා ද ලංකාවේ කුටුම්භ ජීවිතයේ දී පීඩිතයෙකි. ලාංකිකයාගේ කටේ සදාචාර ප්ලාස්ටර් ගසා ඇති නිසා ඔවුහු ඒ ගැන කිසිවක් නො කියති; නො ලියති. අබසිරි ද 28 චිත‍්‍රපටයේ දී එකී වේදනාවේ ඛේදවාචකය හඬගා කියන්නේ නැත. අබසිරිගේ ‘ඛේදවාචක පිරිමිකමේ’ හැඩරුව කියන්නේ ද සුද්දී ය.
‘අපේ රටේ තමන් ගැන ඇත්ත කියන්න පණ තියෙන මනුස්සයෙකුට නං බෑ. මං ඇත්තමයි කියන්නේ. අබසිරියි මායි කසාද බැඳල අවුරුදු 15ක් වෙනවා. හැබැයි ඊයේ ? තමයි අබසිරි පළවෙනි වතාවට වගේ ම හෙලූවේ දැක්කේ. ඒ මල්ශාලාවේ එම්බාම් ලෑල්ල උඩදි. ඒ වෙලාවේ අබසිරි හැසිරිච්ච හැටි දැක්ක මට මිනියක් නිසා ඇස්වලට කඳුළු තිබුණේ නෑ අඬන්න. උගුරේ සද්දෙ පිටවුණේ නෑ ඉකිගහන්න.’
වික්ටෝරියානු සංස්කෘතිය විශිෂ්ට යැයි සිතා ලාංකිකයා පොරවාගත් සදාචාර වහන්තරාව බටහිර පුරවැසියන් ගලවා කුණු කූඩයට දමා බොහෝ කල් ය. අපි එකී අසමජ්ජාති වහන්තරාව සංස්කෘතික උරුමයක් කොට රකිමින් එය රැක ගැනීමේ අරගලය මුවහත් කරමින් සිටින්නෙමු. ‘හියුමන් සිකියුරිටි’ පිළිබඳ මූලික අදහස් පවා වසර 25ක් ගත වීත් ලාංකිකයාට තව ම අවශෝෂණය වී නැත.
‘ඔබ සහ මම’ යනුවෙන් අනෙකා වෙන් නො කොට ‘අපි’ ලෙස තින්කින් පැටර්න් එක හදා ගැනීමට අපට තව බොහෝ කල් ගතවනු ඇත. ස්ථිර ලෙස ම පිළිගත හැකි භෞතික සාක්ෂි හෙවත් ‘සොලිඞ් එවිඩන්ස්’ මත ජීවිත තීරණ ගත යුතු වුවත් ලාංකික ජන විඥානයට එය බොහෝ දුරස්ථ දැනුමකි. පාරභෞතිකය ම අල්ලා බදා වැලඳ සිටීමට ලාංකිකයෝ කැමැත්තාහ. ඇත්ත ලෝකයේ නැති විකාරරූපී අදහස් ගුබ්බෑයම් මත සිටින තාක් කාල් 28 චිත‍්‍රපටයේ ධ්වනිත සමාජ, දේශපාලන, ආර්ථික හා සංස්කෘතික මුලාවෙන් අපට ගැලවීමක් නැත. ඒ නිසා ලාංකිකයාට ‘සෙක්ස් එඩියුකේෂන්’ සබ්ජෙක්ට් එකක් ලෙස ඉගැන්වීමට තව මත් නො හැකි වී ඇත. ‘ඔබ, මා’ ලෙස අනෙකා වෙන් කළ නො හැක්කේ ජාතීන් ලෙස වෙන් වී, පුද්ගලයන් ලෙස වෙන් වී, ස්ත‍්‍රී පුරුෂ ලෙස වෙන් වී වර්තමාන යථාර්ථ ලෝකය තුළ කිසිවක් කළ නො හැකි බැවිනි. ලංකාවේ ජාතිකවාදියා ඒ දිගු දුර දකින්නේ වත් බලන්නේ වත් නැත. බලය අල්ලා ගැනීම සඳහා වඩා වාසි සහගත වන්නේ ‘කෙටි දුර’ දැක්මකි. එකී සංසිද්ධියේ දී ලංකාවේ ‘වම’ ‘දකුණට’ හපන් ය. මිනිසා සංස්කරණය වන්නේ ය. පරිණාමය වන්නේ ය. සංචාරයෙන් සංස්කෘතිය සමග මිශ‍්‍ර වීමෙන් නව දැනුම් සංකල්ප හැදෑරීමෙන් හා තාක්ෂණික සුභාවිතාවෙන්, තෝට් ප්‍රොසෙස් එක වෙනස් කරගත හැකි ය. එසේ ලෝකයට විවෘත වීමට හෙවත් එක්ස්පෝස් වීමට තව මත් ඊළඟ පරපුරට වත් වැඩවසම් ගුරුදෙගුරු අයිතිකාරයන් ඉඩ දෙන්නේ නැත.
‘සුද්දී’ කොළඹ නගරයේ වීදි ගණිකාවක් වන්නේ, එයට තල්ලූ වන්නේ ඇයි? ඇය එතැනට තල්ලූ කරන්නේ අප ය. ‘වීදි ගණිකා වෘත්තිය’ ලොව කොතැනත් සූරාකෑම් බහුල අනාරක්ෂිත වෘත්තියක් බව ඇත්ත ය. ඇය සුද්දී, කුමාරි, බියටි‍්‍රස් කමලිනී ආදි වගවාසගම් සහිතව සැරිසරන බවත්, චිත‍්‍රපටය පුරා සුද්දීට එන දුරකතන ඇමතුම් ඇගේ මරණය පිළිබඳ සාක්ෂි සටහන් බවත් පැහැදිලි ය. එහෙත් ගණිකාව ද මනුෂ්‍යයෙකි. ඇය කාලකණ්ණි මනුෂ්‍යයෙකු හෝ සතෙක් නො වේ. ‘හියුමන්’ කෙනෙක් යන ගෞරවය ස්ත‍්‍රියට ලබාදීමට අපට තව බොහෝ කල් ගතවනු ඇත. පරමාදර්ශී මිනිස් සමාජයක් ලොව කොතැනක වත් නැති බව ඇත්තකි. පර්ෆෙක්ට් සොසයිටියක් නැති වුවත් වඩා යහපත් ලොවක් යන්න සටන් පාඨයක් පමණක් නො ව යථාර්ථ අරගලයකින් ජයග‍්‍රහණය කළ හැක්කකි.
සමරිසි සමාජය මෙන් ම වීදි ගණිකා ප‍්‍රජාව ද සයිකො කේස් නො වන බව රටට කියා දිය යුත්තේ ද වඩාත් සවිඥානක විය යුත්තේ ද මිනිසුන් ම ය. අධ්‍යාපනය නො ව නිවැරදි අධ්‍යාපනය ලෙස ඉන්ටලෙක්චුවල් කැපෑසිටිය වඩා පුළුල් කොට රටට විදාරණය කළ
යුතු ය. ඉගෙන නො ගන්නාට සැබවින් ම මොළය නැත. තිබුණත් හිතන්නේ නැත. හිතන්නට හිතක් නැත. මැට්ටෙන් ද මැටි ය. සියල්ලට මුල නිවැරදි අධ්‍යාපනයක් රටට අහිමි වීම ය. 28 චිත‍්‍රපටයේ පුරවැසි අදහස් ලිවීමට පෙර පූර්ව සටහනක් ලෙස ලියූ ෆැන්ටසිය නැවත කියවුවහොත් රටේ නායකකාරකාදින්ට ද ලංකාවේ මෘත දේහය දකින තෙක් සුද්දී කී දේ සිහිපත් නො වන බව 28 චිත‍්‍රපටය ගෙනහැර පාන යථාර්ථයයි.
මිත්‍රවරුනි; ලංකාවේ මෘතදේහය දකින්න එන්න.

උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල
Read more
Tuesday, January 17, 2017
එළියකන්ද වධ කඳවුරේ සිටි අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ නොහොත් පැරා ලේඛකයෙකි එසේම බ්ලොග් රචකයෙකි, සමාජ ක්‍රියාකාරිකයෙකි , ගුරුවරයෙකි. ඔහුගේ සමාජ අත්දැකීම් බහුලය​.
එළියකන්ද  වද කඳවුර පිලිබඳ කතිකාව මුලින්ම ඇති වූයේ රෝහිත මුණසිංහ විසින් රචිත එළියකන්ද  වද කඳවුර නම් කෘතිය මගිනි. එළියකන්ද වද කඳවුර    නොහොත් කේ පොයින්ට් යනු අපගේ සමාජය එක් කාලයකදී ගමන් කරන ලද අඳුරු යුගයක් සනිටුහන් කරන ස්ථානයකි. මෙම අඳුරු යුගය ඇතිකිරිමේ ලා දේශපාලකයන් මෙන්ම කළා කරුවන් ද විසින් කරන ලද කාර්‍යභාරය තවමත් පූර්ණ ලෙස හෙළි  දක්වා නැත​. එම නිසා එළියකන්ද පිලිබඳ වගකීම හමුදාවට හෝ කැරලිකරුවන්ට පවරා නිදහස් වීමට නොහැක​.

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ එළියකන්ද වධ කඳවුරේ සිටි රැඳවියෙකි. ඔහු එළියකන්දේ පුරා වසරකුත් මාසයකුත් දිනක කාලයක් සිරගතව සිටියේය​. මේ හැර ඔහු වෙනත් කඳවුරු වලද රඳවා තබන ලදි.  මෙම කඳවුරු වලදී ඔහු බොහෝ බිහිසුණු දේවල් අත් දුටුවේය​.

හෙට්ටියාවල කඳවුරේද සිටි අජිත් හෙට්ටියාවල කඳවුරේ සිටි එක් සාජන්වරයෙකු ගැන පවසයි. ඔහු රූකාන්තගේ සින්දු වලට නටන නමුත් දක්ෂ ලෙස පිහියකින් රැඳවියන් ගේ බෙලි කපා මරා දැමූ පුද්ගලයෙකි. වරක් එලියකන්දේදී  නවක සොල්දාදුවෙක් රැඳවියන් දෙදෙනෙකුට උදැල්ලකින් ගසා ගෙලවෙන් කර, එක් හිසක් වැටෙන් එහා පැත්තට විසි කර එය අජිත්ට ගේන්නට නියෝග කලේය​. මේ සොල්දාදුවා  හොරණ ප්‍රදේශයේ  අවුරුදු 19ක් පමණ වූ තරුණයෙකි.

එළියකන්ද තිබුණේ හමුදා බුද්ධි අංශය භාරයේයි. ඔහු එළියකන්දේ සිටි මුල් කාලයේ එය භාරව සිටි 4 වන කාලතුවක්කු හමුදාවේ කපිතාන්වරයා පසු කලෙක ඉතා ජ්‍යේෂ්ඨ තනතුරකට පත් වූ බව ඔහු සිතයි. ඔහු අජිත්ගේ ජීවිතය බේරා දීමට කටයුතු කලේය. ඔහු සිටි කාලයේත් එහිදී දරුණු වධ බන්ධන සිදු වූ මුත්, ඝාතන සිදු වුණේ නැත. 1989 මැද භාගයේදී පමණ ඔහු ගම්පහ ප්‍රදේශයේ බුද්ධි අංශය භාරව ගිය බව දැන ගන්නට ලැබුණි. මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ බුද්ධි අංශය භාරව කලින් ගම්පහ බුද්ධි අංශය භාරව සිටි කණ්ඩායම පැමිණි අතර විශාල වෙනසක් සිදු වුණේ එතැන් සිටයි. එම කණ්ඩායම තරමක් බුද්ධි හීන අංශයක් වුණත්, තිරශ්චීන ලෙස වධ බන්ධන හා මිනිස් ඝාතන සිදු කරමින් ජවිපෙ මර්දනය කරන්නට සමත් බව ඔහු පවසයි. අජිත් ගේ මතකයට අනුව මේ කාලයේ මාතර සම්බන්ධීකරණ නිලධාරියා වූයේ බ්‍රිගේඩියර් සිරි පීරිස්.

එළියකන්දේ සිටි ප්‍ර‍ධානියා දෙවන  ලුති. නිමල් සිල්වා (6 කාලතුවක්කු) විය. එසේම  සාජන් දිසානායක, බොම්බඩියර් සෙනෙවිරත්න, ලාන්ස් බොම්බඩියර්අමරසිරි, සිරිල්, කිත්සිරි, හරිශ්චන්ද්‍ර‍, වික්‍ර‍මසිංහ, උදයසිරි, නන්දසිරි, දයාරත්න ආදීන් හිටි බව ඔහුට මතකය​.

එළියකන්ද කඳවුර සහ එහි රැඳවියන් මගේ අධ්‍යන වලට ලක්වී තිබේ.   මනෝ ප්‍රතිකාර සඳහා 2002 වසරේදී විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දුමහතා විසින් මා වෙත යොමු කරන ලද සාමාන්‍ය සෙබල XX2 88/89 කැරලි සමයේදී   එළියකන්ද -කේ පොයින්ට් කඳවුරේ රැඳවියන් ගෙන් ප්‍රශ්න  කිරීම් ක​රන්නෙකු  මෙන්ම වදකයෙකු  වශයෙන් සේවය කලේය. රැඳවියන්ට ශාරීරිකව පහරදීම, දැල්වෙන දුම්වැටිවලින් ඔවුන්ව පිලිස්සීම, දරුණු වේදනාඇතිකරන අයුරින් ඔවුන්ගේ ලිංගේන්ද්‍රිය ලාච්චුව තුලට දමා වැසීම සහ සමහර අවස්ථාවලදී මරණ දඞුවම්  ක්‍රියාත්මක කිරීම ඔහු විසින් සිදුකරතිබේ. 2002 වසරේදී පවත්වන ලද මනෝවිද්‍යාත්මක  වෛද්‍ය පරීක්ෂණ හා විස්තරාත්මක සායනික පිලිවිසීම් වලින් පසු ඔහු ‛පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථඅක්‍රමතාවයෙන් (PTSD) පෙලෙන බවට විනිශ්චය විය.

 සාමාන්‍ය සෙබළ XX2 ආක්‍රාන්තිය, සිහිනෙන් බියවීම, භීතිකා, සමුද්දේශ පිලිබඳ අදහස්,මායාදර්ශණ හා කම්පනයට අදාළ විවිධ රෝග ලක්ෂණවලින් පෙලුනි. කේ පොයින්ට් කඳවුරේ සිද්ධීන් අමතක කර දැමීම සඳහා ඔහු තදින් මත්පැන්වලටඇබ්බැහිව සිටියේ ය. මේ අනුව වධහිංසනය යනු වින්දිතයාට පමණක් නොව අපරාධකරුට ද අනර්ථයක් සිදුකරන දෙපැත්තම කැපෙන අසිපතකි. වධහිංසනය පමුණුවන බොහෝ අය විවිධ මානසික අපගමනයන්ගෙන් පෙළේ.

වධ බන්දනයට ලක් වූවන් බොහෝ විට ප්ශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ (PTSD) ලක්‍ෂණ  පෙන්වති. මෙම ක්ලමථ ලක්‍ෂණ අතර තදබල විශාදිය, හීන වූ ජීවිතආශාව, හැඟීම් නිර්වින්දනය දක්නට තිබේ එළියකන්ද කේ පොයින්ට්’ වධකාගාරයෙන් පලාගිය හෝ නිදහස ලැබූ පුද්ගලයෝ තවමත් අනේක මානසික ව්‍යාධි වලින් පෙළෙති.

මා දක්නා පරිදි අජිත් වධ බන්ධනයට ලක්වූ නමුදු බරපතල දුර්විපාකයන් ගෙන් තොරව  සාර්ථකව සමාජගතවූ පුද්ගලයන් ස්වල්පය අතරින් කෙනෙකි. ඔහු ලේඛන කලාව මගින් තමා වටා තිබූ අයෝමය වලල්ල බිඳ දැමූ අයෙකු බව මට සිතේ. එසේම ඔහු තම දරුවන් කෙරෙහි දක්වන්නේ අපරිමිත ආදරයකි. ඔහු තුල සිටි මනුෂ්‍යයා ප්‍රබල විය​. මේ අනුව එළියකන්ද වධ කඳවුරට අජිත්ව විනාශ කිරීමට නොහැකි විය​.

පහත දැක්වෙන්නේ එළියකන්ද ‘කේ පොයින්ට්’ වධකාගාරය​ සහ වධ බන්ධනය ගැන අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ සමග මා විසින් කරන ලද සාකච්ඡාවයි.

කැරලිකරුවෙකු වීම සඳහා ඔබට සමාජ පසුබිම සකස් වූ අයුරු කිවහොත්

මට නම් වැඩිපුර බලපෑවේ විප්ලවයක් කිරීමේ දේශපාලන උණ. ඒක මට ඇති වුණේ රුසියානු සාහිත්‍යය කියවීමෙන්. ගැඹුරු දේශපාලන පොතපත කියවන්නට වැඩි උනන්දුවක් තිබුණේ නැහැ. ජවිපෙ සරළ පන්ති හා සරළ ක්‍රම විරෝධී දේශපාලනික මතවාද ප්‍රවර්ධනය කළ මාධ්‍ය, නො ගැඹුරු සමාජ සත්තා යථාර්ථවාදය ප්‍රවර්ධනය කළ සාහිත්‍යකරුවන්, ගීත රචකයන්, ගායක-ගායිකාවන් ආදීන් විසින් පතුරුවන ලද නො මතවාදයත් එක්ක මගේ රුසියානු සාහිත්‍යය හරහා ගොඩනගා ගන්නා ලද නව ලෝකයක් පිළිබඳ ෆැන්ටසිය ගැලපුණා. නම් ලැයිස්තුවක් කියනවා නම්, රෝහණ විජේවීර, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි, සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක, සුනිල් ආරියරත්න, නන්දා මාලිනී , ගුණදාස අමරසේකර වගේ අය පරම්පරාවකට පරළොව යන්නට පාර කියපු අය කියලායි මම නම් හිතන්නේ. තමන්ටත් පැහැදිලි නැති දේශපාලන මතවාද ප්‍රවර්ධනය කරමින් අනෙක් අය බලමුළුගන්වන අය අවසානයේදී තමනුත් ගොදුරු වෙමින් වෙනත් අයගේත් ජීවිත බිලි ගන්නවා. අරගලය නිසා ඝාතනයට ලක් වුණු මිනිසුන්ගේ ජීවිත සම්බන්ධ වගකීමෙන් ඒ අරගලයට දායක වී ඉතිරි වූ අයට කවදාවත් මිදෙන්නට බැහැ. මා අදත් කැරැලිකරුවෙක් තමයි. හැබැයි මා සමාජය වෙනස් කිරීම සඳහා අද අරගල කරන විධිය වෙනස්. මම ඒක කවදාවත් අතහැර දමන්නේ නැහැ. හේතුව, මා එක්ක එකට සටන් කරලා මගදී වැටුණු මිනිසුන් නිසා මට ඒක නතර කරන්නට අයිතියක් නැහැ.

1988 / 89 කාලයේදී ඔබගේ ජීවිතය ගලා ගියේ කෙසේද ?

1984 පමණ සිට මම ජවිපෙ දේශපාලනය කළා. ඉතා ඉක්මණින් ම ඒ වන විට මා කරමින් සිටිය විශේෂ ඉංජිනේරු ආධුනික පාඨමාලාව මගහරිමින් ජවිපෙ දේශපාලනයට වැඩිපුර යොමු වුණා. ජවිපෙ පත්‍රිකා බෙදීම සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන හදිසි නීතිය යටතේ මාස තුනක් රිමාන්ඩ් භාරයේ තබා නිදහස් කිරීමෙන් පසු ජවිපෙ පූර්ණකාලීන දේශපාලනයට යොමු වුණා. ඒ 1986 මුලදීයි. ඉන් පසු ජවිපෙ ශිෂ්‍ය අංශයේත්, දේශපාලන අංශයේත් වැඩ කළා. අවසානයේදී මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රචාරක ලේකම් හා කලාප ලේකම්වරයකු ලෙස වැඩ කළා.

ඔබව අත් අඩංගුවට පත් වන්නේ කෙසේද?

මාතරදී රාත්‍රිය නිදා ගැනීමට තැනක් සොයමින් යද්දී, වෙලක් මැද මාර්ගයකදී මග පෙන්වන්නන්ගේ වරදක් නිසා හමුදාවේ කොමාන්ඩෝ භට පිරිසකගේ අත්අඩංගුවට පත් වුණා.

මුලින්ම ප්‍රශ්න කල පුද්ගලයා මතකද?

මතකයි. අලුත බැඳුණු දෙවන ලුතිනන් කෙනෙක්. ඒවා ප්‍රශ්න කිරීම් නෙමෙයි. කට්ටියක් එක්ක එකතු වී නිකම් පහරදීම් විතරයි. දෙවනුව ප්‍රශ්න කිරීම් කළ ලුතිනන්වරයා පසුව මඩකලපුව පැත්තේ කොටි පාලන ප්‍රදේශයකට මුහුදෙන් ගොඩබැසීමේ ක්‍රියාන්විතයකදී කොටින්ගේ ප්‍රහාරයට ලක් වී බෝට්ටුවේ ම මිය ගොස් පසුව ඔහුගේ සගයන් විසින් මළ සිරුර මුහුදට දමනු ලැබූ බව දැනගන්නට ලැබුණා. ඔහු මට මානුෂික අන්දමින් සැලකුවා. එළියකන්දට භාර දෙනකල් ඔහුගේ සාජන් හැර වෙනත් අය මට පහර දුන්නේ නැහැ. මා එළියකන්දේ සිටිද්දීත් මාස ගණනකට පසුව වරක් ඔහු එහි පැමිණි විටෙක මගේ සුව දුක් ඇසුවා. එම භට පිරිස අතර සිටි මාතර පැත්තේ ම සාජන්වරයෙක් මා ඔවුන් යටතේ සිටි දින කීපයක කාලය අතරතුර වරින් වර පැමිණ මා උස්සා පොළවේ ගැසුවා. ඔහු බොහෝ වාර ගණනක් මා පොළවේ ගසන්නට ඇති. මේ සාජන් පසු කලෙක ජේ.ඕ.සී. බෝම්බයෙන් මිය ගිය බව ද ඔහුගේ මිනියවත් නො තිබුණු බව ද දැන ගන්නට ලැබුණා.

ප්‍රශ්න කිරීමේදී ඔවුන් යොදාගත් ක්‍රම මොනවාද?

වැඩියෙන් ම කළේ විශාල මුගුරුවලින් දැඩිව පහර දීම. ඊට අමතරව, එළියකන්දේදී මගේ එක් කණක් පැලෙන්න ම පහර දුන්නා. ඒ කණෙන් ගොඩක් දවස් කුණු සැරව ගැලුවා. මාව මැද පෙළේ නායකයකු ලෙස හඳුනා ගැනීම හා මා සමග අසු වූ වෙනත් නායකයකු හමුදාව සමග සම්මුතියකට පැමිණීමත් නිසා මගෙන් දැඩි ලෙස වධ දී ප්‍රශ්න කිරීමක් වුණේ නැහැ. හැබැයි, ඔහු ජවිපෙ අභ්‍යන්තර තොරතුරු ලබා දුන්නා මිසක කිසිවකු පාවා දුන් බවක් මා දන්නේ නැහැ. ඔහු මා දිගු කලක සිට දැන සිටි අයෙක්. ඒ නිසා ඔහු මා පිළිබඳ සියලු තොරතුරු කියා තිබුණා. මා අසු වන විට (1989 මැයි) හදිසි නීතිය නො තිබුණු නිසාත්, මට හා මා සමග අසු වූ අනෙක් අයට රැඳවුම් නියෝග ලබා ගත් නිසාත්, ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂණ නිසා අසු වූ එක් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය නායකයකු නිදහස් කිරීම නිසාත්, ඔහුගේ මැදිහත් වීමෙන් අප සම්බන්ධයෙන් හබයාස්කෝපුස් ගොනු කර තිබුණු නිසාත්, ඒ වකවානුවේ මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ හමුදා බුද්ධි අංශය භාරව සිටි කැප්ටන් රත්නායක (4වන පාබල හමුදාව) දැඩි මර්දනයක් සිදු කළ අයෙකු නො වන නිසාත්, මේ වකවානුවේ එළියකන්දේ රඳවාගෙන සිටියේ සුළු පිරිසක් පමණක් නිසාත්, එහි ඒ වන විට එතරම් ම නරක තත්වයක් තිබුණේ නැහැ. එහෙත්, ඔහු ඇතුළු පිරිස මාරු වී ගිය පසු එළියකන්දේ තත්වය වෙනස් වුණා. එය හුදෙක් ම මිනිසුන් වධ දීම සඳහා හා මරණ තෙක් හෝ වෙනත් කඳවුරකට පිටත් කරන තෙක් රඳවා ගන්නා තැනක් බවට පත් වුණා.

එලියකන්ද වෙත ඔබව ගෙනියන්නේ කවදාද?

1989 මැයි 28 විතර.

එලියකන්දේ ඔබ අත් දුටු සිද්ධීන් මොනවාද?

එතන විධිමත් ප්‍රශ්න කිරීමක් සිදු වූ තැනක් නෙමෙයි. එතන කළේ මිනිසුන්ට සාමූහිකව වධ දීම, මිනිසුන් පහර දී මරා දැමීම හා මරා නො දමන අය රැඳවුම් කඳවුරකට යවන තෙක් රඳවා තබා ගැනීමයි. එහි සිරකරුවන් රඳවා ගැනීමේ කිසිදු ප්‍රමිතියක් තිබුණේ නැහැ. එකවර පැපොල රෝගීන් 70, 80 සිටියා. පාචනය වැළඳුණු රෝගීන් එළිමහනේ වැසිකිලි වල ළඟ දම්වැලක බැඳ  දමා තිබුණා. රෝගීන් සංඛ්‍යාව කීයක් වුණත්, සියලු දෙනා ඒ අඩි 12ක් විතර දිග දම්වැලේ තමයි හිටියේ. සමහරු කිසිදු ප්‍රතිකාරයක් නොමැතිව පාචනයෙන් මැරුණා. කඳවුරට මාතර කොටුවේ සිට කෑම ගෙන ඒම වැනි දේට පාවිච්චි කළ කහපාට ඩබල් කැබ් වාහනයෙන් ම රෑට මේ මළ මිනී අරගෙන ගියා. පසුව කාලෙක ඒවා වැසිකිළි වල එහා පැත්තේ වලක දමා පිළිස්සුවා.

එලියකන්දේ සිටි නිලධාරීන් ඔබට මතකද?

මතකයි. හැබැයි, ඔවුනුත් අප වගේ ම මිනිසුන් නිසා ඔවුන්ට එරෙහි පරීක්ෂණ වැනි දේ තේරුමක් ඇති ය කියා මා හිතන්නේ නැහැ. ඔවුනුත් අප වගේ ම මේ ප්‍රශ්නයේ වෙනස් විධියක ගොදුරු.

ඔබ එලියකන්දේ සිටියදී එහි යොදාගත් වධ බන්ධනයන් මොනවාද?

දෑතේ ඇඟිලිවලින් එල්ලීම, ෂොපිං කවර කීපයක් එකතු කර එය තුළට පෙට්‍රල් දමා ඒවා හිසට දමා හුස්ම හිර වන තුරු තැබීම, පුද්ගලයකු මොහොතකට සිහි විසඥව ඇද වැටෙන පරිදි බෙල්ලේ පිටුපසට පොල්ලකින් පහර දීම, හිස වතුර ටැංකියක එබීම, සීමාන්තිකව පහර දීම, අධික වෙහෙසින් මැරෙන තුරු ශාරීරික ව්‍යායාම කරවීම, වැසිකිළි යන්නට නො දීම, දිගු කාලයක් තිස්සේ නිදහසේ කෑම කෑමට නො දී කෙටි කාලයක් තුළ ආහාර ගිල්ලවීම, කෑම කන විට පොලුවලින් පහර දීම, එකපිට එකා නංවා පෑගවීම, නිවස තුළ වැසිකිළිවල දිගු කාලීනව සඟවා තැබීම, පිඹුරකු ඇඟට හෝ  සිරකරු සිටින වැසිකිළියට දමා බිය වැද්දවීම, කිසිවකු සමග කතා කිරීමට නො දීම, මාස ගණන් ඇස් බැඳ තැබීම, හැම විට ම අත පයවලට මාංචු දමා තැබීම. හෙට්ටියාවල කඳවුරේ ලුතිනන් මීඩිං අමුතු වධ බන්ධන ක්‍රමයක් භාවිතා කළා. කුරුසෙ ගහනවා ය කියා හැඳින්වූ මෙහිදී පුවක් ගස් දෙකකින් හැදූ කුරුසයක සිරකරුවන් දවස් ගණනක් එල්ලා තැබුවා. ඒ සිරකරුවන්ගේ අත් මාස ගණනක් ම අක්‍රියවයි තිබුණේ. ඔවුන්ට බත් ටික අනා කටට ගෙන යන්නට හෝ බැරි වුණා. සිරකරුවන් හැමෝම මේ හැම එක වධයකට ම ලක් වුණේ නැහැ.

ඔබ නිදහස් වූ ආකාරය ?

1990 යුද්ධය පටන් ගත් විට හමුදා කඳවුරු වසා දමන ලදී. එවිට මා වීරවිල රැඳවුම් කඳවුරට යවන ලද අතර පොලිසියට භාර දුන් 40ක විතර පිරිස නිදහස් කර, පැහැරගෙන ගොස් මරා දැමුවා. මා ද මුලින් පොලිසියට භාර දීමට නියමිතව තිබුණ මුත්, මගේ ඉල්ලීම මත එහි සිටි නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු වන කිත්සිරි හා දයාරත්න මට වීරවිලට යාමට ඉඩ සලස්වා දුන් නිසා මගේ ජීවිතය බේරුණා. හැබැයි දයාරත්න තමයි අර කපපු බෙල්ලක් වැටෙන් එහාට විසි කර මට එය ගෙනැවිත් දෙන්නැයි කියූ ඝාතකයා. වීරවිල සිට පොල්ගොල්ල, සේදවත්ත පන්සල, ගොඩිගමුව පන්සල, පොල්ගස්ඕවිට භාවනා මධ්‍යස්ථානය වැනි පුනරුත්ථාපන කඳවුරුවල තබාගෙන තබාගෙන පුනරුත්ථාපන කොමසාරිස් ජනරාල් කාර්යාංශය හරහා  1993දී නිදහස් කරන ලදී.

වධ බන්ධනයන්බොහෝ මානසික පීඩා ඇති කලද ඔබට සමාජගත වීමට උපකාර වූයේ කවර දේවල් ද?

විශේෂ උපකාර වීමක් තිබුණේ නැත. ඔය පුනරුත්ථාපන වැඩසටහන්වලින් නම් කිසිදු උපකාරයක් ලැබුණේ නැත. පොල්ගොල්ලේදී සැලසුම් ශිල්පය පාඨමාලාවක් කළෙමි. එහෙත්, වීරවිලදී අපි ඊට වඩා හොඳ අධ්‍යාපනික හා සංස්කෘතික වැඩසටහන් අප විසින් ම සංවිධානය කර පවත්වන ලදී. මම බොහෝ අයට ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වූයෙමි. සාක්ෂාරතාව පවා නැතිව කඳවුරුගතව සිටි මාතර, හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කවල තරුණයෝ බොහෝ දෙනෙක් ලියන්නට කියවන්නට ඉගෙන ගත්තේ අප විසින් දියත් කළ ඒ වැඩසටහන්වලදීයි. වීරවිලදී මම ගෙලට අසිපත තබා ඇත දැන් නමින් දිග නාට්‍යයකුත්, කෙටි නාට්‍ය බොහෝ ගණනකුත් නිෂ්පාදනය කළා. සමනල සඳෙස නම් දිග කාව්‍යය ලිව්වා. එය ඇතුළේ හුවමාරු කරගෙන කියෙව්වා. මුද්‍රණය කළේ නැහැ. ඊට අමතරව අළු යට ගිනි නමින් ලියූ නවකතාවක් කඳවුරේ සිටියදී ම 1992දී පමණ දිවයින නවකතා තරගයට යැව්වා. එය අවසන් අත්පිටපත් දහය අතරට තේරී තිබුණත් පළමු, දෙවන, තුන්වන තැන් හිමි වුණේ නැහැ. එයත් පළ කළේ නැහැ. මම මුල් ම පරිවර්තනය ලෙස ජූල්ස් වර්න්ගේ ලොව වටා අසූ දිනකින් පොතේ තරමක් සරළ කළ පොතක් පරිවර්තනය කළේත් වීරවිලදීයි. මාස කීපයක් වෙහෙස වී මම කලා විෂය ධාරාවෙන් උසස් පෙළ විභාගය කර සමත් වුණා. මම ඉගෙන ගත්තේ මම කැමති විෂයන් වූ සිංහල, ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය, දේශපාලන විද්‍යාව හා නාට්‍ය හා රංග කලාවයි. විභාගයට දින 10කට විතර පෙර මා පැලවත්ත කඳවුරට ගෙන ගියා. එහිදී මා මුහුණ දුන් ප්‍රශ්න නිසා මා පාඩම් කිරීම අතහැර දැම්මා. කලා විෂය ධාරාවෙන් විශ්වවිද්‍යාලයට බඳවා ගත් ලකුණු මට්ටමට වඩා ලකුණු තුනයි මට අඩු වුණේ.  ජීවිතයේ අභියෝගවලට මුහුණ දෙමින් තනිව ම සෙමින් සමාජගත වුණා. නිදහස් වී ටික කලකින් තරග විභාගයක් සමත් වී ඉංග්‍රීසි ගුරු වෘත්තියට ඇතුළත් වීමත්, පදවිය ප්‍රදේශයේ රැකියාව කිරීම සමග අලුත් සමාජයක ඇසුරට පත් වීමත්, අලුත් මිතුරන් ඇති වීමත්, ජවිපෙ දේශපාලනයෙන් මුළුමනින් ම ඈත් වීමත් නිසා සමාජගත වීම පහසු වුණා.

වින්දිතයන් බොහෝ දෙනෙකු විශාදය පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථය (PTSD) වැනි තත්වයන් වලට පත් වූවද ඔබ සාමාජීය වශයෙන් ක්‍රියාශීලී වීම සඳහා ඔබට ශක්තිය ලැබුනේ කෙසේද?

පදවියේදී හමු වූ මිතුරන් සමග ආරම්භ කරන ලද අලුත් ජීවිතය හා පාසල් ළමයින් සමග ගත කළ ක්‍රියාකාරී ජීවිතය එහිදී ප්‍රධාන වුණා. පෙම්වතියන් ඇසුරත්, ඔවුන්ගේ ආදරය ලැබීමත් ප්‍රබල හේතු ලෙස සැලකිය හැකියි. ආදරය කළ හැමෝ එක්ක ම ගොඩක් දුර යන්නට බැරි වුණා. මට විවාහ වෙන්නට උවමනා කර තිබුණා. ඒ නිසා මම හෙව්වේ විවාහ වෙන්නට සුදුසු ආදරවන්තියක්. අවසානයේදී මට හොඳ බිරිඳක් ලැබුණා. අද ඉන්න මම ඇයට ගොඩක් ණයයි.

එලියකන්ද ගැන අද දිනයේ ඔබ සිතන්නේ කුමක් ද?

එය ජීවිතයේ කිසි කලෙක අමතක කළ නො හැකි නපුරු සිහිනයක් වැනි සමයකි. එහෙත්, එය ජීවිතය ගැන ගැඹුරු අත්දැකීමක් ලැබීමට අවස්ථාව ලබා දුන්නා. තිරිසන්කමට කිට්ටු ප්‍රාථමික තත්වයන්හිදී මිනිසුන්ගේ හැසිරීම් සාමාන්‍ය ශිෂ්ට සමාජයේ හැසිරීම්වලින් හාත්පසින් ම වෙනස්. එහෙත්, අවසානයේදී වධකයෝ ද ලෙයින් මසින් සැදි මිනිස්සු ය. එළියකන්දේ වධකයන් එක් අයෙක් හෝ දෙදෙනෙක් පසු කලෙක එහි සිට නිදහස් වූ ජවිපෙ සිරකරුවන්ගේ සොයුරියන් විවාහ කර ගත්තා. මේ ඇතැම් පවුල් ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ ඉදිරි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයන්ට සම්බන්ධ ඒවායි. එම ඉදිරි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයන් මරා දමන ලදී. එහෙත්, ඒ පවුල්වල ගැහැනු පසු කලෙක එවැනි ඝාතකයන් විවාහ කර ගත්තා. ඉන් පසු ඔවුන් කුමන ආකාරයේ ජීවිත ගත කළා ද යන්න මම දන්නේ නැහැ.

අනාගත පරම්පරාවට ඔබ දෙන පණිවිඩය කුමක් ද?

නො ගැඹුරු වාමාංශික දේශපාලනය, ජාතිවාදය, ආගම්වාදය වනාහි එකම වර්ගයේ පිටුදැකිය යුතු සමාජ පිළලයන් ය. බලය වෙනුවෙන් කෙටි මං සොයන අය තමන්ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් ගිනි ඇවිළීමට පාවිච්චි කරන පිදුරු වන්නේ තරුණයන් ය. ලංකාවේ තරුණ පරම්පරා තුනක් මේ ව්‍යාජ විප්ලවවාදී හා ජාතිවාදී කැරැලි නිසා මහා පරිමාණයෙන් ජීවිත අහිමි කර ගත්තා. ඒ තරුණයන් ජීවත් වුණා නම් හා ඔවුන්ගේ හැකියාවන් වඩා ඵලදායී දේ වෙනුවෙන් යොදා ගත්තා නම් අපට මීට වඩා සොඳුරු ලෝකයක ජීවත් වන්නට අවස්ථාව ලැබෙනවා. ඒ නිසා තරුණයන් මේ අන්තවාදී ව්‍යාපාරවලින් මුදා ගැනීමට කටයුතු කිරීම බරපතල සමාජ වගකීමක්. ඒ වගේ ම තරුණයන්ට දේශපාලනයේ, තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේ නිමග්න වෙන්නට සාධාරණ අවස්ථා ලබා දීමට අප ක්‍රියා කළ යුතුයි. තරුණයන්ට තමන්ගේ ජවය තමන්ගේත්, සමාජයේත් යහපත වෙනුවෙන්  උපරිමයෙන් පාවිච්චි කරන්නටත්, සතුටින් ජීවත් වන්නටත් අවස්ථාව ලබා දිය යුතුයි. ඔවුන්ට පිළිගැනීම අවශ්‍යයි.

සාකච්ඡා කලේ වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග
ඉරුදින -
Read more
Sunday, January 15, 2017
සහිතව සහ රහිතව...හමුදාපතිවරයකු ජංගිය පිටින් දැක ගැනීමට ලැබීම ඉතා දුර්ලභ සිද්ධියකි

හමුදාපතිවරයකු ජංගිය පිටින් දැක ගැනීමට ලැබීම ඉතා දුර්ලභ සිද්ධියකි. ගෙදර අයට පමණක්‌ සීමා වන මෙම දර්ශනය හම්බන්තොට වරායේදී ප්‍රසිද්ධ මහජන දර්ශනයක්‌ ලෙස පැවැත්වීමට නාවික හමුදාපති රවි විජෙගුණවර්ධන (WV, RWP, & VAR, RSVP, VSV,
USP, nda, psn) මෙයට ස්‌වල්ප කලකට පෙර පියවර ගත්තේය. එම අවස්‌ථාවේදී නාවික හමුදාපතිතුමා මාධ්‍යවේදියකුගේ බෙල්ලට ද පහර දුන්නේ ය. බෙල්ල යනු මර්මස්‌ථානයක්‌ නිසා මෙය මිනීමැරීමට තැත් කිරීමක්‌ ලෙස ද අර්ථ කථනය කළ හැකිය. කෙසේ වුවද මේ සිද්ධිය ගැන අදටත් කිසිම පරීක්‍ෂණයක්‌ නැත. සිදු වූ එකම දෙය නම් නාවික හමුදාපතිතුමා ජංගියට උඩින් කලිසමක්‌ හැඳගෙන ගොස්‌ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ අතින් සම්මාන ලබාගැනීමය.

මීට පසු හම්බන්තොට ගැන මිනිසුන් කතා කරන්නට පටන් ගන්නේ එහි ඉඩම් චීනයට දෙනවාට විරුද්ධව ප්‍රදේශවාසීන් සහ භික්‍ෂූන් වහන්සේලා පැවැත්වූ විරෝධතාව නිසා ය. හම්බන්තොට තිබෙන ගොඩ ඉඩම් ප්‍රමාණය වර්ග කිලෝමීටර 964 කි. එනම් දළ වශයෙන් ගත් කල අක්‌කර 650700 කි. මෙතරම් ඉඩම් තොගයක්‌ තිබියදී චීනාට එයින් අක්‌කර 15,000 ක්‌ දුන්නාම හෙන ගහනවාදැයි පාඨකයා කල්පනා කරනවා ඇති. එහෙත් ඉඩම් යනු අප හිතන තරම් ලේසිපාසු ද්‍රව්‍යයක්‌ නොවේ. පෘථග්ජන චින්තනය සහ ඉඩම් අතර ලොකු බැඳීමක්‌ ඇත. අවසන් ගමන යද්දී පර්චස්‌ 10 කුත් රැගෙන යා හැකි නම්, එය වුව කිරීමට කැමැති ජනයා බහුලය. මෙයට අවුරුදු සිය ගණනකට පෙර ඉඩම් විකුණනවාදැයි ඇමරිකන්කාරයා රතු ඉන්දියානු නායකයාගෙන් ඇසූ විට ඔහු ඒවා නොමිලයේම පරිත්‍යාග කළත් එවැනි ත්‍යාගශීලී කැසිල්ලක්‌ මේ සිද්ධියේදී මිනිසුන්ට නැත්තේ එදා පැමිණි ඇමරිකන්කාරයා අත තිබූ තුවක්‌කු වැනි මාරක ආයුධ අද එන චීනා අත නැති බැවිනි. ඒ කොයි එක වේවා චීනයට ඉඩම් දෙනවාට විරුද්ධව එදා හම්බන්තොට ජනතාව පැවැත්වූ විරෝධතාවට පොලිසියෙන් පහරදෙන හැටි මුළු රටම ටී. වී. එකෙන් බලා සිටියේය. මේ සිද්ධියේදී අණදෙන නිලධාරියා ලෙස ක්‍රියා කර තිබුණේ නුවරින් පැමිණ ඇති ලස්‌සන කොල්ලා වූද, නිලමේගේ කේස්‌ එකෙන් නිරපරාදේ හිනාවට ලකවුණා වූද අපේ පොලිස්‌පති පූජිත් ජයසුන්දර ය. නාවික හමුදාපතිතුමාගේ සිද්ධියේ පුරුද්දට පොලිස්‌පති ද ජංගිය පිටින් හම්බන්තොට එතැයි ජනතාව බලා සිටි නමුදු ඔහු ආවේ කලිසමක්‌ ඇඳගෙනය·

එදා පොලිසිය සාමාන්‍ය ජනයාට පහරදීම ගැන විශේෂයෙන් යමක්‌ කියන්නට නැත. මන්ද, ඉතිහාස අත්දැකීම් අනුවත් පොලිසිය සිටින්නේ සාමාන්‍ය නිරායුධ ජනතාවට ගුටි දීමටත්, එසේ නොවන නිලමෙලා අත්අඩංගුවට ගැනීමටත් ය. එහෙත් පොලිසිය බෞද්ධ භික්‍ෂූන්ට පහරදීමෙන් වැඩේ අනාගෙන තිබේ. එහි අවුල පොලිසියට වඩා බලපාන්නේ පොලිසියට පඩි ගෙවන ආණ්‌ඩුවට ය. 1980 ජුලි වර්ජනයේ සිට ජනතාව මර්දනය කරමින්, සපත්තුවලින් පාගමින් ඉදිරියට පැමිණි ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන සම්පූර්ණයෙන්ම පරිහානියට පත්වන්නේ 1987 මැයි 1 වැනිදා සෝභිත හිමියන්ට සහ මුරුත්තෙට්‌ටුවේ ආනන්ද හාමුදුරුවන්ට පහර දීමෙනි. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම නිසා 1987 වන විට ආණ්‌ඩුවට විරුද්ධව විශාල ව්‍යාපාරයක්‌ හටගෙන තිබිණ. එය පුපුරා යතැයි බියෙන් 1987 මැයි 1 වැනිදා සැමරුම් පෙළපාලි ආණ්‌ඩුව තහනම් කළේය. මේ තහනමට එරෙහිව සෝභිත හාමුදුරුවෝ ද මුරුත්තෙට්‌ටුවේ හාමුදුරුවෝද, දිනේෂ් ගුණවර්ධනද ඇතුළු දේශප්‍රේමී කොටස්‌ රැස්‌වීමක්‌ සංවිධානය කළහ. එම රැස්‌වීමට කඩා පිනූ ඡේ. ආර්. ගේ මැරයෝ යකඩ පොලු සහ දම්වැල්වලින් පහර දීමට පටන් ගත්හ. මාදුළුවාවේ සෝභිත හිsමියන් ජීවිතය ගලවා ගත්තේ ඉතා අමාරුවෙනි. එදා සිට, 1994 දී චන්ද්‍රිකාට පරදින තුරු යූ. එන්. පී. ආණ්‌ඩුවට කිසිදු නිදහසක්‌ තිබුණේ නැත. ඔවුන් ලැබූ එකම නිදහස එකී පරාජය ය.

divaina -
Read more
Sunday, December 11, 2016
ටිරාන් නාඩගමේ සිට ඇලෝසියස් නාඩගම දක්වා...

ටිරාන් අලස් අපට අභිමුඛ වූයේ 2005 වර්ෂයේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ඡුන්ද ව්‍යාපාරයේ කැම්පේන් මැනේජර් වූ මංගල සමරවීර හරහාය. මහින්ද රාජපක්ෂට ඔහු හඳුන්වා දී තිබුණේ මංගලය. ටිරාන් අලස්ව රුවන් ෆර්ඩිනැන්ඩස් හමු වන්නේද මෙම ඡුන්ද ව්‍යාපාරය තුළය. සියලූ දෙනා අඹ යාළුවන් වන්නේ ඉන් අනතුරුවය. ටිරාන් උතුරු ප‍්‍රදේශයේ SIM කාඞ් ව්‍යාපාරය හරහා එකල දැවැන්ත ප‍්‍රාග්ධනයක් රැස් කර තිබුණේය.
2005 වන විට ඇති තරම් මුදල් සහිතව සිටි ටිරාන්ට මාධ්‍ය සමාගමක අදහසක් එන්නේ මාධ්‍ය හරහා දේශපාලනයට කළ හැකි බලපෑම ගැන රංජිත් විජේවර්ධනගේ අත්දැකීම් හරහා දැන සිටි නිසාය. ටිරාන්ගේ ‘මව්බිම’ පත්තරය ආරම්භ වූයේ අංශ දෙකක් ඒකාබද්ධ වීමෙනි. එකක් ටිරාන්ගේ ප‍්‍රාග්ධනයයි. අනෙක රුවන්ගේ දේශපාලන සම්බන්ධතාය. 2005හේ මහින්දගේ ජයග‍්‍රහණයට පසුව එම ආණ්ඩුවේ දෙවන බලවතා බවට මංගල පත් වූ අතර මාධ්‍ය මඟින් දේශපාලන බලවේග පාලනය කිරීම ‘මව්බිම’ට ඉතුරු විය. ඒ මොහොත වන විට දේශපාලන චෙස් පොත තුළ පැවති ප‍්‍රධාන බලවේග දෙක වූයේ මහින්ද චින්තනය සහ එල්ටීටීඊ යයි. උතුරේ ගැටලූවට සාමකාමී විසඳුමක් යන සටන් පාඨය මහින්ද ඡුන්ද ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රධාන සටන් පාඨය වුවත් ශෝඨාභය රාජපක්ෂට තිබුණේ වෙනත් අරමුණකි. ඒ මොහොතේ අප නොදැන සිටියේ මෙම දෙවන අදහසේ විභවතාවයි. ඒ මොහොත වන විට ප‍්‍රාග්ධනය පමණක් හිමිව තිබූ ටිරාන්ට ‘මව්බිම’ පුවත්පත හරහා ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් සමාජ බලයක් හිමි විය. රුවන් සතු සබඳතා ජාලයේ හොඳ නරක සංඝටක පිළිබඳව කිසිදු අවබෝධයක් සතු නොවූ ටිරාන්ගේ ego එක ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ඉහළ නැග්ගේය. ටිරාන් කිසිදා ‘මව්බිම’ පුවත්පත් කර්තෘ මණ්ඩලය සතු අයිතීන් උල්ලංඝනය නොකළේය. මහින්ද බලපෑම නිසා ‘මව්බිම’ පුවත්පත වසන්නට නියම වූ විටත් අවුරුද්දක පමණ කාලයක් යනතුරු ඔහු මාධ්‍යවේදීන්ට වැටුප් ගෙව්වේය. අනෙක් අතට අද දවසේ කවුරු මොනවා කීවත් එල්ටීටීඊයේ එමිල් කාන්තන් සහ බැසිල් රාජපක්ෂ හමු වූයේ ටිරාන් හරහාය. බොහෝ ජාතික වීරයන්ගේ ලැයිස්තුවේ ටිරාන්ගේ නම නැති වුවත් බොහෝ අය ජාතික වීරයන් වූයේ ඉහත මවු හමුවීම නිසාය. එමිල් කාන්තන්ට බැසිල්ගේ ආත්මමූලිකත්වය පිළිබඳ නව හැරවුම ගැන නියම තොරතුරු පොට්ටු අම්මාන්ට වාර්තා කළ නොහැකි වීම යුද්ධයේ නව හැරවුම විය. සමහර මිනිසුන් ඉතිහාස කි‍්‍රයාවට එකතු වන්නේ අහම්බයෙනි.

කෙසේ වෙතත් ‘මව්බිම’ පුවත්පතේ සන්නිවේදන බලය හරහා ටිරාන් අලස් නරක පාඩමක් ඉගෙන ගත්තේය. එය වනාහී භූමි තත්ත්වය නොසලකා හැර මාධ්‍ය මඟින් දේශපාලනය මෙහෙය විය හැකි බවට වූ විශ්වාසයයි. මාධ්‍ය සතු හැකියාවෙන් ‘දේශපාලනය’ යම් තරමකට කළ හැකි බව සැබෑවකි. නමුත් ඊට සියල්ල කළ නොහැකිය. ඊළඟට ‘ලංකාදීප’යෙන් ටිරාන්ට හමු වූ අලූත් මිත‍්‍රයන් දෙදෙනා ඔහුගේ දෛවය තීන්දු කරන සාධකයක් බවට පත් විය.

දේශපාලනය යනු විවිධ  ඕපාදූප නිර්මාණශීලීව කැරකැවීමත්, වචනවලට භාෂාවේ සාමාන්‍යයෙන් නැති තේරුම් ලබා දීමත් කියා විශ්වාස කරන පුද්ගලයන් හිතන්නේ මාධ්‍යවලින් හැමදෙයක්ම කළ හැකි බවයි. අත්තෙන් අත්තට පනින කුරුල්ලන් දෙදෙනා දැන් ඇලෝසියස්ගේ කූඩුවට රිංගා ඇත. ලංකාවේ ව්‍යාපාරික කටයුතු කරගෙන යාමේ දී පත් වන දේශපාලකයන්ගේ අනුග‍්‍රහය නැතිව ව්‍යාපාර කරගෙන යා නොහැකි බව ”සිවිල් සමාජය” හැර අන් සියල්ලෝ දනිති. දශක ගණනාවක් විවිධ දේශපාලකයන් ඉතා සියුම් ලෙස මාධ්‍ය හරහා පාලනය කළේ රංජිත් විජේවර්ධනය. Sunday Times හරහා මේ දිනවල ක‍්‍රියාත්මක වන ඇලෝසියස් විරෝධය වනාහී රනිල් වික‍්‍රමසිංහ වෙතට යවන රතු එළියකි.

මාධ්‍යවලට කළ හැකි වැඩ සේම එසේ නොකිරීමට හැකි දේ ද ඇත. ලංකාදීපේ සිටි කුරුල්ලන් දෙදෙනා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ සමඟ නැවත මිත‍්‍ර වී ඇත. ලංකාවේ මෙවැනි සබඳතාවලට මෙසේ කියයි. ‘දේශපාලනයේ දී සදාකාලික සතුරන් හෝ මිතුරන් නැත.’ ටිරාන් අලස්ගේ ඔට්ටු ඇල්ලීම් නරක නැත. මිතුරන් නිසා එක මොහොතක හිරේ විලංගුවේ වැටීමට ගිය ටිරාන් යුද්ධයෙන් පසු ඇල්ලූ ඔට්ටුවෙන් ජයග‍්‍රාහී විය. නමුත් 2015 ජනවාරි 8 වනදාට පසුව ඔහුගේ ඔට්ටු ඇල්ලීමේ කි‍්‍රයාවලිය දුර්වල විය. මුදල්වලින් විශ්මිත දේවල් කළ හැකි රටක් ලෙස ශ‍්‍රී ලංකාව මුලින්ම හැඳින් වූයේ පේ‍්‍රමදාස යුගයේ ලංකාවට පැමිණි කැසිනෝ රජා යන විරුදාවලිය ලත් ජෝසීම්ය. මුදල්වලට විශ්මිත දේවල් කළ හැකි බව (කෙටි කලක් ඇතුළත) දෙවන වරට ලංකාවට ඔප්පු කළේ ටිරාන් අලස්ය. භිච්කොක්කේ චිත‍්‍රපට නරඹා නැති ටිරාන්ට කුරුල්ලන්ගේ මානසික ව්‍යුහය වටහා ගැනීමට නොහැකි වීම පුදුමයට කාරණයක් නොවේ.

දැන්වත් පාඩමක් ඉගෙන ගන්න යැයි ඔහුට කියන්නට අපට නොහැකිය. මන්ද ඔහු කවියෙක් හෝ දේශපාලකයෙක් හෝ නොවන නිසාය. නමුත් ඇලෝසියස් ට ටිරාන්ගෙන් ඉගෙන ගැනීමට බොහෝ දේවල් ඇත. මාධ්‍ය හරහා විශාල බලපෑමක් දේශපාලනයට කරන අය අවසානයට යන්නේ සිර ගෙදරට බව ටිරාන්ගේ ‘ගුරු ගීතය’ හරහා ඇලෝසියස්ට ඉගෙන ගත හැකිය.

මාධ්‍ය මඟින් දේශපාලනය අනාගන්නේ නැතිව හසුරුවන එකම පුද්ගලයා රංජිත් විජේවර්ධනය. මේ හැකියාව නිසා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඔහු ගැන තියුණු විමතියෙන් බලා සිටියි. එංගලන්තය තැචර්ගේ පාලන යුගයේ දී පාලනය කළේ රූපට් මර්ඩොක්ය. ලංකාවේ රූපට් මර්ඩොක් යනු රංජිත් විජේවර්ධන මිස කිලී මහරාජා නොවේ. මහරාජාට අවුරුදු කුමාරියන් තේරීම නම් යස අගේට කළ හැකිය. නමුත් නූල් සූත්තර කලාව ඔහු හොඳින් ප‍්‍රගුණ කර නැත. ඔහු වටේ ඉන්නේ හද්ද මාධ්‍ය මැට්ටන්ය. දැන් ඇලෝසියස්ගේ වාරය ඇරඹී ඇත. ව්‍යාපෘතිය 2020 දී රනිල් වික‍්‍රමසිංහ බලයට රැගෙන ඒමයි. හරි ගියොත් ඇලෝසියස් වෝල්ස් වීදිය කරා ගමන් කරනු ඇත. පැරදුනොත් ඔහුට ටිරාන්ට මෙන් යාමට ඇත්තේ වැලිකඩටය. එදිනට වික‍්‍රමසිංහ මහතා ගමන් කරන්නේ පස්වෙනි පටුමගේ නිවෙසටය. ඒ විශ‍්‍රාම ගන්නටය. සාගල රත්නායක මහතාට එවිට වත්ත බලා ගැනීමට දෙණියායට යා හැකිය. ඔට්ටුවක් අල්ලමුද?

sathhanda.
Read more
Thursday, November 10, 2016
ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්, රාජිත සේනාරත්න සහ මහින්ද රාජපක්ෂ

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපතිවරණයෙන් ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ජයගැනීම ගැන යහපලාන දේශපාලණඥයකු වන අමාත්‍ය රාජිත සේනාරන්ත මහතා සතුටට පත්වි සිටී. ( රාජ්‍ය නායකයින් සම්ප්‍රදායානුකූලව ඔහුට සුභ පැතීම වෙනම දෙයකි.) රාජිත සේනාරත්න කියන්නේ දැන් ඉතින් ඇමෙරිකාව අනෙක් රටවල කටයුතු වලට ඇඟිලි නොගසනු ඇතැයි තමන් සතුටුවන බවයි. එම ප්‍රකාශයම කර ඇති ශ්‍රී ලංකාවේ අනෙක් දේහපාලනඥයා මහින්ද රාජපක්ෂය. රාජපක්ෂ කියා සිටින්නේ ජනාධිතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළ ට්‍රම්ප් පෙනීසිටි කාරණා මුලු ලෝකයටම ආදාළ වන බවත් ඔහු යටතේ තනි තනි රටවල ස්වාධිපත්‍ය ගරුකරන නව ලෝක රටාවක් ඇතිවනු ඇතැයි තමන් විශ්වාස කරන බවයි.
දෙපැත්තක සිටියද මේ දේශපාලනඥයින් දෙදෙනාම කියන්නේ අමූලික බොරුවකි. එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ රාජිත මෙන්ම රාජපක්ෂද එක්කෝ ට්‍රම්ප් ගැන අබමල් රේනුවක් නොදන්නා බවය. නැත්නම් දැන දැන ට්‍රම්ප්ගේ වලිගයේ එල්ලෙන්නට යන බවය.
ට්‍රම්ප්ගේ ජනාධිපතිවරණ දේශපාලනය ඉලක්ක කළ ප්‍රධාන සතුරන් දෙදෙනෙක්ම රාජපක්ෂ සමයේ ගජ මිතුරන් වූ රටවල්ය. එනම් ඉරානය සහ චීනයයි. ඉරානය සමඟ ඔබාමා පාලනය ඇති කරගත් න්‍යෂ්ටික ආයුධ වැළැක්වීමේ සහජීවන පිළිවෙත මෙන්ම විදේශ සමාගම් ගෙන්වා ගැනීම මත පදනම් වූ චීනයේ ආර්ථික වර්ධනය ද ට්‍රම්ප්ගේ දරුණූ ප්‍රහාරයන්ට ලක්විය. එය දැන් විනාශයේ අද්දරය. බොහෝ දුරට කියුබාව සමඟ ඔබාමා පාලනය ඇති කරගත් සංහිදියාවද ට්‍රම්ප් විසින් සුණු විසුණු කර දමන්නට ඉඩ තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මිතුරකු ලෙස සැළකෙන මෙක්සිකෝව ද ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රධානතම හතුරෙකි. ඇමෙරිකාවෙහි වසන ලතින් ඇමෙරිකානුවන් ට්‍රම්ප් හැදින්වූයේ ස්ත්‍රී දූෂකයන් සහ මත් ද්‍රව්‍ය අලෙවි කරන්නන් ලෙසය.
ට්‍රම්ප් පාලනය යටතේ නව ලෝක රටාවක් ඇතිවනු ඇති නම් ඒ වනාහී තනිකරම ඇමෙරිකානු බලය මූලික කොටගත් එකක් වනු ඇත. චීනයට එල්ල වන ප්‍රහාරයේ තේරුම එයයි. ලෝකයේ රටවලට සැපයුණූ විවිධ ආධාර ට්‍රම්ප් යටතේ හැකිළෙනු ඇතැයි ද සිතිය හැකිය. ඔහු යටතේ අධාර ලැබෙනු ඇත්තේ ඍජු කොන්දේසි යටතේය.
ට්‍රම්ප්ගේ නව ලෝක රටාව ඔහුම ජනාධිපතිවරණ සමයේදී කී අන්දමට පදනම් වනු ඇත්තේ න්‍යෂ්ඨික බෝම්බ පාවිච්චි කිරීමේ තර්ජනය යටතේය. මැදපෙරදිග මුස්ලිම් ජනයා වාසය කරන රටවල්ට එරෙහි නව යුද්ධයකට ට්‍රම්ප් ලැහැස්ති වනු ඇත්තේ දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පාවිච්චි නොකරන ලද අති දරුණූ ආයුධ සමඟනි.
ට්‍රම්ප්ගේ ඇමෙරිකාවෙහි ස්ත්‍රීන්ද ඇතුළු දේශපාලන, සමාජිය සහ සංඛ්‍යාත්මක සුළුතරයන් අත් විදිනු ඇති විශම සැළකීම් ට්‍රම්ප්ගේ රාජපක්ෂ අපේක්ෂා කරන නව ලෝක රටාව ද බවට පත්වනු ඇත.
ට්‍රම්ප්ගේ නව ලොක රටාවෙහි තවත් ලක්ෂණයක් වනු ඇත්තේ ඔහුම ජනාධීපතිවරණයේදී සපථ කළ පරිදි මෑත කාලීන ලෝකයේ වැදගත් ජයග්‍රහණයක් වූ පරිසරය ආරක්ෂා කරගැනීමේ පැරිස් සම්මුතියෙන් එක්සත් ජනපදය ඉවත් කර ගැනීමයි. එය එසේ වුව හොත් එලඹෙන මහා පරිසර විනාශය වළක්වා ගැනීමට ඇති මහඟු අවස්ථාවක් විනාශ වී යනු ඇත.
ට්‍රම්ප් වනාහී නොදන්නාකමේ සහ අහංකාරකමේ භයානක සංකලනයකි.
රාජිත සේනාරත්න සහ මහින්ද රාජපක්ෂ යන දෙදෙනාම ට්‍රම්ප්ගෙන් අපේක්ෂා කරන තවත් දෙයක් තිබේ. එනම් මානව හිමිකම් පිළබඳ ප්‍රශ්ණවලදී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය අන්තර් ජාතික වශයෙන් නිහඩව සිටිනු ඇති බවයි. එක්සත් ජනපදය සමඟ අප එකඟ වුවත් නැතත් පිළිගත යුතු එක් දෙයක් තිබේ. එනම් ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සිලයෙහි ශ්‍රී ලංකාවෙහි මානව හිමිකම් පිළිබඳ යෝජනා සම්මත වූයේ එකසත් ජනපදයේ මැදිහත් වීම නිසා බවය. එමෙන්ම එරට ඩිමොක්ක්‍රටික් පක්ෂයේ පාලනයක් නොතිබුණි නම් එළෙස එක්සත් ජාතින්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයෙහි ශ්‍රී ලංකාවෙහි මානව හිමිකම් පිළිබඳ යෝජනා කිසිවක් සම්මත වන්නට තිබූ ඉඩ අල්පය.
රාජිතගේ සහ රාජපක්ෂගේ මේ අපේක්ෂාව ට්‍රම්ප් ජනාධිපති ධුරය යටතේ ඉටු වීමට ඇති ඉඩ බොහෝය. උදාහරණයක් වශයෙන් මේ වන විට 4000කට වඩා පුද්ගලයින් ප්‍රමාණයක් නඩු නොවිමසා ඝාතනය කර ඇති, එළෙස දස ලක්ෂයක් වුව ඝාතනය කිරීමට සූදානම් බව කියන පිලිපීන ජනාධිපති රුද්‍රිගු දුතර්තේට කිසිදු විවේචනයක් එක්සත් ජනපදයෙන් එල්ල නොවන්නට ඉඩ තිබේ. දෙන්නාම එක වල්ලේ පොල් ය.
ශ්‍රී ලංකාවෙහි මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් අන්තර් ජාතික බලපෑමක් නොවී නම් රාජපක්ෂට තවමත් බලයේ ඉන්නට ඉඩ තිබුණි.මියෑදෙමින් තිබූ ඒ බලපෑමද දැන් වැදී ඇත්තේ යකුළු පහරකි. දැන් ඉතිං බොහෝ දුරටම මෙරට යුද්ධකාලීන මානව හිමිකම් කෙළෙසීම් සඳහා යුක්තිය ඉටු කිරීම හුදෙක් වචන වලට සිමා වීමට ඉඩ තිබේ. ශක්තිමත් දේශීය ව්‍යාපාරයක් මත මිස අන්තර් ජාතික තෙරපුම් ගැන අපේක්ෂාවන්හි එල්බ සිටීම තවදුරටත් වලංඟු නැත.
ට්‍රම්ප් බලයට පත්වීම ලෝක විනාශය නොවුනද ට්‍රම්ප් වනාහී ඒ අසළටම ලෝකය ගෙන යැහැකි තරමේ අඥාන අහංකාරකමකින් යුතු කූට ජාවාරම්කාර දේශපාලනඥයෙකි. ඔහු නූගත්, ග්‍රාම්‍ය සහ සුදු ඇමෙරිකානු මහාජාතිකවාදයේ නියෝජිතයා ය. මෙවැනි පුද්ගලයකු මේතාක් එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපතිධුරයට පත් වී නැත. ට්‍රම්ප් නියෝජනය කළ රිපබ්ලිකන් පක්ෂයේ ප්‍රධානීන් ගණනාවක්ම ඔහුට ජන්දය පාවිච්චි කිරිමෙන් වැළකී සිටියේ ද ඔහු විසින් ඇති කල හැකි භයානක දේශපාලන ආර්ථික වර්ධනයන් ගැන තිබූ බිය නිසාය.
එක්සත් ජනපදය යනු දේශපාලන සහ ආර්ථික යන දෙඅංශයෙන්ම ලෝකයේ බලවත්ම රට ය. එබැවින් එරට ඇතිවූ මෙම අව-වර්ධනය මුඵ ලොවටම නරකට බලපානු ඇත. එහි ක්ෂණික විපාකයක් වනු ඇත්තේ යුරෝපය පුරා දැනටමත් හමා යමින් ඇති සංක්‍රමනික විරෝධී දක්ෂිනාංශික ජාතිකවාදී සහ මානව විරෝධී දේශපාලනය ශක්තිමත් වීමයි. ගොඨාභය රාජපක්ෂ ද ට්‍රම්ප්ගේ සටන්පාඨය වූ ‘රට යළි දිනාගමු’ යන්නය පුනරුච්චාරණය කරමින් යනව ලද ටිවිටර් පණිවිඩය ද එම දක්ෂිනාංශික ජාතිකවාදයේ පිළිඹිබුවකි.
"we will regain our nation" – President Elect of USA Donald Trump! Congratulations and best wishes -GR https://t.co/fVfcZmiWGB
— Gotabaya Rajapaksa (@GotabayaR) November 9, 2016
2017 ජනවාරි 20දා ඔහු ජනාධිපති ධූරයේ දිව්රුම් දීමෙන් පසු හොඳ හොඳ සෙල්ලම් බලා ගැනීමට අවස්ථාව එළඹෙනු ඇත‍.
ඒ කෙසේ වෙතත් තාවකාලික පසුබැම් වලට මුහුණ දීමට සිදු වුවද ලෝකයේ මානවවාදී ඉදිරිගාමී පුවණතාවයන් විසින් යළි ඉතිහාසය සිය අත්වලට ගන්නා බව ලෝක ඉතිහාසයේ අත්දැකීම වේ.

සුනන්ද දේශප්‍රිය
09/11/2016 by Sri Lanka Brief
Read more
Friday, October 21, 2016
ජනපති - දිල්රුක්ෂී කුඩු කළ දුෂණ විරෝධයේ ජිමික් දේශපාලනය

‘යහපාලන ආණ්ඩුවේ‘ පළමු මාස 21 ගෙවී ගියේ ‘ජිමික් පොලිටික්ස්‘ (මයාකාරී දේශපාලනයෙන්) මිස මහපොළොවේ යථාර්ථයන් හා හැපෙමින් නොවේ. ජනවාරි 8 ට නායකත්වය දුන් පරිස පමණක් නොව මේ ආණ්ඩුවට ඡන්දය දුන් ලක්ෂ 62 ක් බලාගෙන සිටියේ ආණ්ඩුව දුන් පොරොන්දු ඉටු කරන තෙක් මිස ‘පමාවට හේතු‘ කියන්නට නොවේ. අන්ධ භක්තියෙන් පක්ෂ බදාගෙන සිටින සුළුතරයක් මිස බහුතරයක් ජනතාවට යහපාලනය කැමැත්තක් නැත. ඒ ඔවුන් ජනතාව මත තැබූ බලාපොරොත්තු ඉටු නොවීම නිසාය.
අල්ලස් දුෂණ සටනේ ‘චන්ඩි ශ්‍යාමා‘ දැන් නැවත නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ තම පුටුවට ගොස් ඇත. එය බොහෝ දෙනා බලාපොරොත්තු වූ දේ නොවේ. මෛත්‍රීපාල ජනාධිපතිවරයාගේ විවාදාත්මක කථාවේ කේන්ද්‍රය ස්වාධීන කොමිෂන් සභා යැයි බහුතරයක් කියන්නන් වාලේ කියවමින් සිටී. නමුත් සත්‍යය එය ද? නැත.
ජනාධිපතිවරයාගේ කථාවෙන් කේන්ද්‍රීය චරිතය අල්ලස් කොමිෂන් සභාවේ දිල්රුක්ෂි බව ජනගත වන්නට දින දෙකක් ගත විය. අල්ලස් දුෂණය ගැන ඇයට තිබූ ප්‍රවීනත්වයේ බිදක් ඇයට දේශපාලන යථාර්ථයන් සම්බන්ධයෙන් තිබුණේ නැත. ජනාධිපතිවරයා සද පෙන්වන විට ඇය ඇගිල්ල දුටු ඇය තම ‘ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය යොමු කළාය. යහපාලනය පිළිබද රටේ බලපොරොත්තුව ජනාධිපතිවරයා වූවේ යම් ලෙසක ද, දිල්රුක්ෂි ‘අල්ලස දුෂණයට‘ එරෙහි සටනේ ප්‍රතිරූපය වූවේය.
ඇමතිවරුන්ට, අගැමැතිට, ජනාධිපතිවරයාට බැන බැන සිටි ජනතාව සිහිනයෙන් අවදිවී මේ වෙන්නේ මොකක්දැයි සොයන්නට පටන්ගත්තේ ඒ අනුවය. දුෂණයට එරෙහිව සටන පට්ටපල් බොරුවක් බව මේ වන විට ජනතාවට තේරූම් ගනිමින් සිටී. දුෂණ විරෝධයේ මුලින්ම සිටි අප මේ බව තේරුම් ගෙන තැන තැන කෑ ගසමින් සිටියෙමු. නමුත්, අගමැතිට, ජනපතිටත් වඩා මේ ආණ්ඩුව රකින්නට අවශ්‍ය යැයි කියන පිරිසක් ‘මහින්ද නැවත බලයට එන්වා‘ යැයි කියමින් සියල්ල වසා දමන්ට කටයුතු කරමින් සිටියේය.
ජනාධිපතිවරයාගේ කථාව සිදු නොකළ යුතු වැරදි උදාහරණ සහිත කෝපය පිට කර හැරීමකි. එය කිසි ලෙසකින් හෝ යුක්ති යුක්ත කළ නොහැකිය. සෑම ගැටුමකම අවසන් ප්‍රතිඑලය මානව වර්ගයාගේ ප්‍රගතියට හේතුව‘ කි. ජනාධිපතිවරයා ද, දිල්රුක්ෂි ඩයස් ද ඒ බව අපට ප්‍රත්‍යක්ෂ කොට ඇත.
මහපොළොවටම සමතලා වූ දුෂණය එරෙහි සටන
දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ උපදේශක ධූරය භාරගත් මා කළ පළමු කටයුත්ත අපගේ පැමිණිලි සම්බන්ධයෙන් වන ප්‍රගතිය සොයා බැලීමය. අධිපති ජනමාධ්‍ය මගින් දෑස් නිලංකාර කොට ගෙන සිටි මා මහපොළවට පැමිණියේ මේ ප්‍රගතිය ‘බිංදුවට‘ ආසන්නයේ කැරකෙන බව අවබෝධ වූ විටය. පොලිස් මුල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාශය හැර අනෙක් ආයතන බහුතරයක් සිටියේ අහසේ පා වෙමිනි. අප ඔවුන් අවධිකරන්නට බොහෝ දේ තැන තැන කීවෙමු. වත්මන් ආණ්ඩුවට එරෙහිව දුෂණ චෝදනා එල්ල කරන්නට බිය වූ බහුතරයක් දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ මතු කළ සත්‍ය එදා දුටුවේ නැත.
පොලිස් මුල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාශය මේ වන විට ප්‍රබල නඩු 12 ක් පවරා ඇත. ඔවුන් එය සිදු කොට ඇත්තේ බලවත් දුෂකරතා මධ්‍ය යේය. අල්ලස් හා කප්පම් ගැනීම් පිළිබද විමර්ශන නිලධාරීන් ගණනාවකට චෝදනා එල්ල වී තිබේ. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ වැදගත්ම දුෂණ වංචා ලිපි ගොනු 42 ක් ගොඩ ගැසී ඇත.
අද පවත්නා වංචා දුෂණ මර්ධනය කිරීමේ නීති වලින් ආවරණය කළ නොහැකි ක්ෂේත්‍රයන් හා සිද්ධි අවාරණය සදහා පිහිටුවූ මහා පරිමාණ දුෂණ විමර්ෂනය සදහා වන විශේෂ ජනාධිපති කොමිසන් සභාවේ කටයුතුවල ප්‍රගතියක් නොමැති තරම් ය. ඒ සදහා අවශ්‍ය වෘත්තීය හා තාක්ෂණික මග පෙන්වීම බිංදුවක් බවට පත් වෙමින් තිබේ.
අනෙක් අතට ලංකාවේ ඇති දුෂණ විමර්ශන නීති යල්පැන ගිය, යාවත්කාලීන නොවූ සුදු කරපටි අපරාධ මර්ධනයට ශක්තිමත් නොවූ දේ ය. ඒ බව දැන දැනම විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාව උත්සහ දරමින් සිටින්නේ ද අද පවත්නා නීතිය අනුව සැකකරුවන් උසාවි ගෙන යන්නටය. විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවට හිටපු දේශපාලනඥයින්, ලේකම්වරුන්, නිලධාරීන් එති. ජනමාධ්‍යයට වොයිස් කට් දෙති. සිනාසෙමින් පිටත්ව යති. ලංකාවේ අල්ලස් හා දුෂණ වංචා චෝදනා එල්ල වී ඇති සුදු කරපටි අපරාධකරුවන් බහුතරය තමන්ගේ දේශපාලන අදහස් රට දැක්වීමේ වේදිකාව බවට එතැන පත් කොට ගෙන ඇත්තේය. ඔවුන් තමන්ට එරෙහිව ඇති අපරාධ ගැන හැර ලංකාවේ සිදු වන දේශපාලනයේ අන් සෑම දේ ගැන කියන්නට වේළාව වෙන් කර ගන්නේ එතැනිනි.
මේ විකාරය අවසන් වන්නේ කොතැනින්ද?
අපි ‘චන්ඩි ශ්‍යාමා‘ යැයි කියූ දිල්රුක්ෂි ඩයස් අල්ලස් දුෂණයට එරෙහි
සටනේ සංකේතය වූවේය. නමුත්, අල්ලස් කොමිසම තුලින් බලාපොරොත්තු වූ බොහෝ දේ ඉටුවී ඇති ද? කිසි සේත්ම නැත. අල්ලස් දුෂණ කොමිෂන් සභාවේ අංක එකේ සේවා ලාභියා පැමිණිලි 225 ක් යොමු කර ඇති දුෂණ විරෝධී පෙරමුණයි. අපේ පැමිණිලි 3 කට හැර අන් කිසිවකට සාර්ථක ප්‍රගතියක් ලැබී නැත. කොමිසමේ ‘ටොප් ක්ලයන්ට‘ අතෘප්තිමත් නම් තෘප්තිමත් කවුද? මගේ අදහස නම් ජනාධිපති විශේෂ කොමිසමට, අල්ලස් කොමිසමට පැමිණි අති දැවැන්ත මුල්‍ය චෝදනා ලැබූ බහුතරයක් නම් අතිශයින්ම තෘප්තිමත්ය. ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව විමර්ශන සිදු වෙමින් පැවති ආකාරය අනුව ඔවුන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රය ද, අනෙක් අතට චෝදනාවලින් පිරිසිදුවී නිදහස්වීමේ අවස්ථාව ද පෙනි පෙනි ඇති බැවිනි.
මහා පරිමාණ දුෂණ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා නොකිරීම, විමර්ශන ක්‍රියාවලියේ දුබලතා ගැන තොරතුරු මේ වන විට එකින් එක එළියට පැමිණෙමින් තිබේ. දේශපාලන තොරාගැනීම් පිළිබද ෆවුසි, ප්‍රියංකර ජයරත්න, අලුත්ගමගේ උදාහරණ දැනටම සමාජගතවී ඇත. (මේ විමර්ශන පිළිබද පුද්ගලික මාගේ කිසිදු විරෝධයක් නොමැති අතර ඒවා සිදු කළ යුතු හා නඩු පැවරිය යුතු බවට තර්කයක් නැත. තර්කය ඇත්තේ ප්‍රමුඛත්වය තීරණය කිරීමේ ක්‍රමවේදය තුලය.)
විමර්ශන පිළිබද තොරතුරු තොග වශයෙන් එළියට පැමිණීම අපට විසදාගත නොහැකි වූ ප්‍රශ්ණයක් වූවේය. එවන් එක් උදාහරණයක් වූවේ ගාමිණී සෙනරත් ගේ රියදුරු දිසානායක ගේ සාක්ෂියේ සියලු කරුණු හෙළිදරව්වී ඔහු පැහැරගෙන ගොස් ත්‍රස්තවාදියෙකු කිරීමේ උත්සාහයයි. එදා උදුල් ප්‍රේමරත්න, උලපනේ සුමංගල හිමියන් මැදිහත් නොවන්නට මේ වන විට රියදුරු දිසානායක ජීවතුන් අතර නැත. දුෂණ විරෝධීන් හොරුන් රකින්නේ යැයි මතයක් සමාජගක කිරීමට ‘ජිමික් දේශපාලනය‘ උත්සහ දැරීය.
රියදුරු දිසානායක ගේ සිද්ධියේ දී පොලිස් පරීක්ෂණ සිදු කළ පොලිස් අධිකාරිවරයා ජාත්‍යන්තර මුදල් විසුද්ධිකරණය පිළිබද විදේස් පුහුණුව ලැබූ අයෙකි. ජනාධිපතිවරණ සමයේ සිදු වූ කොමිස් හා අල්ලස් ගැනීම් කිහිපයක විමර්ශන යට ගැසීමට ඔහු රුපියල් ලක්ෂ 25 ක අල්ලසක් ගෙන තිබුණි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක මහතා මැදිහත්වී රියදුරු දිසානායක මහතා පොලිස් මුලස්ථානයට රැගෙන නොයන්නට ඔහු ත්‍රස්තවාදියෙකු ලෙස හිරබත් කන්නට ද ඉඩ තිබුණි.
දිල්රුක්ෂිගේ කාලයේ ලංකාවේ ලොකුම අල්ලස කියා කෝටි 12 ක රේගු වංචාවක් එළියට ආවේය. අදත් ඒකට අල්ලස් ගත්තා කියන රේගු නිලධාරීන්ට නඩුවක් නැත. රේගුව මෙරට අති දැවැන්ත විනිමය වංචාවක් නිරාවරණය කොට නඩු පවරා තිබුණි. අල්ලස් මෙහෙයුම කෝටි 12 ක මුදල් සමග සිදු වුණේ ඉන් පසුවය. නඩු පවරන්නේ නැත්තේ ඇයි ද කියා අප තවමත් හරියටම දන්නේ නැත. දිල්රුක්ෂි නොදැන සිටියාට අල්ලස් කොමිසමේ දෙවන පෙළ නිළධාරියෙකු ගේ දැවැත්ත පැටලැවිල්ලක් තිබේ. ඔහු ලිපි ගොනුවේ කොළ ගලවා ලංගම අමතර කොටස් ගෙන්වීමේ වංචාවේ මහා දුෂිතයින්ට පැන යන්නට සිදුරක් සෑදුවේය. අනාගතයේ දවසක ‘කොමිසම නිහඩයි‘ කියා චිත්‍රපටියක් හදන්නට කථා වස්තුවක් මේ කථාවේ ඇති බව පමණක් දැනට සෑහේ.
ජනවාරි 8 බලාපොරොත්තු වූ වෙනස මෙය ද? කිසිසේත්ම නැත.
අල්ලස් හෝ දුෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාව ඉතා මහන්සියෙන් බොහෝ දේ කළ බව ද නොකියා බැරිය. ඔවුන් ලංකාවට දුෂණ විරෝධී සංස්කෘතියක් හදුන්වාදෙන්නට උත්සහ කළේය. දරුවන්ට දුෂණයට එරෙහිවන්නට ඉගැන්වීය. උදේ 8 - 4 සේවා මුරය කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් නොලබා රාත්‍රී 10 -12 දක්වා දිගු විය. ඔවුන් අල්ලසට එරෙහි සටන තම ජීවිතය කර ගෙන තිබුණි. නමුත්, ‘ක්‍රමයක් හෝ කාර්යාවලියක්‘ නොමැති දුෂණ විමර්ශන සිදු වූයේ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයට වීම අහම්බයක් විය නොහැකිය.
දිල්රුක්ෂි වික්‍රමසිංහ මහත්මිය දේශපාලන න්‍යයා පත්‍රයට කොටසක් වූවේ යැයි මම කිසි විටෙක නොකියමි. ඇයගේ විමර්ශනය සදහා කිසිවෙකුත් බලපෑම් කළේ නම් ඇය මෙයට බොහෝ කලකට පෙර තනතුර අතහැර දමන බව අදත් මාගේ විශ්වාසය යි. ඇය මිල දී ගත නොහැකිය. අයට බලපෑම් කළ නොහැකිය.
එකේ කියන අතරම, මෙරටින් හොරකම් කර ඇති ධනස්කන්ධය රුපියල් ට්‍රිලියන 8 යැයි අනුමාන කරන්නේ නම්, එයින් තෝරු මෝරු කීයක් කොටු කර ගැන්නට හැකිවී ඇති ද යන්න මැදහත් සිතින් විමසිය යුතුය.
අනෙක් අතට, දිල්රුක්ෂි කොළඹ තානාපති ප්‍රජාවේත්, ජාත්‍යන්තරයේත් දිදුළන තරුව වී සිටියාය. ඒ සදහා අවශ්‍ය සියලු සුදුසුකම් ඇයට තිබුණි. පසුගිය ජූනි මාසයේ ජිනීවා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාවේ දී මම ලංකාවේ මැතිවරණ හා දුෂණය ගැන කෙටි ඉදිරිපත් කිරීමක් සිදු කළෙමි. එහි සිටි බහුතරයක් එතෙක් සිතාගෙන සිටියේ ලංකවේ දුෂණයට එරෙහි සටන ජයගෙන ඇති බවයි. නමුත්, ‘ලංකාවේ දුෂණයට එරෙහි සටන බිමට සමතලාවෙමින් ඇතැයි‘ මා කියු විට පමණක් ඔවුහු ඒ ගැන නැවත නැවත විමසන්නට වූවේය. මේ තත්වය මා අත්විද ඇත්තේ ජාත්‍යන්තරයේ දී පමණක් නොවේ.
කොළඹ වරප්‍රසාදිත රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ජාලය තවමත් මේ කටුක සත්‍යය පිළිනොගන්නේය. ‘විනිවිදභාවය, ප්‍රතිඑල කේන්ද්‍රීය මැදිහත්වීම්, ක්‍රමය හා කාර්යාවලිය‘ තම දේවභාෂිත වදන් ලෙස සලකන කිසිවෙකුත් ලංකාවේ අල්ලස් හෝ දුෂණ විරෝධි සටනේ ප්‍රතිගති සමාලෝචනයක යෙදෙන්නට සිතුවේ නැත. ඔවුන් සැමවිටම සිතුවේ නඩු ප්‍රමාදය සාමාන්‍ය දෙයකි. සම්පත් හා මානව සම්පත් හිගය නිසා කිසිවක් සිදු නොවේ. සෙමින් නමුත් යහපත්ව සියල්ල සිදු වෙමින් ඇති බවකි. නැත. එය එසේ නොවේ. ‘ජිමික් මාධ්‍ය දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට‘ අල්ලස් දුෂණ විරෝධී සටන පැමිණිය යුතු මොහොත උදාවී ඇත.
ජනාධිපතිවරයාගේ කථාව නොවන්නට මල්වානේ ඉඩමේ පළමු සැකකාරයා අත්අඩංගුවට පත් වන්නේ නැත. අද වන විට ඇති වී තිබෙන සමාජ කථිකාව ඇතිවන්නේ ද නැත. නමුත්, මුල්‍ය අපරාධකරුවන් සොද සොදා එළියට දමන මැෂිමක් බවට දුෂණ විරෝධය පත් වන්නට තිබුණි.
අනෙක් අතට, දුෂණය වත්මන් යහපාලන රජයට ද අදාළය. මහ බැංකු වංචාව, ගල් අගුරු වංචාව, මුදල් අමාත්‍යාංශයට එරෙහි එකක් පිට එකක් පැමිණි විමර්ශනය නොවන වංචා විමර්ශන ආයතන වලින් රටටක සෙතක් නැත. දුෂණ විරෝධී සටන එක් පක්ෂයකට, පවුලකට, විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහි මෙවලමක් නොවිය යුතුය.
ඒ සියල්ලටම වඩා, සොද සෝදා එළියට දමන්නට හමුදා නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ බියකරු බව අප අවබෝධ කොට ගත යුතුව ඇත. දේශපාලනිකව එය යහපාලන රජයට මාරාන්තික වන දේශපාලන බලවේගය බවට පත්වෙමින් තිබේ. යහපාලන ප්‍රේමීන්ගේ කෝපය අවුලවමින්, අපේක්ෂා භංගත්වය ඇති කරමින් එය ‘පරිවර්ථනීය සංහිදියාවක් සදහා වන‘ අපේක්ෂාවන් සුන්නද්ධූලි කරමින් තිබේ.
මේ සියල්ල එසේ වුවත්, ජනාධිපතිවරයාගේ කථාව වැරදි උදාහරණ සහිතව නොකළ යුතු ප්‍රකාශයක් බව ද නොකියා බැරිය. ඒ මත පදනම්ව ජනාධිපතිවරයා ද්‍රෝහියෙකු බවට පත් වන්නේද? ශූර ඉවසිලිසහගත දේශපාලනඥයෙකු වන මෛත්‍රීපාල මහතා කොට්ටම්බ ඇටයක් තලාගන්නට කුළු ගෙඩි පහර ගසන්නෙකු නොවන බව ද එලෙසම තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය. ජනපතිවරයාගේ ප්‍රකාශයට කුළු ගෙඩි පහර ගසා ‘ජිමික් දේශපාලනය‘ පෝෂණය කිරීමට එහා මැදිහත්වීමක් සිවිල් සමාජයෙන් අද අවශ්‍යව ඇත. යහපාලනයේ හොරු ඇල්ලීම විකාරයක් බව ජනාධිපතිවරයා විනාඩි දෙකකින් රටටම අවබෝධ කොට දී ඇත.
රාජපක්ෂ පාලනයේ ඇවන්ගාඩ් වැනි වංචාවන්ට දැන්වත් ගිණි අවි පනත යටතේ නඩු පැවරිය යුතුය. රටට අදුරේ තබා නොරොච්චෝලේ පිහිටෙන් ඉඩම්, නිවාස, තට්ටු නිවාස මිල දී ගෙන ඇති විදුලිබල මණ්ඩලයේ මාෆියාව ගැන විමර්ශන සිදු විය යුතුය. මහබැංකු බැදුම්කර හොරුන් ඇල්ලිය යුතුය. එසේ නොවන්නේ නම්, දෙවියන්ගේ නාමයෙන් මේ යහපාලනය හා දුෂණ විරෝධය මෙරට ‘ජිමික් දේශපාලන‘ ශබ්ද කෝෂයෙන් දැන්වත් මකා දැමිය යුතුය.

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්
උපදේශක/දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ
Read more
Sunday, October 16, 2016
බංකර් ඇතුලේ කොටි තරුණියන්  සමූහ දූෂණයට ලක්‌වූ හැටි... ප්‍රථම වරට හෙළිවෙයි

* හමුදාවට බාර වෙනකොට මං රොඩ්ඩක්‌....
* සාමාජිකයෝ බංකර් රකිනවට වඩා 
   උනන්දු වුණේ අපිත් එක්‌ක ඉන්න...
* අපි උන්නද මළාද කියලා දෙමළ සන්ධානය 
    බලන්නේ නැහැ...
* ගොවිතැනක්‌ කරගන්න ඉඩම් කෑල්ලක්‌, රෙදි කෑල්ලක්‌ මහගන්න මැෂිමක්‌ ලැබුණොත් ඒ හොඳටම ඇති


ම්ලේච්ඡ කොටි ත්‍රස්‌තවාදයේ බිහිසුණු මතකය අතිශය අමිහිරිය. එහෙත් අකැමැත්තෙන් හෝ ඒ අමිහිරි මතකය නැවත ආවර්ජනය කිරීමට සිදුව ඇත්තේ මෙතෙක්‌ නොඇසූ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ රහසක්‌ හෙළිදරව් කිරීමටය. ඒ රහස අපට කීවේ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ සාමාජිකාවන් වී සිට දැන් පියවරු නැති දරුවන් සමඟ ජීවත්වීමට මං සොයන කාන්තාවන්ය.



එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ ම්ලේච්ඡත්වයට එහා ගිය ගෝත්‍රික ස්‌වරූපය ඉස්‌මතු වන ඒ කතාව ඇසෙන විට ගත කිලිපොලා යන තරමට හිරිකිතය. එහෙත් එම කාන්තාවන්ට මේ වන විට අත්ව ඇති ඉරණම ගැන දකින සිත් කම්පනයට පත් වන්නේය. උපන්දා සිට වෙඩි වරුසා මැද මරණ බියේ දිවි ගෙවූ ඒ අසරණියන් තවමත් විඳින්නේ දුකමය. ඔවුන්ගේ කතාව අතිශය ෙ€දනීයය. ඒ කතාව අප කියනවාට වඩා ඔවුන්ගේ වචනයෙන්ම ඇසීම සංවේදී හදවත්වලට වඩාත් හොඳින් දැනේවී. එහෙත් එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්‌ත සෙවණැලි තවමත් උතුරේ හොල්මන් කරන බව දැන සිටින ඔවුහු මරණයට ඇති බිය නිසා නම්, ගම් හෙළි කිරීමට අකමැති වූහ. කුරිරු එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්‌තයන්ට ඒ තරුණ ජීවිතවල වටිනාකම නොපෙනුනාට, මනුෂ්‍යත්වයේ හදවත් ඒ අසරණ ජීවිත වෙනුවෙන් උණු වන්නේය. එහෙයින් අපි ඔවුන්ගේ නම් ගම් සඳහන් කිරීමෙන් වැළකී සිටීමට අදහස්‌ කළෙමු. මෙතැන් සිට පෙළගැසෙන්නේ ඒ අසරණියන් අපට කියූ කතාවය...

අපි පදිංචි වෙලා හිටියේ පුදුකුඩුඉරිප්පුවේ. අපේ තාත්තා ගොවිතැන් කළේ. අම්මත් ඒවට උදව් වුණා. මට සහෝදර, සහෝදරියන් 5 දෙනයි. දවසක්‌ අපි ඉස්‌කෝලේ ගිහින් එනකොට කැබ් එකක්‌ නතර කරලා මල්ලිව දාගන්න හැදුවා. මම මල්ලිව බදාගෙන හිටියා. පස්‌සෙ අපි දෙන්නව උස්‌සලා කැබ් එකට දාගත්තා. එදා ඒ කැබ් එක ඇතුළේ තවත් ඉස්‌කෝලෙ ගිය පිරිමි ළමයි හතර දෙනෙක්‌ හිටියා. අපිව කෙළින්ම අරගෙන ගියේ කොටි කඳවුරකට. එතන දවසක්‌ තියාගෙන මාව කාන්තා පුහුණු කඳවුරකට දැම්මා. අපේ බැච් එකට තුන්සීයක්‌ විතර හිටියා. අපිව මුලින් කඳවුරට ගෙනිච්ච දවසේ එතැන හිටිය අක්‌කලා 'එයාලා නිදහස්‌' කියලා සතුටු වුණා. මුලදි අපිට ඒක තේරුණේ නෑ. අවුරුද්දක යුද පුහුණුවක්‌ දීලා බංකර්වලට දැම්මට පස්‌සෙ තමයි ඒ අකAකලා කිව්ව කතාව මොකද්ද කියලා තේරුණේ. බංකර් ඇතුළේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. සමාජිකයන්ගෙන් අපිට ගොඩක්‌ කරදර වුණා. ඒත් පැනලා එන්නයෑ. හැම දෙයක්‌ම ඉවසගෙන ඒ අය කියන විදිහට ඉන්න වුණා. බංකරයක පිරිමි හතරයි. එක කාන්තාවයි. අන්තිමේ බංකරේ හිටපු සාමාජිකයන් හතරදෙනාටම ගෑනි වෙන්න වුණේ ඒ සාමාජිකාවට. ඒකෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය බලාපොරොත්තු වුණේ සාමාජිකයන්ව සංවිධානය තුළ රඳවගන්න. ඒක සාර්ථක වුණා කියලා සංවිධානයේ පරණ අක්‌කලා කතා කරනවා ඇහිලා තියෙනවා.

මුලදී එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජික, සාමාජිකාවන්ට කසාද බඳින එක තහනම් කරලා තිබුණේ. ප්‍රභාකරන්ට කසාද බඳින්න ඕන වුණහම ඒ නීතිය ඉවත් කළා. එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන් කසාද බැන්දට පස්‌සෙ ගෙවල්වලට ගිහාම එන්නෙ නැතුව ගියා. සංවිධානයේ සාමාජිකයන් ටිකෙන් ටික අඩු වෙන්න පටන් ගත්තා. එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්‌ වුණා. පස්‌සෙ බංකරයකට සාමාජිකයන් හතරයි, එක සමාජිකාවක්‌ දාන්න පටන් ගත්තා. ඒ එක්‌ක සාමාජිකයන් ගෙවල්වලට යන එක අඩු වුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකාවන් හුඟදෙනෙක්‌ ඔය දේට කැමැත්තෙන් නෙමෙයි හිටියේ. ඒත් ඉතිං කරන්න දෙයක්‌ නෑ...

මහ කැලේ පිරිමි හතර දෙනෙක්‌ එක්‌ක එකට ලගිනවා කියන්නෙ මැරෙනවා හොඳයි. ඒත් මැරුණේ නෑ. අපිව එල්.ටී.ටී.ඊ. යෙන් අරගෙන ගියේ 2004 අවුරුද්දෙ දවසක. එදා ඉඳලා 2009 අවුරුද්ද වෙනකම් පණ ගැටගහගෙන ඉඳලා මුල්ලෙවයික්‌කාල්වලදී මුහුණට මුහුණ කරපු සටනේදී මට වෙඩි වැදුණා. එක වැළට වෙඩි කිහිපයක්‌ම වැදුණා. මම දන්නෙ එච්චරයි. සතිs දෙකකට විතර පස්‌සෙ තමයි සිහිය ආවේ. එතකොට ඉස්‌පිරිතාලේ. නොමැරි බේරුණේ පූරුවේ පිනකට. ඒත් අදටවත් වැඩක්‌ පලක්‌ කරගන්න බෑ. මගේ මල්ලි යුද්දෙදී මැරුණා. දැන් මට අවුරුදු 30 යි. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය අපේ ජීවිත නැති කළා. මම හො¹කාරවම දන්නවා එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජික, සාමාජිකාවන් හුඟ දෙනෙක්‌ සංවිධානයට ආදරයෙන් හිටියේ නෑ. පැනලා ගිහින් මැරෙන්න බය නිසයි හිටියේ. එල්.ටී.ටී.ඊ. එකෙන් පැනලා ගිහින් අහුවුණොත් වධ දීලා ප්‍රසිද්ධියේ මැරුවා. එහෙම කරනවා අපි දැකලා තියෙනවා...

එල්.ටී.ටී.ඊ. එක අපේ ළමා කාලය ගින්දරවලින් පුච්චලා දැම්මා. තරුණකම බංකර් ඇතුළේදී විනාශ කළා. අන්තිමේ අපිට ගෙවල්වලට එන්න වුණේ මිනිස්‌සු නැති ගෑනු විදිහට. ඒ ඇවිත් ටික කාලයක්‌ යනකොට කසාද බැන්දා. 2011 අවුරුද්දේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. එකේ හිටපු කෙනෙක්‌ම මාව කසාද බැන්දා. අපිට දරුවෙකුත් ලැබුණා. දරුවට අවුරුද්දක්‌ විතර වෙනකොට එයා වෙන කෙල්ලෙක්‌ව අරගෙන ගියා. දැන් දරුවට අවුරුදු 4 යි. මාවයි, දරුවයි බලා ගන්නෙ තාත්තා. දැන් අප්පට ගොවිතැන් නෑ. අප්පා කුලී වැඩ කරලා තමයි අපිව ජීවත් කරවන්නෙ. අම්මට නිතර හතිය හැදෙනවා. සීනිවලට බෙහෙත් බොනවා. දැන් අම්මගේ වකුගඩුත් නරක්‌ වීගෙන එනවා කියලා ඩොක්‌ටර්ස්‌ලා කියනවා. දැන් අපි හැම පැත්තෙන්ම අසරණ වෙලා ඉන්නෙ. අපි ගැන කවුරුවත් බලන්නෙ නෑ. පිටරට සංවිධානවලින් මිනිස්‌සුන්ට උදව් කරනවා. අපිට එහෙම සහනයක්‌වත් ලැබෙන්නෙ නෑ. අපේ හිතට තියෙන එකම සහනය මරණ බය නැතිව ජීවත් වෙන්න තියෙන එක විතරයි.

'දෙමළ ජාතික සන්ධානයෙන් ඔයාලා ගැන බලන්නෙ නැද්ද...' ගලා යන කතාවේ රිද්මය මම වෙනස්‌ කළෙමි.

පිස්‌සුද මහත්තයො... අපි උන්නද මළාද කියලා බලන්නෙ නෑ. මේ ගේ කෑල්ල හදාගන්න උදව් කළේ හමුදාවෙන්. දරුවට පිටි පැකට්‌ එක හරි ගෙනත් දීලා අපේ දුක සැප හරි බලලා යන්නෙ හමුදාවේ අය විතරයි. ඔය කෑගහන කවුරුවත් අපි වෙනුවෙන් කතා කරන්නෙ නෑ. ඒ අය හදන්නෙ අපේ පහනෙන් එළිය බලන්න. අපිට රට අල්ලන්න ඕනෑ නෑ. ගොවිතැනක්‌ කර ගන්න ඉඩම් කෑල්ලක්‌, මොනවහරි මහලා විකුණලා කීයක්‌ හරි හම්බ කරගන්න මැෂින් එකක්‌ වගේ හම්බ වෙනවා නම් මටත් පුළුවන් මොනවහරි මහලා කඩවලට දාන්න. එහෙම නැති වුණොත් තාත්තා නැති වෙච්ච දවසකට මේ දරුව ජීවත් කර ගන්න හැටි මතක්‌ වෙනකොට මට ලොකු බයක්‌ දැනෙනවා...''

අත්වාරුවක්‌ නොමැතිව ඇවිද ගැනීමට නොහැකි ඇය මුළු ජීවිත කාලයම ලෙඩෙකි. එහෙත් ඇයට ජීවත්කරවීමට තවත් ජීවිතයක්‌ ඇත. ඇයගේ එකම අභිප්‍රාය තම දරුවා සමාජයට හොඳ පුරවැසියකු කිරීමට හොඳ අධ්‍යාපනයක්‌ ලබාදීමය. ඇයගේ ජීවිත අපේක්‍ෂාව සහ කඳුළු කතාව එසේ වචන කර අවසාන කරන විට තවත් කාන්තාවක්‌ අපට කතා කළාය. ඇය අපට හමු වන්නේ ද යාපනය අවට ගම්මානයකදීය.

''අපේ ගෙවල් තිබුණේ කොඩිකාමන්. මම සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය කරනකොට තමයි ගෙදරට ඇවිත් මාව බලහත්කාරයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊයෙන් අරගෙන ගියේ. හරියට යුද පුහුණුවක්‌ දුන්නෙවත් නෑ. අපිව මහ කැලෑවල බංකර්වලට දැම්මා. බංකරයට දාපු පළමු දවසේම බංකරේ හිටපු සාමාජිකයන් හතර දෙනා මාව දුෂණය කළා. ඒ මිනිස්‌සු කැලෑවේ ඉඳලා සත්තු වගෙයි හැසිරුණේ. ඒත් අඬනවා හැරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක්‌ තිබුණේ නෑ. එදා ඉඳලා උන් කෑම බීම හොයනවට වඩා උනන්දු වුණේ මාත් එක්‌ක ඉන්න. උන් දෙන දස වධවලට යුද්ධ කරන්න ශක්‌තියක්‌ තිබුණේ නෑ. අන්තිමේ හමුදාවට භාර වෙනකොට එහෙම් පිටින්ම රොඩ්ඩක්‌. ඒ ජීවිතය ගැන මතක්‌ වෙනකොටත් අප්පිරියයි. හරි හැටි වතුර ටිකක්‌ නා ගන්න නෑ. සති ගණන් එකම ඇඳුම ඇඳගෙන බංකරයක ගුලි වෙලා හිටියා. හරියට සත්තු වගෙයි.

යුද්ධය ඉවර වුණාට පස්‌සෙ ගමේම කොල්ලෙක්‌ එක්‌ක යාළු වෙලා සතුටින් ජීවත් වෙන්න කියලා හිතාගෙන කසාඳ බැන්දා. ඌ ඊට වඩා තිරිසනෙක්‌ වුණා. බීගෙන ඇවිත් මට නොසෑහෙන්න වද දුන්නා. දැන් මට දරුවො දෙන්නෙක්‌ ඉන්නවා. ලොකු දුවට අවුරුදු 3 යි. පුතාට අවුරුදු 2 යි. මගේ මනුස්‌සයා අපිව දාලා ගිහිල්ලා ටික දවසක්‌ වෙනවා. දැන් ඉඳලා හිටලා යාළුවොත් එක්‌ක බීගෙන ඇවිත් මට කරදර කරනවා. නිදහසේ ඉන්න දෙන්නෙම නෑ. දැන් මට අවුරුදු 28 යි. ජීවිතයෙන් වැඩි කාලයක්‌ දුක්‌වින්දා. තවමත් සතුටක්‌ නෑ. අපිව මේ විදිහට මිනිස්‌සු ඉදිරියේ හැල්ලු වෙන විදිහට අසරණ කළේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය...

'අපේ තාත්තායි අම්මයි ගොඩක්‌ වයසයි. තාත්තට ඇස්‌ පේන්නෙත් නෑ. අම්මා කෑම කඩවල උයන්න යනවා. මමත් කෑම ඕඩර් අරගෙන හදලා දෙනවා. අම්මයි, තාත්තායි අපි තුන්දෙනයි එකට ඉන්නෙ. කිරි හරක්‌ දෙන්නෙක්‌ දෙනවා නම් මට පුළුවන් ජීවත් වෙන්න. හොඳට රෙදි මහන්නත් පුළුවන්. කවුරුහරි අපට එහෙම උදව්වක්‌ කරනවා නම් ගොඩක්‌ පිං...

එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකාවන් ලෙස සිට පුනරුත්ථාපනය කර සමාජයට මුදාහල කාන්තාවන් හයසිය පහළොවක්‌ පමණ යාපනය අවට ප්‍රදේශවල ජීවත් වෙති. කසාද බැඳපු, නොබැඳපු අය ඒ අතර වෙති. එහෙත් ඒ කාන්තාවන් 615 දෙනාටම දරුවෝ සිටිති. ඔවුන් අතරින් හිටපු එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකාවන් කිහිපදෙනෙක්‌ සමඟ අපි කතාබහ කළෙමු. අප කතා කළ ඒ කාන්තාවන් කියන ආකාරයට එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකාවන් බහුතරය කොටි සංවිධානයට වෛර කරන්නාහ. ඒ ඔවුන්ගේ ළමා විය, තරුණකම විනාශ කර ජීවිත නරකාදියට දැමූ නිසාය. අද ඔවුන් නොදරුවන් සමඟ දුක්‌ විඳින්නේ ඒ සාපය හෙයිනි.

එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ ම්ලේච්ඡත්වය සමඟ කැටි වූ ගෝත්‍රිකකම ගැන පැහැදිලිs කිරීමට ඒ අසරණියන්ගේ කතාව හොඳමට ප්‍රමාණවත්ය. එහෙත් ඒ ම්ලේච්ඡ ප්‍රභාකරන් ඇතුළු කොටි සංවිධානය මේ පොළවෙන් අතුගෑවී වසර හතකටත් වැඩිය. එහෙයින් වැළලුණු කොටි ගැන වැඩි කතා අවැසි නැත. දැන් අප කතා කළ යුත්තේ කිසිවකුගේ හව්හරණක්‌ නොමැතිව දුක්‌විඳින අසරණ දෙමළ මිනිසුන් ගැනය.

මේ අසරණ මිනිසුන් ඉල්ලා සිටින්නේ වෙනම රටක්‌ නොවේ, පොලිස්‌, ඉඩම් බලතල ද නොවේ. ජීවිත ගැටගසා ගැනීමට කිරි හරකෙකි. එළුවො දෙතුන් දෙනෙකි. මහණ මැෂිමකි. ඒ ඔවුන්ගේ වැටුණු ජීවිත ගොඩනඟා ගැනීමටය. එහෙත් උතුරේ දෙමළ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින විග්නේෂ්වරන් මහ ඇමැතිවරයා හර්තාල් කරමින් රජයට බල කරන්නේ පොලිස්‌, ඉඩම් බලතල ලබාදෙන ලෙසය. බුද්ධි අංශ වාර්තා පෙන්වා දෙන අන්දමට උතුරේ මහ ඇමැතිවරයා 'දෙමළ ජාතික සභාව' යනුවෙන් සංවිධානයක්‌ පිහිටුවාගෙන ඒ සංවිධානය සඳහා 'එළුග තමිල්' හෙවත් 'දෙමළ ජනතාවනි, නැඟිටිව්' යන්න සටන් පාඨ කියමින් ජාතිවාදය වපුරමින් සිටින්නේය. එහෙත් උතුරේ අසරණ ජනතාවට නැඟිටින්න තියා පාන් කියා ගැනීමටවත් නොහැකි තරමට ඔවුහු හාමතේ දුක්‌ විඳින්නාහ. පියවරු නැති දරුවන් සමඟ කඳුළු බොන්නාහ. පිරිසක්‌ තවමත් අනාථ කඳවුරුවල අපා දුක්‌ විඳින්නාහ. ජාතිවාදය වපුරමින් සිටින උතුරේ මහ ඇමැතිවරයා ඇතුළු එල්.ටී.ටී.ඊ. රූකඩවලට මේ පීඩිත දුගී ජනතාවගේ අසරණකම නොපෙනේ. දෙමළ මිනිසුන්ගේ ගැටලු ගැන සොයාබැලීමට ඔවුන්ට ඕනෑකමක්‌ ද නැත. මේ ජාතිවාදී නායකයන්ගේ එකම හීනය මිනී මරු ප්‍රභාකරන්ගේ ඊළාම් සිහිනය සැබෑ කිරීම පමණි.

සාමකාමී රටක්‌ විදිහට අප අපේක්‍ෂා කළ යුත්තේ මේ අසරණ මිනිසුන් පාරට බසින තෙක්‌ නොසිට බුද්ධිමත් ලෙස ඔවුන්ගේ ජීවන ගැටලු විසඳීමය. උතුරේ ප්‍රශ්න දකුණේ සංවාද මණ්‌ඩපයට ගෙන ඒමය. අන්තවාදී ඊළාම්වාදීන්ව මහ පාරෙන් කාණුවට ඇද දැමිය හැක්‌කේ එසේ කළහොත් පමණි. ශිෂ්ටසම්පන්න රටක්‌ ලෙස සැබෑ ජාතික සමගිය, සාමය ගොඩනැඟිය හැක්‌කේ එවිටය.

තරංග රත්නවීර
divaina -
Read more

Recent Posts

Popular Posts

Popular Posts