Header Ads

ඒ මිනිමැරුම අද සැමරුමකි. ( Manjula Wediwardena )

Manjula Wediwardena

එදා ලසන්තගේ මළගෙදර තිබුණු පාළුව කවර හිස්කමක් තුළින් පැන නැඟුණේ වීද? රැය පහන් කිරීමට උන්නේ අප කිහිපදෙනෙකු පමණෙකි. ‘‘මේ කවර නම් මරණයක්ද‘‘ මම සිතුවෙමි. මා සමඟ නිදිවැරූ දෑතේ ඇඟිලි පවා ශේෂ කරවන තරම් වූ සෙසු කිහිප දෙනා කුමක් හිතුවේ දැයි මම නො දනිමි.

ලසන්ත වෙනුවෙන් වූ පිකට්ටුව මහත් ජවසම්පන්න විය. ආවේගශීලී විය. වේදනාකාරී විය. එමෙන්ම අවධානම් සහගත විය. ඒ පිකට්ටුවට සටන් පාඨ ලියැවුණේ ම විසිනි. සටන්පාඨ එනතුරු කාර්යාලය තුළ නොඉවසිලිවන්තව හුන් ‘පෝද්දල‘ විටින් විට මා ඇමතීය. අහසෙහි ගිගුම් නැඟුණේ මා ඔහුට දුරකථනයෙන් කියූ මගේ ආවේගයයි. මා කුරුටු ගෑ ඒ කෝපය මගේ සටහන් පොතේ තවමත් නිරුපද්‍රිව ඇත. ඒත් නිරුපද්‍රිතව නැති දෑ කෙතරම්ද?

මහා ජනකායක් මැද ලසන්ත අවසන් ගමන් යනු පෙනිණ. ඒ දෙණ උර දරා ‘නිදහස‘ පිණිස එක්ව පිළිණ දුන් සකියෝ අද වෙන් ‍වෙන්ව පීඩාව භුක්ති විඳිති.

ඒ මිනිමැරුම අද සැමරුමකි.

මේ සියල්ල අතරේ මෙනෙහි වන බරපතලම සංවේදනාව වන්නේ ඒ ජනශුන්‍ය මළගෙරයි. එකී වපසරියේ වූ මළ පාළුවයි. ඒ නිෂ්චිත හුදෙකලා මොහොතයි. ජනේරුව ගැන වන සියලු කියවීම් අස්සේ ඒ නොකියවුණු පාළුව කියවිය යුතු ය. ජනේරුව ගැන වන සියලු සැමරුම් අස්සේ ඒ මළ ගෙදර වූ පාළුව සැමරිය යුතු නොවන්නේ ද?

කළු ජනේරුව වූ කලි එදා මා සන්තානයේ පුපුරු ගැසූ පද පේලි කිහිපයයි.

කළු ජනේරුව

එදා ඒ මළ ගෙදර
කැරකොප්පුවක් සේ පාළු ය,
නිදි වැරූ සුසුමකට රැගෙන ආ
අවසාන කිරි කහට උගුරත්, ඇල් ව තිබිණ.
පමා වී පණ බේරා ගත් කුහුඹුවකු
ජීවිතය ඉල්ලා හූල්ලමින් සිටියේ ය.

මම ඇල් වතුර තණ බිස්ස මත විසි කොට
හිස් වීදුරුව හිස් අසුනක රඳවා
වලාකුළු දෙස නො බලා
බිම බලා ගතිමි.

තණ පත‍්‍ර අග්ගිසි මත
නිදි කිරා වැටෙමින් සිටියේ
අත මිටි මෙළවා, ඉහළ ලෙළවූ බැවින්
වැහි වලාකුළු විසින් පැහැරගනු ලද්දාවූ
දම් පාට තරුවක
ඇඟිලි අතරින් ගිළිහුණ
කදෝපැණි නටඹුන් ය.

හිටිවනම කොල්ලුපිටියට ඇද හැළුණ
ධාරාණිපාත හිම වැස්සෙහි
උදෑසන ශේෂය
අරලිය මුදුන් මත්තෙහි දිදුළ
සුදු පාට පමණෙකි.

උදෑසන පැමිණෙන බව
හිරුට දන්වා නො තිබුණු බව
ගල්කිස්ස පොලිසියට ලැබුණු පැමිණිල්ල
ලියා අවසන් වන විට
හවස් වන ලකුණු පළවිණි.

එහෙත් සැනෙකින් රාත‍්‍රිය උදා විය.
සන්ධ්‍යාවටත් කළියෙනි.

ඉදින්, අතීතය මුද්‍රණාලයට වැද
සිරුරට ගිනි තබා ගත්තෙන්
උසාවිය පාළු විය.

“ජනවාරි මාසෙත් ඉවරයි”
ඇය වලාකුළකට ගලකින් ගැසුවා ය.
මගේ සිතුවිලි බිම වැටිණ.

සමස්ථ අවුරුද්ද යනු
ජනේරුවට පර්යාය පදයක් බව
මම සෙමින් කී විට
ඇය සිනහසුනා ය.

වලාකුළු ගලන්නට ඉඩ දී
මම ඇයට මෙසේ කීවෙමි.
“ජීවිතය ම උදුරා ගැණුනු අවකාශයක
ඉතිරව පවතින්නේ සැමරුම් පමණකි.”

2012 ජනේරු 25

No comments

Powered by Blogger.